Asset 14

Boomstronk-achtig

Column: Boomstronk-achtig

‘Zijn wij de juiste voor elkaar?’ vraag ik aan mijn geliefde. Die vraag stel ik eens in de zoveel maanden. Hij lacht en gaat door met koken. ‘Serieus,’ zeg ik, ‘is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we simpelweg te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’
‘Zeg hou eens op,’ zegt hij. ‘We hebben het toch heerlijk samen.’ Ik schenk een glas wijn in, hoewel ik vrees dat ik zowel te druk als niet wanhopig genoeg ben om doordeweeks (veel) te drinken en later deze avond nog naar dansles moet, en neem een slok.

In de nieuwe dichtbundel van Anne Vegter, Big data, dat gaat over de ellende van aflopende liefdesrelaties, wordt de Afrikaanse dichter Ingrid Jonker geïnterviewd. Niet echt natuurlijk, Jonker maakte in 1965 op tweeëndertigjarige leeftijd een einde aan haar leven. Maar dat weerhoudt haar er niet van om in de bundel helder en overtuigend te vertellen over haar reis naar Europa, waar haar minnaar André Brink haar komt opzoeken. Tijdens de reis moet ze af en toe aan Jack Cope denken, de vriend in Kaapstad met wie ze ook een verhouding heeft: ‘Dus ik zat enorm te verlangen naar André. / Ondertussen begon ik ook weer aan Jack te denken, dat kan toch? / Ik heb geen probleem met twee mannen. / Maar twee mannen hebben geloof ik wel altijd een probleem met één vrouw.’

Voor de meeste mensen is het leven een aaneenschakeling van pogingen ellende te ontlopen

Het loopt niet goed af. André gaat terug naar zijn vrouw en kind, Jonker wordt opgenomen in een kliniek in Parijs: ‘In de inrichting kreeg ik een brief van Jack over mijn bestwil. / Dat het over was. / Dat dat beter was voor ons. / Wat dan. / Of allemaal uit mijn hoofd geschud. / Die verdovende twinkel.’

Die avond sta ik met vijftien andere meiden in een overgeventileerde anderhalvemeterstudio een dance-hall-choreografie in te studeren. Tak, tak, tak, zegt de docent terwijl haar heupen mechanische clicks maken. Ik voel me een boomstronk tussen al dat flexibele riet om me heen. ‘Giiiirrrls,’ roept ze boven de muziek uit, ‘de hele worrrld is ready voor jullie. Dance like the adventure is yourrrs en vijf, zes, zeven, acht!’

Voor de meeste mensen is het leven een aaneenschakeling van pogingen ellende te ontlopen of er op een zo flexibel mogelijke handen-uit-de-mouwen-manier mee om te gaan, denk ik weleens. Voor Ingrid Jonker was dat in ieder geval zo. Wat dat betreft is adventure natuurlijk één van de rekbaarste woorden ooit. ‘Denk je niet dat wij te gehecht zijn aan onze veiligheid en geborgenheid?’ vraag ik mijn geliefde als ik weer thuis ben. Hij schenkt een tweede glas wijn in en ziet het probleem niet. Er is ook geen probleem, zeg ik, maar is dat niet juist het probleem?

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Joëlle de Ruiter (1994) is een illustrator uit Groningen met een stevig zwak voor vorm en vlak.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer