Asset 14

Meer bloed

Meer bloed 2

Alle meisjes uit mijn klas waren al ongesteld behalve ik. Die meisjes bleven thuis als we gingen zwemmen en zeiden: ‘Je weet wel. Daarom.’ Dan zwegen ze; het bloeden was een vorm van schaamte die, ver weg, ook trots in zich droeg. Ze konden niet mee zwemmen omdat ze iets anders te doen hadden, en dat voelde pijnlijk maar (dus?) belangrijk. Ik wilde dat ook.

Mijn moeder had me uitvoerig voorbereid. ‘Als het zover is,’ zei ze, ‘heb ik iets heel bijzonders voor je.’
‘Maandverband,’ zei ik.
‘Bijzonderder,’ zei ze en haar ogen glinsterden.
‘Tampons,’ zei ik.
‘Oh nee,’ zei ze, ‘daar moet je voorzichtig mee zijn hoor. Dat kan alleen als je heel ontspannen bent.’
Het cadeautje bleek haar verlovingsring. Goud met drie kristalletjes – twee witte en een rode in het midden, net een bloedvlekje. Mijn moeder schoof het laatje open waar het doosje lag, ‘als je deze ring draagt ben je een vrouw,’ zei ze.
‘Nu nog niet,’ zei ik.
‘Jawel,’ zei mama, ‘in wording.’ Ik dacht aan gebouwen in wording waarbij voor de fundatie heipalen in de grond worden gedreund, en stelde me haast verheugd voor dat de buikpijn zo zou voelen.

Op de dag dat het gebeurde kwam ik natgeregend uit school. Ik pelde de doorweekte kleren van me af en had zin me uit te schudden. Ik voelde me meer hond dan vrouw. Op de wc rook het naar etherische oliën, de geur zeilde in mijn hoofd, ik trok mijn klamme onderbroek naar beneden en zag daar een klein plasje bloed. Waterig, maar duidelijk bloed.

‘Mam,’ riep ik zachtjes. Ze was boven en denderde de trap af, waarschijnlijk voelen moeders haarscherp aan wanneer hun dochters vrouwen worden, want ze had het doosje al in haar hand.
‘Lieverd,’ zei ze toen ze de wc-deur opentrok en mij zag zitten.
‘Ach, het werd tijd,’ zei ik zakelijk. Mama knielde voor me en opende het doosje.
‘Wil je met me trouwen?’ Ik vond het zelf een goede grap maar mijn moeder lachte niet.
‘Lieverd,’ zei ze nog eens, ‘gefeliciteerd. Ik ben heel trots op je.’ Ze schoof de ring om mijn vinger en aaide mijn natte hoofd. Ik rilde en dacht aan een subtropisch zwemparadijs – ik had ineens veel zin om te zwemmen.

Mijn vader en broers hoefden er allemaal niets van te weten, dit waren ‘vrouwenzaken’. Pas toen ik ongesteld werd ontdekte ik dat bloed helemaal niet zo stoer was als ik dacht. Het was geen schaafwond die durf en onverschrokkenheid liet zien. Sterker nog: alles wat met vrouwelijk bloed te maken had moest worden weggestopt in stille meisjesgesprekjes, omwikkeld met dikke lagen wc-papier en woorden als ‘hygiëne’ en ‘doorlek-check’.

I have so much of this blood, this period blood, this pregnancy blood, this miscarriage blood, this not-pregnant-again-blood, this perimenopausal blood, schrijft de Ierse Emilie Pine in haar essay Notes on Bleeding & Other Crimes. Zoveel bloed, zegt ze, en toch zo onzichtbaar. Waarom telkens de hoop dat het niemand op zal vallen? ‘Ik ben ongesteld’ – wanneer leerden we dat dat beschamende woorden zijn? Opmerkelijk ook, schrijft Pine, dat reclames voor tampons en maandverband hun absorberende kwaliteiten lange tijd toonden door middel van blauwe vloeistof. Is rood vies, is bloed vies? En zijn het diezelfde reclames die beloven dat je door producten lekker door kunt leven, alsof er niets aan de hand is? Alsof het bloed niet bestaat?

Bloed moet goed verborgen worden, leren alle meisjes. Ik kan me de eerste jongen herinneren die het niet erg vond seks te hebben terwijl ik bloedde – ik wist niet of ik verbaasd moest zijn, of vertederd, of vernederd, of trots, of dankbaar, omdat deze jongen dit voor mij wilde doen.

Ik bloed al decennia, zegt Pine, en ik zwijg er al decennia over. Klaar daarmee. This blood runs out of the side of the pad, it stains the crotch of my jeans, it drips onto the bathroom floor when I forgot to replace the tampon. It is inconvenient and messy and necessary and vibrant and drenching and awe-inspiring. And it is red. And it is loud. And it is mine.

Ik neem me voor dit op de wc te hangen, nee, buiten de wc te hangen, het aan mijn dochter voor te lezen als ik die ooit heb, nee, het haar te laten voorlezen door haar vader. De verlovingsring draag ik al jaren niet meer, hij is verbogen toen ik in een dronken bui een zware deur probeerde te openen. Ik neem me voor er nog dit jaar mee naar de juwelier te gaan.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Joëlle de Ruiter (1994) is een illustrator uit Groningen met een stevig zwak voor vorm en vlak.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer