Asset 14

So nice

Column: So nice

Nog nooit had ik ergens een VIP-kaart voor. Ik ben fan geweest van hordes muzikanten, schrijvers, filmsterren, maar niet eerder voelde ik de behoefte een hand te schudden bij een meet-en-greet, of vooraan te zitten en iemands blik te vangen. Bewondering gaat bij mij altijd samen met de behoefte te verdwijnen.

Maar vandaag heb ik een VIP-kaart. Naast een korte meet-en-greet mag ik op de foto en eventueel een handtekening, ‘als de artiest akkoord gaat’. Voor Eurostory (een literair-journalistieke website over het Eurovisie Songfestival) bezoek ik het concert van de Australische zanger Guy Sebastian in de Melkweg in Amsterdam. Het is de bedoeling dat ik hem straks een paar vragen stel. Samen met ongeveer twintig fans sta ik in de lege concertzaal te wachten, vooral jonge meisjes en oudere vrouwen, ze worden langzaam ongeduldig.

Laatst las ik over celebrity culture. Sharon Marcus, die het boek The drama of celebrity schreef, legt daarin uit dat deze cultuur een constante onderhandeling inhoudt: tussen media – producenten, journalisten, radio-en televisie, fotografen, de beroemdheden zelf – en het publiek. Geen enkele groep bepaalt op zichzelf het narratief van de ster, maar samen zijn ze machtig. Dat is waarom we zo engaged zijn met beroemdheden: we willen onderdeel zijn van iets groots, we willen weten hoe het verdergaat. We willen het verhaal mee-vertellen.

Sebastian komt eindelijk binnen. ‘Hey,’ zegt hij verlegen, ‘so nice to be here.’ Hij kijkt moe, zijn manager zwaait achter hem met haar telefoon. ‘Who wants a picture? Make a line please!’ In Australië is Sebastian gigantisch bekend. In 2003 was hij de eerste winnaar van Australian Idol, sindsdien bracht hij tien platen uit. Je ziet dat hij het geleerd heeft: hoe hij zijn handtekening zet, hoe hij lacht, hoe hij met die lach alles op afstand houdt. Als ik aan de beurt ben krijg ik een knuffel van hem, bij het beantwoorden van mijn vragen gebruikt hij telkens dezelfde vier woorden: amazing, thankful, so nice. ‘Maar het is ook best uitputtend toch?’ vraag ik. ‘Thank you,’ zegt de manager en ze duwt zacht tegen mijn schouder, ‘thank you, bye!’

Marcus schrijft in haar boek over universal celibrity prinses Diana. Eén van de redenen dat zij zo snel zo beroemd kon worden: she knew how to work the press. Ze las zélf de roddelbladen. Al haar hele leven had ze tabloids en soapseries geabsorbeerd, dus ze begreep hoe je ergens een goed verhaal van kunt maken. Ik zie Sebastian zijn handtekening zetten, lach, knuffel, lach, en vraag me af of het waar is. Gaat het erom zelf een verhaal te kunnen maken, of is het belangrijker het verhaal dat voor je gemaakt wordt (so nice) te accepteren?

Het concert is geweldig. Sebastian lijkt niet meer moe, hij vertelt mooie verhalen, zijn liedjes raken me. Hij is dichterbij dan tijdens de meet-en-greet – dat is natuurlijk schijn, dat weet ik wel, maar toch. De behoefte om te verdwijnen zakt; tijdens het laatste applaus gil ik zelfs.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Joëlle de Ruiter (1994) is een illustrator uit Groningen met een stevig zwak voor vorm en vlak.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer