Asset 14

Ruzie?

Column: Ruzie?

Er draaide een documentaire in de bioscoop die mij tot in de diepste kelders van mijn ziel had geraakt. Het ging over het leven van een bovenmatig getalenteerde balletdanser uit Oekraïne, op zijn negentiende de jongste solist van The Royal Ballet in Londen ooit, die door alle druk die op hem was gelegd besloot nooit meer te dansen. De vriend met wie ik de documentaire bezocht was niet zo geroerd. ‘Beetje plat’, zei hij terwijl we naar buiten liepen, ‘beetje Wikipediapagina met muziek eronder.’

Toen we in een café aan een tafeltje zaten – ik had de tranen nog in mijn ogen en bestelde Spa rood terwijl ik eigenlijk zin had in een biertje – ging hij gewoon door. ‘Je kunt me snobistisch noemen maar ik vond de vorm gewoon niet zo spannend’, zei hij. ‘En daarbij snapte ik het ook gewoon niet helemaal. Ik bedoel: was dat einde een terugblik? En wanneer speelden die scènes met die ouders zich af? Het bleef heel erg op afstand allemaal.’

Het gebeurt niet vaak dat ik het oneens ben met mijn vrienden, en als het gebeurt ben ik altijd wat onzeker. Maakt het uit dat onze meningen verschillen? Moeten we onszelf verantwoorden? Is het de discussie waard? Toen ik onenigheid had met een vriendin, omdat zij opperde dat de Turkijedeal misschien best een goeie deal was ‘want er verdrinken nu in ieder geval minder mensen op zee’, moest ik eerst vier keer nadenken. Vindt ze dat echt? Weet ze wat ze zegt?

Maar nu schoten de bubbels van de Spa direct mijn mond uit want het verhaal in de documentaire kwam voor mij juist heel dichtbij en ik had precies door wanneer die scènes met die ouders zich afspeelden en dat het einde toch echt geen terugblik was.

Mijn vriend, kortom, snapte er niets van en moest verlicht worden. ‘Ik heb echt totáál niet gelet op de vorm’, zei ik, ‘daar was de inhoud me véél te prangend voor. En wat een práchtige muziek, en die spanningsboog! Tot het einde toe niet weten wat er met een hoofdpersoon zal gebeuren, dat overkomt me niet vaak bij een documentaire. Geweldig.’
De vriend bracht nog wat tegenargumenten die ik vakkundig uit de weg beukte. Om het af te toppen maakte ik een sarcastisch grapje over snobisme en nam ik een slok van zijn bier. Rechte pass, strakke voorzet, goal.

De vriend werd een beetje stil. Onrustig keek hij om zich heen.
‘Ben je boos?’ vroeg ik opgewekt.
‘Nou ja niet boos maar eh’, zei hij.
Toen schrok ik. ‘Eigenlijk wel?’
‘Nou eh, ik voel me wel een beetje aangevallen ja’, zei hij. ‘Het voelt alsof je ruzie wilt maken.’
Bal tegen de lat, net eroverheen. Niks geen goal. Ik nam een klein slokje Spa.
‘Shit dat was niet de bedoeling’, zei ik. ‘Sorry. Ik ben helemaal niet boos. Ik ben juist opgewonden omdat ik het spannend en leuk vind om met een dierbaar iemand van mening te verschillen.’

Hij keek verward. Hij vond er weinig leuks meer aan. Voorzichtig informeerde hij of we nu echt geen ruzie hadden. ‘Hemel nee!’, zei ik. Toen bestelde ik ook bier, zei ik dat dat van die diepste kelders misschien wel wat overdreven was, dat je soms je mening aandikt, juist als de ander het niet met je eens is, en hadden we het nog minstens een half uur over die uitzonderlijk mooie kutdocumentaire.
 

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer