Ook Kasper heeft het wel eens moeilijk met zijn idealen. " /> Ook Kasper heeft het wel eens moeilijk met zijn idealen. " />
Asset 14

De vleesetende vegetariër

Nooit in mijn leven heb ik zoveel vlees gegeten als in die zes maanden dat ik vegetariër was.

Ik zat in de vijfde klas van de middelbare school en ging veel om met dierenrechtenactivisten. Onder invloed van deze lieden besloot ik mijn levensstijl drastisch te veranderen en daarmee de carnivorische vrede van mijn ouderlijk huis op de proef te stellen. Mijn moeder deed haar uiterste best elke avond iets smakelijks op onze borden te toveren wat ik met een goed geweten tot mij kon nemen. Het ging haar niet makkelijk af, want de culinaire traditie van haar geboortegrond Hongarije staat nou niet op de eerste plaats bekend om z’n tofuballen. Eigenlijk kon ze het niet aanzien dat haar enige zoon in de kracht van zijn leven weigerde het bloed te proeven dat onze voorvaderen zo sterk had gemaakt. En toch, zoals het een echte moeder betaamt, steunde ze me onvoorwaardelijk in mijn persoonlijke strijd. Het was een strijd tegen de smaakpapillen en voor de illusie van het engagement. Dit tot groot ongeluk van mijn vader, die zijn biefstukjes steeds vaker zag veranderen in gegrilde paprika’s en andere goedbedoelde alternatieven.

Echter, wanneer ik huiswaarts keerde na een avondje stappen (wat ik, niet geheel toevallig, in deze periode steeds vaker begon te doen) was het jachtseizoen voor mij geopend. Geen snackbar op mijn route bleef onbezocht en op schimmige straathoeken verorberde ik met een manische blik in mijn ogen vele kilo’s kroketten, frikadellen en berenlullen. Gefrituurd dood vlees zorgde ervoor dat ik mij voor even weer een compleet mens voelde. Terwijl ik me volvrat keek ik schichtig om mij heen of er geen bekenden aankwamen. Ik was er op voorbereid elk moment weg te moeten rennen, een spoor van knoflooksaus achter mij latend.

Illustratie: Irene Wiersma

Mijn alcoholgebruik nam met de week toe, zodat ik tenminste zonder schuldgevoelens mijn dubbelleven in stand kon houden. Wanneer ik dan de volgende dag met een fikse kater wakker werd, proefde ik ergens in mijn gehemelte nog de excessen van de bio-industrie. Maar wanneer ik een fikse pot rechtsdraaiende kruidenthee zette en mijn piercings in de juiste volgorde reeg, kon ik mezelf weer breed lachend in de spiegel aankijken. Alles wat in de duisternis was voorgevallen verdween in de diepste krochten van mijn onderbewuste, tot het niet meer was dan de vervagende herinnering van een droom in een droom.

Toen ik op een dag in het gezelschap van mijn toenmalige inspiratoren een steen door de ruiten van de McDonalds wierp en het personeel in mij een klant van de voorgaande nacht herkende, was het duidelijk dat de eindtijd van mijn pogingen tot idealisme was aangebroken. Hiermee verdween ook de hartelijkheid waarmee ik in bepaalde kringen welkom was. Wij voerden onze acties in principe onherkenbaar uit, maar ik ben nu eenmaal claustrofobisch aangelegd, dus zo’n bivakmuts is niet aan mij besteed. Zonder masker was ik eigenlijk vanaf het begin al een merkwaardige activist en gedoemd om te falen in mijn gecultiveerde snackschizofrenie.

Sindsdien eet ik in volledige transparantie en relatieve nuchterheid mijn porties vlees. Biologisch vlees welteverstaan (nou ja, meestal dan, zeg ik er maar bij, want anders moet ik weer op mijn hoede zijn dat u mij ergens op betrapt), want dat is heel goed mogelijk nu ik niet meer afhankelijk bent van de cuisine de la cafetaria. En laat u niet misleiden door bovenstaande bekentenissen, er is wel degelijk een wakkerend vlammetje moreel besef in mij aanwezig. Eigenlijk was mijn afscheid van het vegetarisme het beste dat het dierenrijk kon overkomen. De diertjes mogen mij wel dankbaar zijn. Mijn ouders zijn dat zeker.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer