Asset 14

Meer bloed

Meer bloed 2

Alle meisjes uit mijn klas waren al ongesteld behalve ik. Die meisjes bleven thuis als we gingen zwemmen en zeiden: ‘Je weet wel. Daarom.’ Dan zwegen ze; het bloeden was een vorm van schaamte die, ver weg, ook trots in zich droeg. Ze konden niet mee zwemmen omdat ze iets anders te doen hadden, en dat voelde pijnlijk maar (dus?) belangrijk. Ik wilde dat ook.

Mail

Mijn moeder had me uitvoerig voorbereid. ‘Als het zover is,’ zei ze, ‘heb ik iets heel bijzonders voor je.’
‘Maandverband,’ zei ik.
‘Bijzonderder,’ zei ze en haar ogen glinsterden.
‘Tampons,’ zei ik.
‘Oh nee,’ zei ze, ‘daar moet je voorzichtig mee zijn hoor. Dat kan alleen als je heel ontspannen bent.’
Het cadeautje bleek haar verlovingsring. Goud met drie kristalletjes – twee witte en een rode in het midden, net een bloedvlekje. Mijn moeder schoof het laatje open waar het doosje lag, ‘als je deze ring draagt ben je een vrouw,’ zei ze.
‘Nu nog niet,’ zei ik.
‘Jawel,’ zei mama, ‘in wording.’ Ik dacht aan gebouwen in wording waarbij voor de fundatie heipalen in de grond worden gedreund, en stelde me haast verheugd voor dat de buikpijn zo zou voelen.

Op de dag dat het gebeurde kwam ik natgeregend uit school. Ik pelde de doorweekte kleren van me af en had zin me uit te schudden. Ik voelde me meer hond dan vrouw. Op de wc rook het naar etherische oliën, de geur zeilde in mijn hoofd, ik trok mijn klamme onderbroek naar beneden en zag daar een klein plasje bloed. Waterig, maar duidelijk bloed.

‘Mam,’ riep ik zachtjes. Ze was boven en denderde de trap af, waarschijnlijk voelen moeders haarscherp aan wanneer hun dochters vrouwen worden, want ze had het doosje al in haar hand.
‘Lieverd,’ zei ze toen ze de wc-deur opentrok en mij zag zitten.
‘Ach, het werd tijd,’ zei ik zakelijk. Mama knielde voor me en opende het doosje.
‘Wil je met me trouwen?’ Ik vond het zelf een goede grap maar mijn moeder lachte niet.
‘Lieverd,’ zei ze nog eens, ‘gefeliciteerd. Ik ben heel trots op je.’ Ze schoof de ring om mijn vinger en aaide mijn natte hoofd. Ik rilde en dacht aan een subtropisch zwemparadijs – ik had ineens veel zin om te zwemmen.

Mijn vader en broers hoefden er allemaal niets van te weten, dit waren ‘vrouwenzaken’. Pas toen ik ongesteld werd ontdekte ik dat bloed helemaal niet zo stoer was als ik dacht. Het was geen schaafwond die durf en onverschrokkenheid liet zien. Sterker nog: alles wat met vrouwelijk bloed te maken had moest worden weggestopt in stille meisjesgesprekjes, omwikkeld met dikke lagen wc-papier en woorden als ‘hygiëne’ en ‘doorlek-check’.

I have so much of this blood, this period blood, this pregnancy blood, this miscarriage blood, this not-pregnant-again-blood, this perimenopausal blood, schrijft de Ierse Emilie Pine in haar essay Notes on Bleeding & Other Crimes. Zoveel bloed, zegt ze, en toch zo onzichtbaar. Waarom telkens de hoop dat het niemand op zal vallen? ‘Ik ben ongesteld’ – wanneer leerden we dat dat beschamende woorden zijn? Opmerkelijk ook, schrijft Pine, dat reclames voor tampons en maandverband hun absorberende kwaliteiten lange tijd toonden door middel van blauwe vloeistof. Is rood vies, is bloed vies? En zijn het diezelfde reclames die beloven dat je door producten lekker door kunt leven, alsof er niets aan de hand is? Alsof het bloed niet bestaat?

Bloed moet goed verborgen worden, leren alle meisjes. Ik kan me de eerste jongen herinneren die het niet erg vond seks te hebben terwijl ik bloedde – ik wist niet of ik verbaasd moest zijn, of vertederd, of vernederd, of trots, of dankbaar, omdat deze jongen dit voor mij wilde doen.

Ik bloed al decennia, zegt Pine, en ik zwijg er al decennia over. Klaar daarmee. This blood runs out of the side of the pad, it stains the crotch of my jeans, it drips onto the bathroom floor when I forgot to replace the tampon. It is inconvenient and messy and necessary and vibrant and drenching and awe-inspiring. And it is red. And it is loud. And it is mine.

Ik neem me voor dit op de wc te hangen, nee, buiten de wc te hangen, het aan mijn dochter voor te lezen als ik die ooit heb, nee, het haar te laten voorlezen door haar vader. De verlovingsring draag ik al jaren niet meer, hij is verbogen toen ik in een dronken bui een zware deur probeerde te openen. Ik neem me voor er nog dit jaar mee naar de juwelier te gaan.

Iduna Paalman (1991) is schrijver en dichter. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido.

Joëlle de Ruiter (1994) is een illustrator uit Groningen met een stevig zwak voor vorm en vlak.

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al tien jaar een vrije ruimte voor talentvolle makers. Elke dag verschijnen op onze site artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties. Zonder advertenties en helemaal gratis.

Maar zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Steun ons en ontvang speciaal geselecteerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Én een Hard//hoofd-tasje. Je eerste kunstwerk is van Hard//hoofd-maker Nastia Cistakova.

Steun ons
het laatste
Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze tip uit 2018 geeft Emma Stomp een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Tip: 1

Maak een toetje

De kleine keuken van Lotte Akkerman weerhoudt haar er niet van om toetjes te maken. Een tip voor winteravonden (inclusief recept). Lees meer

Column: Ongehoorzaam watje 1

Ongehoorzaam watje

Iduna Paalman ziet de IDFA-documentaire Objector en denkt na over de mens in opstand. Lees meer

Tip: Leren om het leren

Leren om het leren

Else Boer is het leren nog niet verleerd. Op YouTube is namelijk een schat aan smakelijke en nutteloze informatie te vinden, waar je toch een stuk wijzer van wordt. Een tip om eens wat te leren van de onvolprezen video-essays. Lees meer

Column: Een nieuwe man

Een nieuwe man

Trudy poetste haar tanden en dacht: 'als ik het nú niet probeer, hoeft het niet meer. Hoeveel jaar heb ik nog? Moet ik wachten tot ik achter een rollator loop? Tot ik mijn huis heb opgegeten? Nou dan!' Lees meer

Tip: Vraag het je filmpersonage 1

Vraag het je filmpersonage

'Hebben jullie wel eens goed geluisterd naar wat acteurs in films eigenlijk zeggen? En vooral ook hoe mooi ze dat in woorden weten te vangen?' Emma Stomp tipt de magie van dialogen. Lees meer

Tip: Leer elkaars taal van de liefde

Leer elkaars taal van de liefde

Kiki Bolwijn heeft een bijzondere manier van communiceren met haar vader: zonder veel woorden te wisselen begrijpen ze elkaar heel goed. Een tip om elkaars taal van de liefde te leren spreken, ook als dat soms niet de jouwe is. Lees meer

Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Steun ons en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor talentvolle makers. Zonder advertenties en helemaal gratis. Dankzij onze kunstverzamelaars. Steun ons en ontvang speciaal geselecteerde kunstwerken. Én een Hard//hoofd-tasje. Je eerste kunstwerk is van Hard//hoofd-maker Nastia Cistakova.

Steun ons