Beeld: Joost de Haas

Deze week: de media en Japan, Blue Valentine, The Sing Off, iOverheid en Winston Bogarde." />

Beeld: Joost de Haas

Deze week: de media en Japan, Blue Valentine, The Sing Off, iOverheid en Winston Bogarde." />
Asset 14

Rampspoed

Een beetje New York in Nederland: hard//talk is onze variant van Talk of the town van The New Yorker. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Graag horen we wat u van deze rubriek vindt. Mailt u ons!

Ver weg

Kerndiscussie

“Dag meneer de politicus, u spreekt met de journalist.” “Ha journalist! Hoe is het?” “Goed, goed. Druk, druk. Met u?” “Ik mag niet klagen. Dat bedoel ik letterlijk: de fractievoorzitter heeft in een interne memo alle vormen van klagerij verboden. Het volk wil hoop en optimisme.” “Ja, onze hoofdredacteur start nu een onderzoek om te kijken welke stukken het best gelezen worden en wat de invloed is op het koopgedrag. Het blijkt bijvoorbeeld dat mensen na het lezen over Libië vaak een zonvakantie boeken, of een hippe zonnebril aanschaffen. De journalist wiens artikel het meeste geld oplevert door verkoop en advertenties, krijgt iets lekkers.” “Een taart?” “Een notitieblok van eetpapier. Er hangt nu ook een groot bord hier in de hal, waarop de verkoopcijfers van die dag staan. Als we een record breken, rinkelt er een bel en mogen we een kwartiertje naar buiten om een broodje te eten.”
“Maar goed journalist, waarvoor belde je?” “Het gaat over Japan, meneer de politicus.” “Ik hou heel erg van sushi, er is hier in Den Haag een fan-tas-tisch tentje genaamd Katsui…” “Nee nee, de aardbeving. De ramp.” “Weet ik toch. Geintje.” “Na het ongeluk met de kernreactor in Fukushima is de discussie over atoomenergie in Nederland weer opgerakeld.” “Nee hoor, daar merk ik hier niets van.” “Ja, toch wel. Ik zeg u nu dat dat zo is.” “Nee, die discussie was al gaande…” “Door de situatie in Japan is de kwestie nog prangender.” “Wat een onzin. De risico’s waren altijd al bekend. Het zou wel heel hypocriet zijn om…” “Meneer de politicus, is uw standpunt over kernenergie en een tweede kerncentrale in Nederland, veranderd door de Japanse ontwikkelingen?”
“Luister. Als ik rattengif, bleekmiddel en Hero Fruitontbijt in een blender doe en het wil opdrinken, maar vlak daarvoor zie hoe iemand anders door dit mixje sterft, dan is het toch wel heel opportunistisch om op dat moment te twijfelen over mijn eigen voornemen? Over de risico’s bestond toch geen twijfel, waarom zijn ze opeens wel een argument als er ook echt iets misgaat?” “Hypocriet, opportuun… U gebruikt grote woorden. Zo werken dingen nu eenmaal, meneer. Eerst zien, dan geloven.” “Ik weiger daar aan mee te doen.” “Dan komt u niet in de krant.” “…” “Hallo?” “De tragische gebeurtenissen in Japan tonen aan hoe prangend de kernenergiekwestie in Nederland is… Schrijf je mee?” “Ja.”

Door Rutger Lemm

De filmclub

Blue Valentine

Mensen zijn uiteindelijk altijd de verliezer. Tegen beter weten in beginnen ze keer op keer aan de uitvoering van een gedoemd scenario. Optimistisch maar onhandig ploeteren ze voort, tegen de tijd: met hun linkerelleboog stoten ze kristallen vazen omver, met rechts slaan ze hun reisgenoten per ongeluk een bloedneus. In Blue Valentine maken Dean (Ryan Gosling) en Cindy (Michelle Williams) vol goede bedoelingen elkaar, en hun relatie, kapot.
De twee ontmoeten elkaar in het bejaardenhuis van Cindy's oma, waar Dean als verhuizer aan het werk is. Wij ontmoeten ze vijf jaar later, wanneer ze met dochtertje en hond samenwonen in een rommelig huis met een tuin vol lege bierflesjes en sigarettenpeuken. Cindy is hardwerkend verpleegster, Dean moddert wat aan.
Wat we zien in Blue Valentine is tegelijkertijd het hoopvolle opbloeien van de relatie (in een lenteachtig New York) en het pijnlijke, treurige, onvermijdelijke afbrokkelen ervan (in een potsierlijk motel vijf jaar later). Vroeger en nu zijn vloeiend door elkaar heen gemonteerd, en Gosling en Williams spelen allebei heel genuanceerd (Williams kreeg een Oscarnominatie voor haar rol). De karakters zijn boosdoeners noch helden – en hoewel ze niet ‘slecht’ zijn, richten ze onverhoopt een hoop ellende aan. Blue Valentine is zo deprimerend als de titel doet vermoeden, en je kan er beter niet heen gaan op een eerste date. Maar mensen zijn nu eenmaal verliezers, of ze willen of niet – deze film geeft die waarheid feilloos weer. Dat weergeven is zo knap gedaan, dat Blue Valentine paradoxaal genoeg ook weer hoop geeft: we zijn verliezers, maar heel, heel soms lukken dingen toch. Al is het maar voor even.

Door Lynn Berger

Machtige Media

The Shit Off

Blonde Beats, INtrmzzo, Gentle Voices en Herman in een bakje Geitenkwark. Zaterdagavond keken 1,2 miljoen kijkers naar The Sing Off, de nieuwe talentenjacht van SBS6, waarin a cappella-groepen strijden om een platencontract. De nieuwe show behaalde de tiende plaats van best bekeken televisieprogramma's. Een prima resultaat. Met maar liefst 2.583.000 kijkers was NOS Achtuurjournaal zaterdagavond met een tsunami en dreigende kernramp de grote winnaar.
Een miljoen televisiekijkers hebben na de beelden van een verwoest Japan de TV uitgezet. De andere miljoen zapten door naar The Sing Off. Maar waarom? Omdat een zaterdagavond gevuld met rampspoed geen fijne zaterdagavond is? Omdat we gewoontedieren zijn en op zaterdagavond onze talentenjachten (tegenwoordig zonder afzeiksausje) willen?
Dus waren daar de altijd glimlachende Tooske Ragas en de volkse Danny de Munk. Er was echter een verschil met andere talentenshows: de groep Herman in een bakje geitenkwark was een echt originele kandidaat met goede grappen en een eigen stijl. Zo gebeurde er toch iets bijzonders. Even leek het alsof de humor Tooske te veel werd en ze zou stikken in een bakje geitenkwark, maar ze hield zich goed staande. Met steun van Danny natuurlijk, die wat onwennig voor het eerst een conservatoriumhuis betrad. Hilarisch, om de grappige jongens van Herman in een Bakje Geitenkwark in een niet-grappige omgeving te zien optreden, waarbij op niet-grappig bedoelde manier werd uitgelegd dat het grappig bedoeld was.
Even vergaten een miljoen landgenoten de ellende om ons heen en verloren ze zich in de tjoep-tjoeps en oeh-aahs van de verschillende groepen. Wat is het toch fijn om in een land te wonen waar je alleen bang hoeft te zijn voor een buitenproportionele vloedgolf aan geestigheden. Als het zo doorgaat in Japan en Libië, en een trein-WC deze week nog steeds zes ton kost, kijk ik aankomende zaterdag weer.

Door Annabel Troost

Commentaar

iOverheid

De overheid is net een opdringerige telemarketeer, ze wil alles van je weten. Hoe je reist, je kenteken, hoeveel je waarvoor betaalt, je biometrische gegevens, je medische achtergrond. Alles wordt opgeslagen in databanken die de overheid zo veel mogelijk met elkaar verbindt. Een 'héél erg tricky' praktijk, zo blijkt uit het rapport iOverheid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Want door het koppelen van de data uit deze systemen ontstaat een beeld van de burger dat vaak niet klopt. Buiten het feit dat deze informatie de overheid weinig aangaat.
Wel wil een meerderheid van de Tweede Kamer opeens een speciale roze OV-chip voor ouderen, zo berichtte de NOS afgelopen woensdag, omdat ouderen weerstand voelen hun persoonlijke gegevens af te staan. Heel begrijpelijk, maar waarom is dat voor ouderen een geldige reden en voor jongeren niet? Wij hebben immers nog decennia om achtervolgd te worden door onzinnige data. Zo gaf lid van de WRR (Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid) Corien Prins in het NRC Handelsblad het voorbeeld van een baby bij wiens ouders wordt ingebroken. Die baby krijgt in een systeem een geel kleurtje omdat hij getuige was van een misdrijf en kan daardoor het stempel 'probleemkind' tot zijn 33ste meezeulen.
Of de regering het rapport van de WRR serieus zal nemen is de vraag. De Eerste Kamer deed dinsdag gelukkig wel een beetje moeilijk over het Elektronisch Patiëntendossier, maar het ministerie van Volksgezondheid liep reeds gulzig op de zaken vooruit. In februari stuurde zij al een brief aan iedereen met een 'zorgaanbieder' die heeft gemeld dat er 'gegevens over u beschikbaar zijn'. Bijgevoegd alvast een foldertje om de geadresseerde voor te bereiden op het naderende gebrek aan privacy. Geen zorgen, als je echt een probleem hebt met gegevensuitwisseling kan je bezwaar indienen. Met je DigiD-code, op de website van het EPD. Toevallig deed die het deze week niet. “Excuses voor het ongemak.”

Door Kelli van der Waals

De letteren

Boekenweek

Vraag een willekeurige vriend van mij wat z’n lievelingsbiografie is en ze zullen je smalend vertellen over Deze neger buigt voor niemand, de autobiografie van ex-voetballer Winston Bogarde. Het was dus hoog tijd voor een boekenweek met het thema ‘Curriculum Vitae- Geschreven portretten’, al is het maar om het genre het juk van Bogarde van zich af te laten schudden.
In Duitsland neemt men de biografie uiterst serieus. Beroemde journalisten werken jarenlang aan biografieën die meestal grote consequenties hebben op de Duitse geschiedschrijving. Hoewel de media in Nederland ook veel aandacht hebben besteed aan bijvoorbeeld de biografie van Annie M.G. Schmidt door Annejet van der Zijl of die van Joop den Uyl door Anet Bleich, blijft het toch anders dan biografieën van Adolf Hitler of Willy Brandt.
Vorig jaar las ik voor het eerst biografieën van Duitse productie. Behalve Albert Speer door Joachim Fest las ik ook Churchill en Kanttekeningen bij Hitler van Sebastian Haffner. Duitsers hebben een traditie van goede biografieën: de journalisten zijn zeer analytisch en nauwkeurig en de objecten hebben allemaal grote historische gebeurtenissen meegemaakt. Bovendien zijn ze vlot geschreven, zeker in vergelijking met de anders zo stugge Duitse literatuur.
Nederland heeft nog niet de biografie-traditie van Duitsland, maar het zou mooi zijn als deze boekenweek daar verandering in brengt. Laten we goed naar Haffner en Fest kijken en met een ontluisterende biografie van Geert Wilders de alom tegenwoordige Winston Bogarde uit de gedachten van mijn vrienden verdrijven.

Door Tim de Gier

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer