Twee keer per jaar laten designers en grote modehuizen hun nieuwe collectie aan het publiek zien. Tijdens fashionweek in New York wordt de spits afgebeten, daarna reist het circus af naar Londen, Milaan en Parijs. Als model is Saskia de Brauw een van de artiesten van het circus en reist zij mee naar alle steden. Vandaag deel 1 van haar dagboek: New York.
Dag 0
Bhupinder Sandhu haalt mij van het vliegveld op in een zwarte Pontiac. Hij zet me af voor mijn appartement dat in schril contrast met deze luxe auto staat. Op de vierde verdieping van een ranzig uitziend appartementencomplex ligt mijn kamer. Allerlei vreemde etensgeuren komen vanachter de deuren op de lange gang die naar mijn kamer leidt. Er staat een nepleren bank, bezaaid met kleding, bh’s, sieraden, verpakkingen en kassabonnetjes. Een gebroken stoel staat in het midden van de kamer. Ondanks een bulderende airconditioning hangt er een verzengende hitte in de kamer. Het verkeer raast de hele nacht door. Ik doe geen oog dicht.
Dag 1
Het wordt een vreemde eerste dag. Wanneer ik toekijk hoe honderd prachtige gezichten op knokige lijven hangend op een trap wachten op hun kans om zich te presenteren aan de klant, kan ik alleen maar met verbazing toekijken. Voor mij is het een surreëel en prachtig beeld.
Het wordt steeds duidelijker dat dit leven van een andere planeet is, één waar ik nog niet leef. Maar nu ben ik er, als een buitenstaander, toch onderdeel van geworden. Het is de planeet van mooie mensen. Ik kan ik nog niet helemaal geloven dat ik hier ook tussen hoor. Ik hoor meisjes aan mij vragen: “Did you finish high school yet?”
Dag 2
Vandaag moet ik langs Russel March, een belangrijke showcaster voor onder andere Prada en Miu Miu. Ik hoop dat hij mij nog steeds 'beautiful' vindt zoals vorig jaar toen ik hem tijdens een vakantie in Londen ontmoette. Hij ontvangt vandaag alleen al 251 modellen die zich aan hem willen presenteren. Hierbij hoort ook het showen van je catwalk-loopje. Ik vind het niet makkelijk. Ik voel me onzeker wanneer ik voor mensen loop, ik wiebel en blijkbaar doe ik te veel met mijn heupen. Ik krijg steeds te horen "Walk as if you are walking on the streets of New York.” Ik oefen met mijn hakken op straat, probeer voet voor voet op de lijnen van de stoep te zetten.
Tijdens het wachten liggen meisjes op de vloer, BMM-end, Facebookend op Blackberries, een enkeling leest een boek of kletst. Ondertussen is er tijd om met andere modellen te praten. Sommigen verbazen mij. Al zijn het korte gesprekjes, hun afkomst, hun leeftijd, hun doorzettingsvermogen zetten mij aan het denken. Hoe is het als je uit een dorp in Oezbekistan komt, nauwelijks Engels spreekt, 16 jaar oud bent en dit werk doet? Ik denk aan mijzelf toen ik die leeftijd had en probeer me in te denken of ik dit werk had aangekund. De eenzaamheid van het vele reizen en de manier waarmee ik over mijn nog zo veranderende lichaam nadacht op die leeftijd... Ik weet het niet.
Dag 3 t/m 6
We lopen veel tijdens deze dagen, van casting naar casting. Voeten zijn daarom een issue voor modellen. Veel gekke voeten, maar vooral veel voeten met blaren, pleisters, rode vlekken. Veel pijnlijke voeten of in elkaar geklemde tenen door het te veel op hakken lopen. Een lief Chinees meisje hoor ik zachtjes zeggen "I don't want to do this anymore." Ze probeert voorzichtig sokjes aan te trekken over haar beblaarde zolen.
Tijdens het wachten bij Alexander Wang komt Anna Wintour binnen, de legendarische hoofdredacteur van Vogue. De twee modellen die naast mij op de bank ongeveer op hun nek lagen, weten niet hoe snel ze overeind konden komen. Er loopt een koningin binnen, dat voelt iedereen. Het is een vrouw met enorm veel macht in deze business. Vanachter haar zwarte zonnebrilleglazen bekijkt ze Wang’s kleding met veel goedkeuring.
Iedereen is opgelucht.
Bij Calvin Klein worden we met vijf meisjes tegelijk naar achteren gehaald. Iedereen krijgt een heel klein doorschijnend jurkje en een paar hoge hakken aan. We moeten in een rij langs een tafel gaan staan. De casting director laat ons tien minuten zo, met zijn rug naar ons toegekeerd. Niemand zegt iets. Daarna lopen we een voor een in de doorschijnende jurk naar de andere kant van de ruimte en worden we gekeurd. “Moyen” hoor ik naar aanleiding van mijn loopje.
Dag 7
Mijn allereerste show. Ik ben heel erg zenuwachtig. Ik heb bij de apotheek een anti-wagenziekpilletje gehaald, dat schijnt te helpen.
Uiteindelijk weet ik niet waarover ik me zo druk maakte. Eigenlijk is het niet meer dan wat we elke dag doen: lopen.
