Asset 14

Práchtig alignment

Column: Práchtig alignment

Ik ben net enthousiast bezig met de ‘halve God van de vissen’, als er in mijn oor wordt gesist. ‘We doen alle houdingen sámen,’ hoor ik, ‘maar jij luistert niet. Onze rechterhand zweeft nog IN DE LUCHT.’ Ik kijk naar mijn rechterhand. Die zweeft helemaal niet meer in de lucht. Die is al om mijn been geslagen. Oei. De instructrice loopt met vinnige stapjes bij me vandaan en richt zich weer op de groep. ‘Haast en zelfoverschatting zijn de ziektes van onze tijd,’ zegt ze. ‘Er wordt echt heel, heel slecht geluisterd deze keer.’

Ik luister slecht, ik heb altijd haast, ik overschat mezelf. Tenminste: als het op yoga aankomt. Wie denkt dat al die houdingen over innerlijke rust gaan heeft het mis; ze wakkeren juist de slechtste eigenschappen in jezelf aan. Yoga – en dan vooral de bikram-variant in een ruimte van veertig graden waar ik me sinds kort mee folter – gaat over onder ogen komen wat voor plankerig, doof en onbehouwen monster je bent. Over hoe je dacht te weten wie je was, en ontdekken dat je alles bent behalve dat.

‘En nú slaan we allemaal onze rechterarm over onze linkerknie. Blijf je blik focussen op één punt. Práchtig alignment Myrthe,’ hoor ik de instructrice zeggen tegen de twijgranke vriendin die me wekelijks in dit yoga-avontuur vergezelt. ‘Zó is de Ardha matsyendrasana bedoeld.’

Tergend langzaam sla ik mijn hand om mijn knie. Zonder uit de houding te vallen loer ik naar Myrthe. Ik moet denken aan een biologieleraar van vroeger die eens tegen de klas zei: ‘Iduna vindt grapjes belangrijker dan het afweersysteem. Terwijl wij hier allemaal echt niet zonder afweersysteem kunnen, en heel goed zonder de grapjes van Iduna.’ De klas lachte. Het kwam hard aan. Ik had in die dagen net humor als sociaal bindmiddel ontdekt, het had mij de ogen geopend, maar ik bleek helemaal niet grappig te zijn. Teruggefloten worden zonder enkel besef van overtreding – het heeft me altijd grote schrik aangejaagd.

‘Ik werd helemaal opgefokt van haar,’ zeg ik in de kleedkamer tegen Myrthe. ‘Ik kom hier om zielsvrede te vinden en mijn energiebanen een beetje te liefkozen, maar er wordt een ongehoorzaam kind in me gezien. Ik heb daar zo’n hekel aan. Volgens mij zijn alle yoga-instructeurs eigenlijk machtsbeluste types die op leedvermaak uit zijn en ’s nachts stiekem in hun hol gieren van het lachen om al die overwerkte, bezwete, stramme lijven.’
‘Nu doe je het zelf ook hè?’ zegt Myrthe.
‘Wat doe ik ook?’
‘Het slechte in de mens zien. Waar je haar net zelf van beschuldigt.’
‘Eh’.
‘Het is zo jammer,’ zegt ze terwijl ze sierlijk en doodkalm uit haar yogalegging-met-varens-motief stapt, ‘dat de ene aanname de andere vaak in de hand werkt. Ken je nog die Kinderen voor Kinderen-regel Een kind onder de evenaar / wordt later vaak een bedelaar? Toen ik dat zelf als kind hoorde heb ik jarenlang gedacht dat je daar onder die evenaar echt nergens anders kon belanden dan op straat. Als je snapt wat ik bedoel. De hogere kunst van de yoga, Iduna, zit hem volgens mij in het loslaten van alle aannames.’
Ik sjor mijn sportbeha van mijn lijf. Myrthe pakt haar Rituals-scrub en schrijdt – spiernaakt, kaarsrecht en met opgetrokken wenkbrauwen – naar de douche.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer