Als drummer van The Velvet Underground zat Moe Tucker middenin een van de meest progressieve scenes van de vorige eeuw. Tegenwoordig is ze lid van de ultraconservatieve Tea Party. Van links naar rechts op het politieke spectrum: is het regel of inslag?
Wellicht zagen sommige fans het altijd al. Ik zag ’t niet. Bij het prachtige liedje “All Tomorrows Parties” van The Velvet Underground moest ik denken aan een feest als Awakenings. Of aan een high society gathering, de opening van een of ander hip gallerietje. Een partijtje waar je bij hoort te zijn, maar dat je misschien wel mist. Maar dat het ooit nog zou verwijzen naar de Amerikaanse rechtse beweging Tea Party… Nee, dat had ik niet gedacht.
Op het internet is de buzz over bovenstaand verband groot. De drummer van de legendarische avant-gardistische band, Moe Tucker, is de afgelopen weken in opspraak geraakt nadat ze zich in een YouTube-filmpje blootgaf als aanhanger van de populistische conservatieve Tea Party. Ze zegt woedend te zijn over de manier waarop haar land naar het socialisme gedreven wordt. Tevens windt ze zich op over de enorme hoeveelheid geld die over de balk wordt gesmeten door Obama en zijn kompanen.
Jong links, oud rechts
Het optreden van Tucker deed mij denken aan de vaak onterecht aan Winston Churchill toegeschreven uitspraak: 'Als je op je twintigste geen socialist bent, heb je geen hart. Als je op je veertigste nog steeds socialist bent, heb je geen hoofd'. Dit citaat komt van de oud Franse premier Aristide Briand, die zelf een “hersteld socialist” was. Komt deze uitspraak overeen met de praktijk en wordt het zogenaamde naïeve idealisme van jongeren naarmate de jaren vorderen vervangen door verbitterd realisme (of pessimisme zo je wilt). En gaat de spreuk eigenlijk wel op voor Tucker?
In Nederland hebben we enkele recente voorbeelden van “herstelde socialisten”. Rita Verdonk studeerde sociologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, dat bekend stond als een links bolwerk, was betrokken bij de Piersonrellen in Nijmegen, waarbij kraakpanden werden ontruimd, en was actief bij de Pacifistische Socialistische Partij, hoewel ze dat in eerste instantie ontkende. En ook Gerrit Zalm heeft aangegeven tijdens zijn studietijd socialistische neigingen gehad te hebben en lid te zijn geweest van de PvdA. Tijdens een verkiezingsdebat op de Vrije Universiteit zei hij studenten dat ze niet dezelfde fouten hoefde te maken als hij ooit deed. Maar in hoeverre kan je dit “fouten” noemen?
Is het utopisch om te denken dat hoe meer je de zwakken steunt hoe sterker je er als samenleving uiteindelijk van wordt? En is dat een denkwijze die je wel afleert als je je eigen centen gaat verdienen? Zorgen socialistische overheden per definitie voor grotere begrotingstekorten? Het zijn vragen waar we nooit een sluitend antwoord op zullen krijgen. Dat zou ook niet leuk zijn. Toch valt het mij op dat de aandachtsvragende hippies van de jaren zestig dezelfde meute lijken als de anti-Obama Tea Party-betogers van tegenwoordig. Zijn mensen dan echt zo egoïstisch en hypocriet? Als we ondersteund worden door onze ouders of de overheid pleiten we om alles netjes te delen, maar als we eenmaal zelf geld verdienen willen we er zo min mogelijk van afstaan aan de regering. Bestaat idealisme dan eigenlijk wel?
Politiek bewustzijn
Idealisme of niet, we mogen blij zijn dat er nog mensen zijn die de machthebbenden in twijfel trekken. Jammer dat zich dat dan weer duidelijker manifesteert in Amerika dan in Nederland. De jongeren van nu blijven nog opvallend stil over het nieuwe kabinet. Laatst zag ik op het RTL Nieuws een groep van vijftien verdwaalde Volkert van der G. look-a-likes protesteren bij de oprit van Paleis Soestdijk. Het zag er armzalig uit. Stiekem wil ik dat jongeren flink van zich laten horen. Dat mag toch ook wel weer eens? Natuurlijk mag je je opwinden over een regering die miljarden bezuinigt, vooral op jou en jouw interesses. Natuurlijk is het terecht om je te ergeren aan een staatssecretaris van Cultuur die op zijn website schrijft: 'Lezen ? Ik lees graag maar houd niet van al te zware boeken, dat soort leeswerk heb ik al genoeg binnen mijn politieke dossiers. Mijn favoriete schrijvers zijn Robert Ludlum, Tom Clancy, Geert Mak, Tolkien, Dan Brown en James Clavell.' Natuurlijk is het niet gek om je zorgen te maken over de continuïteit van onze eeuwenoude tolerantie. Daar hoef je niet eens een goddamn commie voor te zijn.
Terug naar Tucker. Die maakt zich wel druk. En hoe. Op het eerste gezicht lijkt zij een perfect voorbeeld van een ideologische levensloop die zich van links naar rechts in het politieke spectrum begeeft. Maar bij nadere inspectie wringt het. Zij geeft aan altijd op de Democraten gestemd te hebben. Tsja, ze zat immers middenin één van de meest progressieve, linkse bewegingen aller tijden. Maar nu geeft ze in een interview toe nooit één seconde opgelet te hebben wat er destijds allemaal gebeurde. Dus jong, naïef en onwetend? Ja. Geëngageerd? Nee. Inmiddels is ze dat wel. Ze is het eens met de Tea Party dat de overheid te groot is, dat er teveel geld wordt uitgegeven en dat de belastingen omlaag moeten. Echte oplossingen geeft ze niet. Eigenlijk is het een zonde. Of zoals de reactie onderaan het interview van de anonieme “hells littlest angel” luidt: 'Just goes to show no matter how cool you are when you're young, you can still end up a bitter old crackpot.'
In het interview legt ze haar aanwezigheid op de demonstratie uit. Ze stelt dat Obama alles fout doet en dat mensen zich niet zo moeten aanstellen. Zij was vroeger ontzettend arm en toen werd er ook niets aan gedaan: “If you were poor, you were poor. You didn’t have a TV, (…) you ate spam, hot dogs and spaghetti. We all survived!” Ze gaat door met haar tirade en laat weten dat ze milieubescherming ook niets vind. Ook moet de overheid zich niet zo met mensen bemoeien. Ze mag toch zelf wel weten of ze spaarlampen gebruikt of gezond eet? Ze stelt dat de huidige regering door en door slecht is: 'This "administration" HAS TO GO! I have come to believe (not just wonder) that Obama's plan is to destroy America from within. It is the only reasonable explanation for his actions/inactions!'.
De protesten van deze achterdochtige oproerkraaiers à la Tucker lijken wel degelijk zoden aan de dijk gezet te hebben. De Republikeinen hebben in Amerika bij de tussentijdse Congresverkiezingen een grote overwinning geboekt en de beeldvorming rond Obama, het enige wat nog lijkt te tellen in de strijd om de stemmen, heeft een historisch dieptepunt bereikt. De schizofrene bijdrage van Tucker zal daarbij niet doorslaggevend geweest zijn. Opmerkelijk is deze echter wel. Ik zou het leuk vinden als eenzelfde situatie zich in Nederland voor zou doen. Dat Boudewijn de Groot zich opeens als fervent PVV-stemmer profileert. Of eigenlijk andersom: dat een oude rechtse artiest zich onverwacht uitspreekt tegen Rutte I. Maar goed, die mensen bestaan niet echt. De uitspraak klopt dus toch. Maar niet voor Moe Tucker. Die had wellicht een hart, maar lijkt haar hoofd onderweg te zijn verloren.
Een gastbijdrage van Haro Kraak
