Mijn vader was ervan overtuigd dat het een jongetje zou worden. Hij mocht de naam kiezen, of eigenlijk: hij bepaalde de naam, want het was immers hij alleen die het kind zou gaan aangeven bij de Burgerlijke Stand. Bij geboorte bleek ik meisje.
Ik groeide dus op als jongensachtig meisje, speelde het liefst buiten met een paar ratten op mijn schouder, vroeg een drumstel voor Sinterklaas (kreeg een piano met als verantwoording dat een piano welbeschouwd ook een slaginstrument is), droeg niet het voor meisjes verplichte hemdje onder mijn schurend judopak maar maakte de borst nat, wilde uitvinder worden en vertikte het roze balletpakje te dragen. Mijn haren hield ik kort en ik had, in tegenstelling tot mijn spichtige zus, een jongensachtig lijf met wasbordje.
Desondanks werd ik op mijn vijfde al ten huwelijk gevraagd en nog wel door het mooiste ventje van de klas. Op onze trouwdag wilde ik een prachtige jurk uit de kast trekken, maar mijn moeder gooide roet in het eten, "Je wilt nooit een jurk aan als ik het vraag en dan nu zeker niet op een regenachtige dag als vandaag". Ik had vergeten kond te doen van mijn trouwdag, maar toch, het was gemeen. Op school stond mijn toekomstige echtgenoot me op te wachten, in driedelig pak plus strikje. Zijn moeder droeg een mandje met rozenblaadjes en om haar nek een fotocamera. "Maar zo wil ik niet met je trouwen', jammerde mijn bruidegommetje, terwijl hij naar mijn spijkerbroek met gaten wees. Een week later is hij met Milaine getrouwd, een echt meisje.
Still uit de film Tomboy.
Mijn vader keek vol trots naar me als de bakker vroeg hoe zijn zoon heette. ‘Kees’, zei hij dan, waarna we grinnikend de winkel uitstapten. Soms probeerde ik toch stiekem weer die gaatjes in mijn oren door te prikken. Tevergeefs, want de onhygiënische naald deed de lelletjes ontsteken. Later bleek ik geen oorbelletjes nodig te hebben om toch ook als meisje herkend te worden. Ik groeide, met alles erop en eraan, en ik zag dat het goed was.
Maar waarom moeten we per se óf man óf vrouw zijn? Ik trek soms de kleren van mijn vriend aan, verander mijn looppas en drijf daarmee de stress uit mijn lijf. Chill, als een echte dude! Als je geen vriend hebt, biedt de kast van je vader of die van je huisgenoot wel uitkomst. De mode is ons meiden overigens goed gezind; de Boyfriend's Pants is overal verkrijgbaar en niemand kijkt je vreemd aan als je als vrouw op de mannenafdeling kleren past. Wil een man niet af en toe ook wel eens wat vrouw zijn? Laat je vriend dan jouw jurkje dragen of geef hem nou gewoon die glinstersokken waar hij altijd al verlangend naar staart.
Ontdek de vrouwelijke kant van je vriend of de mannelijke van je vriendin. Het helpt tegen oersaaie relaties! De befaamde Amerikaanse schrijverpsycholoog Andrew Solomon geeft me hierin gelijk. “Hij droomt van een toekomst waarin iedereen op elk moment kan kiezen wat hij wil zijn: man, vrouw of iets daartussenin”, schrijft de Groene Amsterdammer.
Ja, ja, iets daartussenin!
Ook muzikanten inspireren door hun 'mix'. Check maar eens het snorretje van CocoRosie of de stoere slag van Merrill Garbus (tUnE-yArDs). Ook op eigen bodem geniet het Nederlandse publiek van een jongensachtige rapster (Freshkid). De castraten zijn dan weliswaar uitgestorven, mannen die zo hoog zingen als vrouwen blijven ons betoveren. Luister naar de countertenor Philippe Jaroussky!
