Ik was laatst aan het neuken, maar realiseerde me tegelijkertijd dat ik dat beter niet had kunnen doen. De jongen in kwestie was veel te jong en ik veel te dronken. Bovendien was ik kort daarvoor een beetje gevallen voor iemand anders. Maar ik wilde nou ook wel eens over mijn al maanden durende gebroken hart heen zijn, dus ik dacht: “Wees een vent en heb gewoon seks, ook al vind je dit manspersoon niet heel aantrekkelijk (misschien zelfs enigszins afstotelijk) en weet je nu al dat je nooit verliefd op hem zal worden.” Een beetje seks moet toch kunnen? Beter slechte seks dan geen seks, dacht ik met al het testosteron dat ik in me had.
Het werd een rampzalige belevenis. Ik vond er niets aan en terwijl de jongen tussen mijn benen verdween dacht ik alleen maar aan de andere jongen voor wie ik een beetje was gevallen en aan mijn gebroken hart dat niets minder gebroken aanvoelde. De enige manier, zo leek het op dat moment, om zo snel mogelijk van de hele situatie verlost te zijn, was door te doen alsof het allemaal juist extreem lekker was (“oh wat heeeeeeerlijk allemaal, ik kom nu meteen klaar, jij ook NU toch, ja toch, NU ja!”). Na afloop voelde ik me niet beter (door de seks) maar juist slechter (door de slechte seks). Over je eigen grenzen heen gaan geeft een unheimisch en knagend gevoel dat nog dagen blijft hangen, net als het gevoel van een ongewenste, kleverige pik in je hand.
Illustratie: Aart-Jan Venema
Ik had gewoon willen genieten van mijn vrije, ongebonden seksleven, zoals Samantha uit Sex and the City, maar in plaats daarvan voelde ik me vreselijk. Ik was verbaasd omdat ik oprecht dacht dat het voor een keer niet heel veel zou uitmaken met wie ik tussen de lakens belandde, zolang het maar iemand was van het andere geslacht en iemand om wie ik een beetje kon lachen. Maar Samantha’s wereld blijft er een van fictie, van gepolijste schone schijn. Zij trof geen blowende, lethargische lapzwansen die denken dat een onvergetelijke seksnacht bestaat uit met platte duim bovenop de rand van het schaambeen drukken (als ware het een punaise die een harde muur in moet) en vervolgens als een opwindpoppetje in je op en neer bonken.
Ik neem het deze jongen heus niet kwalijk. Seks blijft vooral een kwestie van timing en, ja, ik ga het echt opschrijven, chemie. Het kan best dat dit voor mij onaantrekkelijke konijn met iemand anders, op een ander moment, de sterren van de hemel vrijt. En dat hij in de tussentijd ontdekt dat een clitoris tussen de schaamlippen zit. Ik, als de volwassene van ons twee, ging tegen beter weten in met hem mee. Ik was geil, dronken en eenzaam en in het verleden was een aantal one-of-meerdere-night-stands best heel goed uitgepakt. Maar seks om de seks, dat werkt dus niet. Behalve grappig en man zijn, moeten mijn toekomstige bedpartners ook iets van een chemische reactie teweegbrengen. Al is het maar voor één nachtje.
Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.
Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.
