Esther Lamberigts is verbaasd dat een van de grootste obstakels voor mannen om duurzamer te eten het idee is dat 'echte' mannen vlees eten. Veggie-marketeers zouden volgens haar moeten inspelen op deze achterhaalde drang naar mannelijkheid.
“Ik heb mijn stuk vlees gewoon nodig.” Ik ben de tel kwijt hoe vaak een cisgender hetero man die woorden uitsprak wanneer ik, zonder enige commentaar, mijn vegetarische alternatief naar binnen werkte. Cijfers tonen aan dat vegetarische en veganistische eetgewoonten een hoofdzakelijk vrouwelijke aangelegenheid zijn in het Westen. Vegetarische recepten eindigen ontelbaar vaak met een catchy 'Zelfs je vriendje zal dit lusten zonder er een kilo spek bij te pleuren!'
Marja Stensinski kaartte het al aan in haar opiniestuk in de Volkskrant: in november brachten Ellen Hoog en Kelvin de Lang het kookboek Hem versus Haar uit, een boek dat recepten aanpast naargelang de genderidentiteit van de aanwezige eters. Stensinski vertelt hoe Ellen en Kelvin hebben het namelijk lastig in de keuken: “Ellen eet, naar eigen zeggen, graag ‘plantaardig, met veel groente, fruit en vis’, in tegenstelling tot Kelvin die als echte oerman liever een stuk vlees op zijn bord ziet liggen”. Andere culinaire uitwassen van achterhaalde genderverwachtingen vind je in ondingen als Het ultieme mannenkookboek, dat je mogelijk een adervernauwing bezorgt voor je veertig bent.
De EU trekt meer dan drie miljoen euro uit om “Ons Europese Vlees” te promoten, terwijl onze planeet kreunt onder de roofbouw van een moordende vleesindustrie
Waarom dan? Stensinski merkt immers op dat er geen biologisch verschil bestaat tussen man en vrouw wat betreft smaak. We zijn de periode van jagers-verzamelaars toch al een tijdje voorbij? Vlees kopen we in de supermarkt (of bij de bioboer om de hoek, als we écht bezig zijn met het klimaat). Is het concept ‘mannelijkheid’ dan echt zo fragiel dat het staat of valt met een veggieburger? Hoezo? Welke penis is ooit verschrompeld bij het eten van een spinazieburger? Wie verloor zijn ‘m’ op de identiteitskaart bij het aanzicht van een bordje chili sin carne?
Bij een niet zo wetenschappelijke rondvraag in mijn eigen omgeving kwamen de volgende resultaten naar boven: verschillende vrouwen en enkele woke mannen zweerden hun stukje vlees af na het zien van een verontrustende docu, maar de meer traditionele exemplaren kunnen het niet laten. De EU trekt meer dan drie miljoen euro uit om “Ons Europese Vlees” te promoten, terwijl onze planeet kreunt onder de roofbouw van een moordende vleesindustrie. Maar veel mannelijke ondervraagden zouden het gewoon missen. Ze vinden het lekker. In sommige gevallen kwam er zelfs een “Ik ben een vent, ik kan niet zonder mijn steak” naar boven.
Vandaar mijn oproep aan veggie-marketeers aller lande: zet gauw een Action Man op je quorn-doosjes, druk een leutige fallus op je tofu-verpakking of print wat Pink Floyd-lyrics op je vegetarische spek. Ik had het zelf graag anders gezien, maar het kan onze redding zijn.
Beeld: Free-Photos via Pixabay
