Asset 14

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in mainstream films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media.

“Is dat dan typisch lesbisch?” Mijn huisgenoot (cis vrouw, hetero) vraagt het zich oprecht af. Ze keek het vierde en laatste seizoen van de Netflix-serie Atypical en merkte op dat de relatie tussen twee tienermeisjes niet van een leien dakje gaat. Die vraag is op zich niet zo gek, gezien relaties tussen vrouwen zich in populaire media vooral afspelen in de achttiende eeuw, in extreem orthodox-religieuze milieus of in conservatieve Amerikaanse dorpen. Niet echt succesrecepten voor een ongecompliceerde romance.

Ik vraag me af: waarom worden net die verhalen getoond? Waar blijft de lesbische relatie die zich ontspint in pittoreske Italiaanse dorpjes, gekleurd door oversized hemdjes en trendy zonnebrillen? Oké, het liefdesverhaal in Call me by your Name had misschien geen happy end; er werd tenminste niemand ter dood veroordeeld of uitgehuwelijkt. De outfits van de film zouden perfect hergebruikt kunnen worden voor een vrouwelijke spin-off. Waar wachten we nog op?

De laatste jaren kende de lesbische cinema een paar grote successen: Portrait de la jeune fille en feu, The Favourite en Ammonite. Deze films speelden zich respectievelijk af in de achttiende en de negentiende eeuw. De uitkomst was telkens dezelfde: het loopt nooit goed af voor de geliefden. Hoe overtuigend ze elkaars korset ook aanspanden of losscheurden, hoe intens ook het staren, hun relaties zijn steevast gedoemd. Ah ja, in die tijd kon zoiets natuurlijk niet.

Hoe overtuigend ze elkaars korset ook aanspanden of losscheurden, hoe intens ook het staren, hun relaties zijn steevast gedoemd

Versta me niet verkeerd: ik vind het goed dat er eens licht geschenen wordt op de verhalen van vrouwen die in de geschiedenis beschreven worden als heel heel héél goede vriendinnen, maar het overaanbod is wel frappant. Een van de weinige hedendaagse exemplaren is Disobedience. De film speelt zich weldegelijk af in het heden, maar grijpt plaats in een joods-orthodoxe wijk in Londen. Blijkt dat het lesbische leven daar ook best lastig te ontplooien is. De conclusie blijft: lesbisch? Niet hopen.

Uit mainstream films klinkt de boodschap dat een queer bestaan voor vrouwen het leven moeilijk maakt . Natuurlijk moeten we homofobie niet negeren: deze zomer lekten de homofobe en misogyne uitspraken van een Belgische sportjournalist uit. Mooie woorden had hij niet over voor het vrouwelijke Belgische basketbalteam. Verontwaardiging en veroordeling waren zijn deel, maar sneller dan het licht schoten ook de steunbetuigingen uit de grond. Konden die vrouwen er dan niet gewoon mee lachen? Waarom altijd die hetze? Ingewijden weten natuurlijk dat er genoeg lgbtq+ mensen zijn die een grap kunnen verdragen. Kortom: de meisjes moesten maar niet zo moeilijk doen. Het hoort er nu eenmaal bij.

Ook zulke gemediatiseerde relletjes teren dus op het idee dat een queer bestaan een miserabel bestaan is. Want qanneer komen queer mensen meestal in de media? In clickbait-artikelen met de meest extravagante pride-foto’s - ah ja, homofobe opmerkingen genereren clout - en artikelen over geweld tegen holebi of trans personen. In de popcultuur: romantische verhalen die in de meeste gevallen eindigen met de pest, een gedwongen huwelijk, cholera of andere miserie.

Er zijn natuurlijk belangrijke en broodnodige uitzonderingen. Het Nederlandse ANNE+ en het aankomende Belgische Roomies bijvoorbeeld. Zij timmeren hard aan een eigentijdser en positiever beeld van vrouwen die op vrouwen vallen. Ik hoop dat internationale filmmakers hun voorbeeld volgen en de korsetten voor een keer in de kast laten hangen. Fingers crossed dat de beeldvorming in de media ook een ander camerastandpunt inneemt.

Beeld: Luigi di Marino via Flickr.

Mail

Esther Lamberigts (1997) nam tijdens haar studies taal en cultuur onder de loep en stelt graag gendernormen, popcultuur en klimaatbeleid in vraag. Fluister drie keer ‘feminist killjoy’ en ze verschijnt om middernacht in je spiegel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Sociale media moedigen ‘seksuele objectificatie’ aan zodat we langer van hun diensten gebruik maken. Des te interessanter is daarom het recente tegengeluid vanuit de traditionele ‘tempels’ van seksuele objectificatie: de pop-, mode- en pornoindustrie. Lees meer

Als het spuug ons aan de lippen staat 1

Als het spuug ons aan de lippen staat

Kun je bang worden van het water bij de Lauwersdijk dat ieder jaar een páár milimeter stijgt? Filosoof Tjesse Riemersma schrijft over nonchalance, paniek en of het mogelijk is om goed bang te zijn in tijden van klimaatverandering. Lees meer

Nieuws in beeld: De schone schijn van shein

Je nieuw bloesje heeft een louche verleden

Achter het succes van retailapp Shein zou 'moderne slavernij' schuilgaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Genoeg van het ongenoegen

Genoeg van het ongenoegen

Slopen, slopen, slopen - volgden de relzoekers van vorige maand niet gewoon het voorbeeld van de regering? Lees meer

Fenomenologie van de moshpit

Fenomenologie van de moshpit

Wat is de aantrekkingskracht van de moshpit? Volgens Wout Nordbeck, essayprijswinnaar van Wijsgerig Festival DRIFT, kan enkel de fenomenologie ons helpen deze vraag te beantwoorden. Lees meer

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Geweld kent vele vormen: uit je huis gedreven worden, een politieknuppel op je kaak krijgen, en een beschaafd gesprek moeten houden met de mensen die je huizen slopen en je zojuist tegen de grond werkten. Al deze vormen passeerden de revue tijdens de Woonopstand. Lees meer

Daten en rouw

Daten als de dood nog naklinkt

Rouw laat geen enkel deel van het leven onberoerd, merkt Babet te Winkel na het overlijden van haar moeder. In dit persoonlijke essay onderzoekt ze de relatie tussen daten en de dood. Lees meer

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Van de Nederlanders met autisme krijgt ongeveer de helft ooit medicijnen voorgeschreven, maar veel opties zijn daar niet in. Lees meer

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Max Urai heeft in zijn jonge jaren veel voorbeelden gehad van mannelijkheden die niet draaien om auto's herkennen en gewichtheffen. Toch merkt hij nu dat een mens zich maar tot zoverre kan pushen om anders te worden dan hij/zij/hen is. Lees meer

Nieuws in beeld: 17

Gevaccineerde Big Bird vogelvrij voor conservatieve Amerikanen

Big Bird kreeg een vaccin en nu zijn conservatieve Amerikanen boos. Lees meer

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Dyslexie is alleen een handicap omdat we het belang van foutloos Nederlands overschatten. In ons professionele en persoonlijke leven zou spelling niet bepalend moeten zijn, stelt Vivian Mac Gillavry, zelf dyslectisch. Lees meer

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

De millennial beweegt zich in een wereld vol problemen, waar niets zeker lijkt te zijn. Waarom blijven zoeken naar vaste betekenis, vraagt Aisha Mansaray zich af. Kunnen we niet beter een vrolijk soort nihilisme omarmen? Lees meer

KIRAC loopt achter op John de Mol

KIRAC loopt achter op John de Mol

Achter de façade van KIRACs kunstkritiek gaat vooral getreiter schuil. Volgens Julius Koetsier kunnen ze nog veel leren van populaire tv shows. Lees meer