Asset 14

Ruzie?

Column: Ruzie?

Er draaide een documentaire in de bioscoop die mij tot in de diepste kelders van mijn ziel had geraakt. Het ging over het leven van een bovenmatig getalenteerde balletdanser uit Oekraïne, op zijn negentiende de jongste solist van The Royal Ballet in Londen ooit, die door alle druk die op hem was gelegd besloot nooit meer te dansen. De vriend met wie ik de documentaire bezocht was niet zo geroerd. ‘Beetje plat’, zei hij terwijl we naar buiten liepen, ‘beetje Wikipediapagina met muziek eronder.’

Toen we in een café aan een tafeltje zaten – ik had de tranen nog in mijn ogen en bestelde Spa rood terwijl ik eigenlijk zin had in een biertje – ging hij gewoon door. ‘Je kunt me snobistisch noemen maar ik vond de vorm gewoon niet zo spannend’, zei hij. ‘En daarbij snapte ik het ook gewoon niet helemaal. Ik bedoel: was dat einde een terugblik? En wanneer speelden die scènes met die ouders zich af? Het bleef heel erg op afstand allemaal.’

Het gebeurt niet vaak dat ik het oneens ben met mijn vrienden, en als het gebeurt ben ik altijd wat onzeker. Maakt het uit dat onze meningen verschillen? Moeten we onszelf verantwoorden? Is het de discussie waard? Toen ik onenigheid had met een vriendin, omdat zij opperde dat de Turkijedeal misschien best een goeie deal was ‘want er verdrinken nu in ieder geval minder mensen op zee’, moest ik eerst vier keer nadenken. Vindt ze dat echt? Weet ze wat ze zegt?

Maar nu schoten de bubbels van de Spa direct mijn mond uit want het verhaal in de documentaire kwam voor mij juist heel dichtbij en ik had precies door wanneer die scènes met die ouders zich afspeelden en dat het einde toch echt geen terugblik was.

Mijn vriend, kortom, snapte er niets van en moest verlicht worden. ‘Ik heb echt totáál niet gelet op de vorm’, zei ik, ‘daar was de inhoud me véél te prangend voor. En wat een práchtige muziek, en die spanningsboog! Tot het einde toe niet weten wat er met een hoofdpersoon zal gebeuren, dat overkomt me niet vaak bij een documentaire. Geweldig.’
De vriend bracht nog wat tegenargumenten die ik vakkundig uit de weg beukte. Om het af te toppen maakte ik een sarcastisch grapje over snobisme en nam ik een slok van zijn bier. Rechte pass, strakke voorzet, goal.

De vriend werd een beetje stil. Onrustig keek hij om zich heen.
‘Ben je boos?’ vroeg ik opgewekt.
‘Nou ja niet boos maar eh’, zei hij.
Toen schrok ik. ‘Eigenlijk wel?’
‘Nou eh, ik voel me wel een beetje aangevallen ja’, zei hij. ‘Het voelt alsof je ruzie wilt maken.’
Bal tegen de lat, net eroverheen. Niks geen goal. Ik nam een klein slokje Spa.
‘Shit dat was niet de bedoeling’, zei ik. ‘Sorry. Ik ben helemaal niet boos. Ik ben juist opgewonden omdat ik het spannend en leuk vind om met een dierbaar iemand van mening te verschillen.’

Hij keek verward. Hij vond er weinig leuks meer aan. Voorzichtig informeerde hij of we nu echt geen ruzie hadden. ‘Hemel nee!’, zei ik. Toen bestelde ik ook bier, zei ik dat dat van die diepste kelders misschien wel wat overdreven was, dat je soms je mening aandikt, juist als de ander het niet met je eens is, en hadden we het nog minstens een half uur over die uitzonderlijk mooie kutdocumentaire.
 

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer