Asset 14

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Omdat ik lesgeef aan tieners word ik regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Poëtische teksten als ‘ik heb mijn leven vanochtend in de vuilnisbak geflikkerd net zoals mijn Duitse boeken’, ‘ik zie er zo moe uit omdat mijn Ritalin-dealer op vakantie is’ of ‘als het klimaat Insta had zou ik het wel volgen’ hoor ik dagelijks, maar de meest voorkomende uitspraak is: ‘Ik ga het nooit halen.’

Het mooie en ontregelende aan deze zin is, dat niemand precies weet wat niet gehaald zal worden. Het examen ligt voor de hand, maar de uitspraak heeft een bredere context. Schopenhauer zag de mensheid als pendule die slingert tussen het verdriet van onvervulde verlangens aan de ene –en de verveling van vervulde verlangens aan de andere kant. Ik stel me voor dat die pendule in het midden even stilhangt op exact deze aanname: we gaan het nooit halen. Het leven is één grote graftombe vol vergeefse moeite. Laat maar zitten allemaal.

Laatst belde ik weer eens met mijn broertje, van wie ik lang niets had gehoord. De oorzaak van die lange stilte openbaarde zich al in de eerste minuut van het gesprek: ‘Idoen,’ zei hij, ‘ik heb ontslag genomen.’
Ik houd de carrière van mijn broertje vanwege het grillige karakter ervan niet helemaal bij, dus dit verbaasde mij niet.
‘Het voelt rot,’ zei mijn broertje.
‘Waarom heb je dan ontslag genomen?’ vroeg ik.
‘Het voelde goed,’ zei hij.
‘Het voelt rot maar het voelt goed.’
‘Ja,’ zei hij.
‘Ik snap je,’ zei ik omdat ik wel begreep dat, om je beter te voelen, je je soms eerst nog even wat rotter moet voelen.
‘Wat nu?’ vroeg ik.
‘Nu ga ik mezelf uitgummen,’ zei mijn broertje.
‘Nee!’ zei ik.
Hij lachte. ‘Oké oké, niet uitgummen. Tussen haakjes zetten?’ Ook mijn broertje is vaak poëtisch zonder dat hij het zelf doorheeft.

Schopenhauers pessimisme was soms meer pose dan levensfilosofie, wordt wel eens beweerd. Hij vond de wereld hopeloos, maar ondertussen kon hij intens genieten van kunst en muziek. Dat is eigenlijk heel begrijpelijk; het leven is makkelijker te dragen als je zegt dat het gedoemd is te mislukken, dan kan het alleen maar meevallen, maar het moet in de tussentijd wel een beetje leuk blijven.

In het artikel Goedgemutst ten onder van de Groene Amsterdammer lees ik een verhelderende gedachte van de Amerikaanse filosoof Eugene Thacker: pessimisten hebben een hekel aan het woord ‘alsof’. We doen alsof er oplossingen zijn, alsof we een bijdrage leveren, alsof ons werk leuk is; het altijd goed met ons gaat. Alle lichtpuntjes, alle dromen voor een betere wereld, alle hoop en al dat vertrouwen, allemaal alsofjes, allemaal leugentjes. Daar moet je je niet te veel door laten verleiden. Pessimisme is geen gebrek aan fantasie, het is een overlevingstactiek. ‘Pessimisten zien de ellende en de ondergang dapper in het oog. De prijs die zij daarvoor betalen, is een bodemloos ongeluk, dat ze echter als dappere mannen [en vrouwen, voeg ik even toe] zullen dragen.’

Gisteren kwam een examen-leerling naar me toe, erg vrolijk voor haar doen. ‘Mijn moeder heeft gezegd dat ze al geaccepteerd heeft dat ik niet ga slagen dit jaar,’ zei ze. ‘Mokerchill, ik ben helemaal rustig nu.’
‘Dus jij gaat de komende maanden niks meer doen,’ zei ik.
‘Jawel hoor,’ zei ze. Ze liet een korte stilte vallen. ‘Misschien haal ik het wel.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Katja Grosskinsky is illustrator, designer en art director. Geboren en getogen in Berlijn, woonachtig in Utrecht. Ze werkt voor verschillende opdrachtgevers en ontwerpt posters, producten, mode en maakt illustraties bij artikelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer