Asset 14

Het broeit onder de grootmoeders

Waarschijnlijk is het iedereen wel opgevallen. Wanneer de basisschool uitgaat, staat het schoolplein vol opa’s en oma’s. Ook als je overdag door de straten fietst, zie je overal grootouders achter buggy’s en op speelplaatsen. Moeders zie je nauwelijks, die zijn allemaal aan het werk. Persoonlijk vind ik het normaal dat er wordt gewerkt, want ook een vrouw dient in principe in haar eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Maar dat nu al die werkende vrouwen moeten worden gefaciliteerd door hun eigen moeders, die hun bijdrage aan de zorg voor kinderen inmiddels wel hebben geleverd, daar sta ik toch van te kijken. Alsof er geen crèches zijn, alsof de kleine het tussen leeftijdsgenoten op het kinderdagverblijf niet goed zou hebben.

Het lijkt tegenwoordig vanzelfsprekend dat grootouders op hun kleinkinderen passen. De kleine wordt ’s morgens vroeg afgezet en pas na het avondeten – er wordt vaak ook gekookt voor het jonge gezin – is het vertrek. En dat soms meerdere dagen in de week, want sommige oma’s helpen twee gezinnen. ‘Na zo’n dag ben ik wel gesloopt hoor. Nee, dat ging in onze tijd niet zo, maar ja,’ zeggen ze dan, ‘ik bouw wel een heel goede band met mijn kleinkinderen op.’ Bovendien, zo is vaak het verhaal, is opvang erg duur en willen de jonge ouders ook dat huis, de vakanties, de auto, vul maar in, alles wat veel geld kost. Dan zeg ik: ‘Als je kinderen neemt, kost dat geld. Dat is dan toch je eigen verantwoordelijkheid?’

Dat wordt mij niet in dank afgenomen. Hardvochtig is het, egoïstisch zelfs.

Maar het broeit onder de grootmoeders, niet iedereen is blij met de vanzelfsprekendheid waarmee oppastaken bij grootouders worden neergelegd. Ik heb vriendinnen die, het ging niet gemakkelijk, zeggen: ‘Nee ik doe geen vaste dag, hou mij maar voor de nood en de ziek en zeer’, wat sowieso al geregeld het geval is. Gelijk hebben ze. Waarom zou je je, als je net weer vrijheid hebt, opnieuw zo vastleggen?

Laatst deed zich op een verjaarsborrel een scheiding der geesten voor die scherpe kantjes kreeg. Een van de oma’s, iemand die normaal gesproken vol zou meedraaien in het sociale verkeer, al was het maar om even stoom af te blazen over de mantelzorg voor haar eigen oude ouders, zat daar aan tafel met een kleinkind op schoot. Haar dochter was ‘nog even de stad in’. Het heeft te maken met loyaliteit. Kom daar maar eens tussen. ‘Wacht maar,’ hoor ik dan, ‘wacht maar tot je zelf een kleinkind hebt, je wordt gewoon verliefd.’ Daaraan twijfel ik geen moment, ik ben dol op kinderen en ik weet zeker dat als ik nog eens een kleinkind krijg ik het rauw zal willen opvreten en met plezier zal oppassen. Maar die vaste oppasdagen, dat toch niet.

De stemming keert. Met liefde heeft dat niets te maken, de harten van oma’s en opa’s zitten vol liefde, maar ik denk dat hun zorgtaken nu wel zijn volbracht.

***

Dit was de laatste column van Loes de Fauwe op deze plek. De redactie dankt haar voor de wijze woorden waar ze ons — overwegend jonge, rusteloze zielen zonder vooruitzicht op een pensioen — een jaar lang op getrakteerd heeft. Hierbij een kort afscheidsbericht van onze scheidend pensioencolumist:
'Een jaar lang mocht ik op deze mooie plek berichten over wat mij bezighoudt. Dat houdt nu op. Ik deed het met plezier en als u met hetzelfde plezier hebt gelezen, dan is het goed. Ik wens u een mooie kerst en een gelukkig 2018.'

Mail

Loes de Fauwe is journalist en oud-verslaggever van Het Parool. Ze publiceerde twee boeken, Kasba Holland (met Arthur van Amerongen) en Een moeilijke jeugd. Sinds Loes afscheid nam van de krant verheugt ze zich in haar bestaan als gepensioneerde. Zonder plichten, zonder wekker, maar nog steeds met een nieuwsgierige blik op de wereld.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer