Asset 14

Práchtig alignment

Column: Práchtig alignment

Ik ben net enthousiast bezig met de ‘halve God van de vissen’, als er in mijn oor wordt gesist. ‘We doen alle houdingen sámen,’ hoor ik, ‘maar jij luistert niet. Onze rechterhand zweeft nog IN DE LUCHT.’ Ik kijk naar mijn rechterhand. Die zweeft helemaal niet meer in de lucht. Die is al om mijn been geslagen. Oei. De instructrice loopt met vinnige stapjes bij me vandaan en richt zich weer op de groep. ‘Haast en zelfoverschatting zijn de ziektes van onze tijd,’ zegt ze. ‘Er wordt echt heel, heel slecht geluisterd deze keer.’

Ik luister slecht, ik heb altijd haast, ik overschat mezelf. Tenminste: als het op yoga aankomt. Wie denkt dat al die houdingen over innerlijke rust gaan heeft het mis; ze wakkeren juist de slechtste eigenschappen in jezelf aan. Yoga – en dan vooral de bikram-variant in een ruimte van veertig graden waar ik me sinds kort mee folter – gaat over onder ogen komen wat voor plankerig, doof en onbehouwen monster je bent. Over hoe je dacht te weten wie je was, en ontdekken dat je alles bent behalve dat.

‘En nú slaan we allemaal onze rechterarm over onze linkerknie. Blijf je blik focussen op één punt. Práchtig alignment Myrthe,’ hoor ik de instructrice zeggen tegen de twijgranke vriendin die me wekelijks in dit yoga-avontuur vergezelt. ‘Zó is de Ardha matsyendrasana bedoeld.’

Tergend langzaam sla ik mijn hand om mijn knie. Zonder uit de houding te vallen loer ik naar Myrthe. Ik moet denken aan een biologieleraar van vroeger die eens tegen de klas zei: ‘Iduna vindt grapjes belangrijker dan het afweersysteem. Terwijl wij hier allemaal echt niet zonder afweersysteem kunnen, en heel goed zonder de grapjes van Iduna.’ De klas lachte. Het kwam hard aan. Ik had in die dagen net humor als sociaal bindmiddel ontdekt, het had mij de ogen geopend, maar ik bleek helemaal niet grappig te zijn. Teruggefloten worden zonder enkel besef van overtreding – het heeft me altijd grote schrik aangejaagd.

‘Ik werd helemaal opgefokt van haar,’ zeg ik in de kleedkamer tegen Myrthe. ‘Ik kom hier om zielsvrede te vinden en mijn energiebanen een beetje te liefkozen, maar er wordt een ongehoorzaam kind in me gezien. Ik heb daar zo’n hekel aan. Volgens mij zijn alle yoga-instructeurs eigenlijk machtsbeluste types die op leedvermaak uit zijn en ’s nachts stiekem in hun hol gieren van het lachen om al die overwerkte, bezwete, stramme lijven.’
‘Nu doe je het zelf ook hè?’ zegt Myrthe.
‘Wat doe ik ook?’
‘Het slechte in de mens zien. Waar je haar net zelf van beschuldigt.’
‘Eh’.
‘Het is zo jammer,’ zegt ze terwijl ze sierlijk en doodkalm uit haar yogalegging-met-varens-motief stapt, ‘dat de ene aanname de andere vaak in de hand werkt. Ken je nog die Kinderen voor Kinderen-regel Een kind onder de evenaar / wordt later vaak een bedelaar? Toen ik dat zelf als kind hoorde heb ik jarenlang gedacht dat je daar onder die evenaar echt nergens anders kon belanden dan op straat. Als je snapt wat ik bedoel. De hogere kunst van de yoga, Iduna, zit hem volgens mij in het loslaten van alle aannames.’
Ik sjor mijn sportbeha van mijn lijf. Myrthe pakt haar Rituals-scrub en schrijdt – spiernaakt, kaarsrecht en met opgetrokken wenkbrauwen – naar de douche.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer