Asset 14

Apocamix

Apocalypsweek: Apocamix

Wat zijn de mogelijke scenario's, mocht de wereld echt vergaan? Yentl van Stokkum beschreef voor de apocalypsweek de mix van mogelijkheden.

Er zullen tekenen zijn die we waarschijnlijk negeren
of misinterpreteren, de aarde is al vaker opengescheurd.
Er zijn altijd mensen die roepen dat het de toorn is van
deze of gene God en mensen die wijzen op breuklijnen
en waar die zoal liggen. Misschien dat we iets aan de
hemel zien, flikkerende lichten of voorbijrazende
kometen. Wij zullen daar niets achter zoeken.
Wij hebben tweeduizendtwaalf ook overleefd, niemand
die toen iets heeft zien gebeuren, we hebben zelfs nog
geproost op het einde.

Er zijn verhalen over hoogmoedige mensen, die
veel te lang leven, die niet meer weten waar hun
grenzen horen te liggen. Die blind zijn voor de
witte buffels die hun een pad willen wijzen.

Dat is het moment dat er een eindtijd aanbreekt,
we enkel in scenario’s kunnen spreken, terwijl
we onverwacht belaagd worden door plagen en
ziekten en wat al niet meer.

Het zouden vloedgolven kunnen zijn, hoger dan
de huizen die we bewonen. Het is verstandig een
surfplank te kopen, voor als de golven de wolken
aanraken en het nog mogelijk is een legende te worden.

De grond die ons moet dragen kan opensplijten.
Wij die daar als legopoppetjes in tuimelen, niet
meer kunnen zingen hoe geweldig alles is, omdat
lava de straten verslindt. Er blijft geen Pompeii over,
we zoeken naar een kant om op te rennen en zien
dat we alleen nog omhoog kunnen kijken. Er zijn
altijd hijskranen waar je in kunt klimmen, tijdens
een apocalyps is alles geoorloofd, geen agent die
daar naar kraait. Maar ook een hijskraan is niet
gemaakt voor zoveel hitte, alles komt krakend
naar beneden gesmolten. Er zijn pakken die lijken
op die van astronauten, die verlichting kunnen bieden,
maar niet voor lang. Het zal een kwestie van wachten
zijn tot de lava verhardt. Weer aarde zal worden, waar
gras uit komt geschoten.

Goden kunnen strijden met reuzen. Elkaar wegvagen,
mensen wegvagen, op twee na. Die zich in een boom
verstoppen, een man en een vrouw, zoals dat dan gaat,
die pas naar buiten komen als de kust weer veilig is. Rondkijken
in een vernietigde wereld en besluiten er het beste van te maken.

Het is mogelijk dat de wereld op een paal balanceert, een
houten paal waar niemand van weet, onderaan een
bever die altijd honger heeft. Die blijft knagen dag en
nacht totdat we vallen. Er is niet veel wat je aan zo’n bever
kunt doen, ze bouwen dammen, zijn monogaam en op hun
staarten zitten schubben, dat heeft niets met het einde der
tijden te maken, maar is op zijn minst opmerkelijk te noemen.

Er kan een strijd zijn tussen het goede en kwade en
wij die niet weten welke kant we moeten kiezen, elk
mens ziet zichzelf als goed. Wapens zullen gepakt
moeten worden, een kernramp ligt voor de hand, er
zal iets nucleairs gebeuren, iets met weinig resten en
straling die blijft nasudderen.

Dat is het moment dat er een trompet klinkt.

Misschien zie je vier mannen te paard langsrijden. En denk je
nog even dat het een mooie dag voor een ritje had kunnen zijn.

Er zullen profeten opstaan, nieuwe of uit de dood
herrezen, ze zullen wijze woorden zeggen, waarbij we
begripvol knikken. De doden kunnen ontwaken, zichzelf
uit de aarde graven, als zombies de wereld afstruinen,
slenterend, botsend, vretend, of er is een hiernamaals
aangebroken, hele families worden herenigd, eindelijk
zijn we samen met de mensen die ons zijn ontvallen
en dat dan voor eeuwig.

Hoe dan ook zal er gehuild worden, dat is altijd een teken
van zuivering.

Allicht dat er een vorm van kwaad, een duivel of satan of
Joost mag weten wie, een poosje zal regeren. Vooralsnog
is de hel op aarde een uitdrukking die gebruikt wordt
door mensen die weinig meemaken.

Dan krimpt ons heelal dat almaar uitdijt in elkaar,
aluminiumfolie dat eerst zorgvuldig gladgestreken en bij
nader inzien toch wordt opgepropt en weggegooid,
krakend in een vuilniszak belandt en we eindelijk
weten waar zwarte gaten naartoe leidden.

Het is goed mogelijk dat een einde een nieuw begin
betekent, het is goed mogelijk dat alles zich almaar
blijft herhalen, dat er niet zoiets bestaat als het einde der
tijden, maar tijd een cirkel is die maar blijft draaien.
Er zullen vast tekenen zijn, die we negeren.

Illustratie: Lune van der Meulen

Mail

Yentl van Stokkum is redactielid bij Hard//hoofd. Ze was ooit, op een blauwe maandag, kunstdocent in het middelbaar onderwijs. Nu schrijft ze theaterteksten, hoorspelen, poëzie en essay’s.

Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Roku City/heterotopie/spiegels

Roku City / heterotopie / spiegels

Mel Kikkert schreef een multimedia verhaal over Roku een streamingdienst die in de VS ontstaan is. In 2017 bracht Roku een screen saver uit, die je zag als je niets aan het kijken was op hun service. Lees meer

De sofaconstante

De sofaconstante

Uschi Cop schreef een claustrofobische verhalenbundel over zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De sofaconstante is een voorpublicatie van een van die verhalen uit haar bundel 'Zwaktebod'. Lees meer

Voesten

Voesten

"Misschien is dat man zijn hier: hetzelfde bewegen als de anderen." Voesten van Werner de Valk is een kort verhaal over een eiland met een duistere traditie en over het moeten bewijzen van mannelijkheid. Lees meer

Muze

Muze

Loren Snel schreef een roman over hoe samen te zijn met een ander en intussen trouw te blijven aan jezelf. Haar debuut verschijnt 25 oktober bij uitgeverij Prometheus. Hier lees je een voorpublicatie. Lees meer

Jari

Jari

Dave Boomkens schreef een verhaal over troosteloosheid, onmacht en opgroeien. Over hoe je in een treurig flatgebouw, tussen de nieuwsprogrammering en sportwedstrijden door, een vriend kunt vinden en verliezen. Lees meer

Geef de dag een naam

Geef de dag een naam

Op een hete zomerdag wordt Felipe zwetend wakker. Deze dag, die heet en broeierig is, brengt hem uit evenwicht, tot hij uiteindelijk doet wat hij gezworen had nooit te doen: hij begint te drinken. Een fragment uit de afstudeernovelle van Tiemen Hageman over het verleden proberen los te laten, het leven ruimte geven en adolescent worden. Lees meer

Tussen de randen van een aquarium

Tussen de randen van een aquarium

Wie ben je als je alles kunt zijn? In het fragmentarische afstudeerwerk van Ettie Edens veranderen mensen onder andere in een hoopje, een steen, een natuurkundedocent, water, iemand die limonade drinkt en een lantaarnpaal. Lees meer

Mycelium

Mycelium

Wat als schimmelsporen zich met iedere adem dieper in je longen graven? Met ‘Mycelium’ won Olga Ponjee de juryprijs van Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Bösendorfer 1

Bösendorfer

Bij Snelders blinkt de piano van het poetsen en de handen van de vijftigjarige eigenaar zijn door ouderdom stram geworden. Wat gebeurt er als een twintiger op bezoek komt om de Bösendorfer te bezichtigen? Met ‘Bösendorfer’ won Nick De Weerdt Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

In mijn droom besta ik uit pixels

In mijn droom besta ik uit pixels

Terra van Dorst keek maandenlang naar livestreams van pleinen en stranden. Dit vertaalde ze naar gedichten over een straat waarin ze haar ouders vindt, een man die haar een sjaal wil verkopen waar je in kan wonen en de zee. Het resultaat is de bundel 'in mijn droom besta ik uit pixels' waarmee ze deze zomer afstudeerde bij de opleiding Creative Writing aan ArtEZ. Lees meer

Pulpa

Pulpa

Ileen Rook schreef een afstudeernovelle over autoriteit, de supermarkt en een teveel aan tanden. Wie is Aline, waar komen al die tanden vandaan en hoe kan ze grip krijgen op een realiteit die steeds verder van haar verwijderd raakt? Lees meer

:Voorpublicatie Magazine Aaah: Mijn vader de eendenmosseljager

🎧 Mijn vader de eendenmosseljager

‘Dat zijn de zenuwen, die horen erbij. Een goede percebeiro is altijd bang.’ Een voorpublicatie uit Aaah!, het nieuwe magazine van Hard//hoofd. Lees meer

Ik kan u nergens vinden

Ik kan u nergens vinden

In dit verhaal van Werner de Valk, praten twee huisgenoten onder het genot van een glas wijn over het bestaan van God. Nooit een goed idee als je je ergert aan elkaar. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer