Ook Kasper heeft het wel eens moeilijk met zijn idealen. " /> Ook Kasper heeft het wel eens moeilijk met zijn idealen. " />
Asset 14

De vleesetende vegetariër

Nooit in mijn leven heb ik zoveel vlees gegeten als in die zes maanden dat ik vegetariër was.

Ik zat in de vijfde klas van de middelbare school en ging veel om met dierenrechtenactivisten. Onder invloed van deze lieden besloot ik mijn levensstijl drastisch te veranderen en daarmee de carnivorische vrede van mijn ouderlijk huis op de proef te stellen. Mijn moeder deed haar uiterste best elke avond iets smakelijks op onze borden te toveren wat ik met een goed geweten tot mij kon nemen. Het ging haar niet makkelijk af, want de culinaire traditie van haar geboortegrond Hongarije staat nou niet op de eerste plaats bekend om z’n tofuballen. Eigenlijk kon ze het niet aanzien dat haar enige zoon in de kracht van zijn leven weigerde het bloed te proeven dat onze voorvaderen zo sterk had gemaakt. En toch, zoals het een echte moeder betaamt, steunde ze me onvoorwaardelijk in mijn persoonlijke strijd. Het was een strijd tegen de smaakpapillen en voor de illusie van het engagement. Dit tot groot ongeluk van mijn vader, die zijn biefstukjes steeds vaker zag veranderen in gegrilde paprika’s en andere goedbedoelde alternatieven.

Echter, wanneer ik huiswaarts keerde na een avondje stappen (wat ik, niet geheel toevallig, in deze periode steeds vaker begon te doen) was het jachtseizoen voor mij geopend. Geen snackbar op mijn route bleef onbezocht en op schimmige straathoeken verorberde ik met een manische blik in mijn ogen vele kilo’s kroketten, frikadellen en berenlullen. Gefrituurd dood vlees zorgde ervoor dat ik mij voor even weer een compleet mens voelde. Terwijl ik me volvrat keek ik schichtig om mij heen of er geen bekenden aankwamen. Ik was er op voorbereid elk moment weg te moeten rennen, een spoor van knoflooksaus achter mij latend.

Illustratie: Irene Wiersma

Mijn alcoholgebruik nam met de week toe, zodat ik tenminste zonder schuldgevoelens mijn dubbelleven in stand kon houden. Wanneer ik dan de volgende dag met een fikse kater wakker werd, proefde ik ergens in mijn gehemelte nog de excessen van de bio-industrie. Maar wanneer ik een fikse pot rechtsdraaiende kruidenthee zette en mijn piercings in de juiste volgorde reeg, kon ik mezelf weer breed lachend in de spiegel aankijken. Alles wat in de duisternis was voorgevallen verdween in de diepste krochten van mijn onderbewuste, tot het niet meer was dan de vervagende herinnering van een droom in een droom.

Toen ik op een dag in het gezelschap van mijn toenmalige inspiratoren een steen door de ruiten van de McDonalds wierp en het personeel in mij een klant van de voorgaande nacht herkende, was het duidelijk dat de eindtijd van mijn pogingen tot idealisme was aangebroken. Hiermee verdween ook de hartelijkheid waarmee ik in bepaalde kringen welkom was. Wij voerden onze acties in principe onherkenbaar uit, maar ik ben nu eenmaal claustrofobisch aangelegd, dus zo’n bivakmuts is niet aan mij besteed. Zonder masker was ik eigenlijk vanaf het begin al een merkwaardige activist en gedoemd om te falen in mijn gecultiveerde snackschizofrenie.

Sindsdien eet ik in volledige transparantie en relatieve nuchterheid mijn porties vlees. Biologisch vlees welteverstaan (nou ja, meestal dan, zeg ik er maar bij, want anders moet ik weer op mijn hoede zijn dat u mij ergens op betrapt), want dat is heel goed mogelijk nu ik niet meer afhankelijk bent van de cuisine de la cafetaria. En laat u niet misleiden door bovenstaande bekentenissen, er is wel degelijk een wakkerend vlammetje moreel besef in mij aanwezig. Eigenlijk was mijn afscheid van het vegetarisme het beste dat het dierenrijk kon overkomen. De diertjes mogen mij wel dankbaar zijn. Mijn ouders zijn dat zeker.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer