Asset 14

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Omdat ik lesgeef aan tieners word ik regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Poëtische teksten als ‘ik heb mijn leven vanochtend in de vuilnisbak geflikkerd net zoals mijn Duitse boeken’, ‘ik zie er zo moe uit omdat mijn Ritalin-dealer op vakantie is’ of ‘als het klimaat Insta had zou ik het wel volgen’ hoor ik dagelijks, maar de meest voorkomende uitspraak is: ‘Ik ga het nooit halen.’

Het mooie en ontregelende aan deze zin is, dat niemand precies weet wat niet gehaald zal worden. Het examen ligt voor de hand, maar de uitspraak heeft een bredere context. Schopenhauer zag de mensheid als pendule die slingert tussen het verdriet van onvervulde verlangens aan de ene –en de verveling van vervulde verlangens aan de andere kant. Ik stel me voor dat die pendule in het midden even stilhangt op exact deze aanname: we gaan het nooit halen. Het leven is één grote graftombe vol vergeefse moeite. Laat maar zitten allemaal.

Laatst belde ik weer eens met mijn broertje, van wie ik lang niets had gehoord. De oorzaak van die lange stilte openbaarde zich al in de eerste minuut van het gesprek: ‘Idoen,’ zei hij, ‘ik heb ontslag genomen.’
Ik houd de carrière van mijn broertje vanwege het grillige karakter ervan niet helemaal bij, dus dit verbaasde mij niet.
‘Het voelt rot,’ zei mijn broertje.
‘Waarom heb je dan ontslag genomen?’ vroeg ik.
‘Het voelde goed,’ zei hij.
‘Het voelt rot maar het voelt goed.’
‘Ja,’ zei hij.
‘Ik snap je,’ zei ik omdat ik wel begreep dat, om je beter te voelen, je je soms eerst nog even wat rotter moet voelen.
‘Wat nu?’ vroeg ik.
‘Nu ga ik mezelf uitgummen,’ zei mijn broertje.
‘Nee!’ zei ik.
Hij lachte. ‘Oké oké, niet uitgummen. Tussen haakjes zetten?’ Ook mijn broertje is vaak poëtisch zonder dat hij het zelf doorheeft.

Schopenhauers pessimisme was soms meer pose dan levensfilosofie, wordt wel eens beweerd. Hij vond de wereld hopeloos, maar ondertussen kon hij intens genieten van kunst en muziek. Dat is eigenlijk heel begrijpelijk; het leven is makkelijker te dragen als je zegt dat het gedoemd is te mislukken, dan kan het alleen maar meevallen, maar het moet in de tussentijd wel een beetje leuk blijven.

In het artikel Goedgemutst ten onder van de Groene Amsterdammer lees ik een verhelderende gedachte van de Amerikaanse filosoof Eugene Thacker: pessimisten hebben een hekel aan het woord ‘alsof’. We doen alsof er oplossingen zijn, alsof we een bijdrage leveren, alsof ons werk leuk is; het altijd goed met ons gaat. Alle lichtpuntjes, alle dromen voor een betere wereld, alle hoop en al dat vertrouwen, allemaal alsofjes, allemaal leugentjes. Daar moet je je niet te veel door laten verleiden. Pessimisme is geen gebrek aan fantasie, het is een overlevingstactiek. ‘Pessimisten zien de ellende en de ondergang dapper in het oog. De prijs die zij daarvoor betalen, is een bodemloos ongeluk, dat ze echter als dappere mannen [en vrouwen, voeg ik even toe] zullen dragen.’

Gisteren kwam een examen-leerling naar me toe, erg vrolijk voor haar doen. ‘Mijn moeder heeft gezegd dat ze al geaccepteerd heeft dat ik niet ga slagen dit jaar,’ zei ze. ‘Mokerchill, ik ben helemaal rustig nu.’
‘Dus jij gaat de komende maanden niks meer doen,’ zei ik.
‘Jawel hoor,’ zei ze. Ze liet een korte stilte vallen. ‘Misschien haal ik het wel.’

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Katja Grosskinsky is illustrator, designer en art director. Geboren en getogen in Berlijn, woonachtig in Utrecht. Ze werkt voor verschillende opdrachtgevers en ontwerpt posters, producten, mode en maakt illustraties bij artikelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer