Je stapt in een druppelvormige cabine en even later drijf je. Afgesloten van de rest van de wereld lijken twee vierkante meter een oceaan. Het kleine lichtje is overbodig want je hoeft nergens naartoe. Als je dat wilt, vult een clubje boeddhisten de zentuin om je heen met geluid, maar de muziek kan ook uit. Ik heb het over floaten.
De eerste kennismaking was in Barcelona. Het Flotarium kwam ik tegen in de wijk Gràcia, een pleintjesparadijs vlakbij Gaudi's Parc Güell. Een dag in november. Uit nieuwsgierigheid stapte ik naar binnen. De eerste tien minuten in de cabine waren vreemd, omdat ik mijn gedachten niet kon afschudden. Maar daarna dreven ze weg in mijn tobbe met zout water en vloog het uur om. Toen ik buiten kwam was het lente in Barcelona met mij als stralend uitgerust middelpunt.
Vraag iemand naar het ultieme vakantiegevoel en diegene begint te fantaseren over een cocktail op een luchtbed in het zwembad. Behaaglijk drijven in de zon, dat is wat we willen. Dat zo'n luchtbed vaak een heel lelijke kleur heeft - of erger: een heel lelijke kleur en plaatjes van zeedieren - en dat je er bij elke flinke slok die je van je cocktail neemt vanaf kiepert nemen we voor lief. De wil om te drijven is groter. Wie herinnert zich niet de waterbeddenhysterie van de jaren negentig, toen onze ouders massaal besloten dat ze ook in hun slaap wilden drijven? Veel huwelijken zijn gestrand op de gemene onderstroom van een onrustige nacht in een waterbed.
Het is verklaarbaar. De hunkering naar de gewichtloosheid van het drijvende kind in de baarmoeder zit in ons allemaal, zonder dat we het beseffen. Vreemd eigenlijk. Er hoeft in een waargebeurd woensdagavonddrama op RTL4 maar iemand in de foetushouding te gaan liggen en iedereen verandert ogenblikkelijk in een amateurpsycholoog. De diepgewortelde wens om te drijven wordt daarentegen zelden herkend.
Floaten is de oervorm. Drijven op het water zonder tussenkomst van plastic of katoen. De Dode Zee om de hoek. En toch zo ondergewaardeerd. Floaten is in de sauna wat een programma van Beau van Erven Dorens is op tv, we weten allemaal dat het er is maar schenken er geen aandacht aan.
Dat moet veranderen.
Het wordt tijd dat Beau opnieuw doorbreekt.
Dit is een gastbijdrage van Thijs Pennings
