Asset 14

Een muur om tegenaan te leunen

Column: Een muur om tegenaan te leunen 1

Tijdens het oppassen word ik geconfronteerd met de overbodigheid van mijn behulpzame en correcte karakter. Mijn neefje (drieënhalf) en ik zitten aan tafel en eten pasta bolognese zonder bolognese, die hij te vegetarisch en vooral te weinig pittig vindt.
‘Waar is het vlees?’ vraagt hij.
‘In de koe,’ zeg ik, ‘waar het hoort.’ Hij rolt met zijn ogen en neemt een hap. ‘Meer scherp,’ zegt hij. Ik vertel hem dat er al twee lepels sambal doorheen zitten en dat hij even moet dimmen.
‘Meer scherp,’ herhaalt hij vlak, alsof ik oud en hardhorig ben, wat ik in zijn ogen waarschijnlijk ook ben. Als ik toegeef en het dekseltje van het potje wil halen, is voor hem de limiet bereikt.
‘ZELF DOEN,’ zegt hij.

Hij neemt zelf zijn vitaminedruppeltjes, poetst zelf zijn tanden, voorlezen is ook niet nodig want hij weet zelf wel een verhaaltje te vertellen. Als ik het licht in zijn slaapkamer uitdoe en daarna weer aandoe omdat hij het zelf uit wil doen, denk ik: dit is vermoedelijk het moeilijkste aan een kind hebben. Het willen helpen en weten dat helpen vooral niet-helpen is.

Terwijl ik met een zak chips op de bank ga zitten denk ik na over zelfredzaamheid. The Beatles zongen lang geleden al won't you please, please help me, Roosbeef heeft op haar nieuwste album ‘nood aan steun’ en zingt: ‘Koste wat het kost ik wil een muur voor mij alleen om tegenaan te leunen.’ Maar het is allemaal niet zo makkelijk. De laatste keer dat ik hulp vroeg wist ik niet hoe ik ergens heen moest fietsen; op het gebied van fysieke oriëntatie permitteer ik me enige hulpeloosheid, op alle overige terreinen straal ik graag onbegrensde autonomie uit. Ik vind het schitterend om een luisterend oor te zijn, maar als mij luisterende oren worden geboden voelt dat ergens ongemakkelijk. Hulp bieden kan overvloedig en pro Deo, hulp ontvangen lijkt aan krediet onderhevig.

Het ingewikkelde is alleen, heb ik gemerkt, dat hulp accepteren óók onderdeel blijkt te zijn van die grenzeloze autonomie die ik probeer na te streven. De Amerikaanse dichteres Chase Twichell schreef er een mooi gedicht over: Tech Help. Nadat ze in de middelste strofe vertelt hoeveel de verpleegsters van haar vader hielden omdat hij leerde zich te onderwerpen aan zijn rolstoel, aan de hulp, sluit Twichell haar gedicht als volgt af:

‘The last time I called tech help
I got George in Salt Lake, at work
at six in the morning their time.

He was very helpful.
I offered to write a note for his file,
but he said, It’s OK, Chase.
Your compliment is enough.

Het lijkt heel simpel: hulp vragen, hulp aanvaarden, dankbaarheid uiten (niet te uitgebreid), verdergaan met je eigenmachtige leven. En toch schuilt hierin evengoed een paradox: je ontvangt hulp en voelt je daardoor in zekere zin nog hulpelozer dan daarvoor.

’s Avonds komen mijn broer en schoonzus thuis. ‘Hoe is het gegaan?’ vragen ze. ‘Is hij al bezweken aan de sambal?’ Ik vertel dat ik één grote, nutteloze toevoeging ben geweest aan zijn op rolletjes lopende leven en dat ik uitkijk naar de tijd dat hij een soa heeft en zijn tante belt omdat hij het niet aan zijn ouders durft te zeggen.
‘Hebben we je al verteld hoe dankbaar we zijn dat je af en toe wilt oppassen?’ zegt mijn schoonzus. ‘Besef je wel hoe erg je ons daarmee helpt?’
‘Ja,’ zegt mijn broer, ‘heb jij wel in de gaten welke onschatbare toevoeging jij bent in ons chaotische en onoverzichtelijke leven?’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Vertel.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Joëlle de Ruiter (1994) is een illustrator uit Groningen met een stevig zwak voor vorm en vlak.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer