Asset 14

Zweethut

Julie verruilt het café voor een bezoek aan een zelfgebouwde sauna in het bos. Zal ze hier misschien de liefde vinden?

“Ik denk dat ik een sauna in het bos ga bouwen”, zei Felix op de warmste nacht van de herfst.

“Ik ga met je mee”, zei ik.

“Ik ook”, zei Diego, een vriend van Felix.

De gedachte om de hele nacht in een bos te zijn, maakte me rustig. De laatste weekends spendeerde ik vooral in cafés met mijn voornaamste attributen: alcohol, sigaretten en andere verdovende middelen.

Felix zette een stoof op een open plek in het bos en gaf me een zaag: “Gaan jullie even takken zagen voor de sauna?”, vroeg hij ons. En zo stond ik om elf uur ‘s nachts de takken van een boom te zagen en dacht: ‘dit is het leven’. Geen verdovende middelen, geen vals lachende gezichten op feestjes. Leven is de takken horen kraken.

Felix bond de takken rond de stoof. We kleedden ons uit en doken onder de schapenvellen die nu op de takken lagen. Het werd zeker vijftig graden. Ik keek naar hun naakte lichamen. Felix zong een liedje en Diego lachte naar mij. Deze mannen straalden iets zacht uit. Hier was ik veilig, geborgen in de hitte.

Ik stond op. Mijn hele lijf tintelde. Felix hing een sproeier aan een boom, hij zette de kraan voor me open en ging op een tuinstoel zitten. Diego ging naast hem zitten. De mannen werden verlicht door een fakkel die tussen de tuinstoelen stond. Het ijskoude water stroomde over mijn lichaam. Hoe kouder het water, hoe meer je gedachten bevriezen. Heerlijk.

Schaamteloos ging ik naakt tussen hen in zitten. Ik dacht aan enkele weken terug, hoe ik voor de spiegel stond in mijn badkamer, hoe ik naar mezelf keek en concludeerde: ‘Al met al is dit niet echt een noemenswaardig lichaam om te tonen’. Maar hier en nu, in dit donkere bos denk ik: ‘Kijk maar mannen, kijk maar hoeveel jullie willen. Dit is alles wat ik heb, meer is er niet’.

Illustratie: Joost Dekkers

“Slaap je vannacht bij me?”, vroeg Felix.
“Ik wil je niet storen”, zei ik.
“Je stoort niet.”

Diego fietste naar huis en ik lag naast Felix onder een deken. Mijn knie knikte in zijn knieholte. Hij trok zich niet terug. Ik was hypergefocust op elke beweging die hij maakte. Wat wilde hij van mij?

Mijn hoofd lag in zijn hals. Zijn voeten streelden de mijne. Ik was bang dat hij sliep. Wat als elke aanraking onbewust in zijn slaap gebeurde? Ik ben geen voorstander van aanrandingen tijdens het slapen. Ik luisterde aandachtig naar zijn ademhaling. Ik denk dat hij mijn hand kuste, maar ik was zo geconcentreerd dat ik niets meer kon voelen.

Aanraken of niet aanraken? En waar dan? Nee, de vraag was niet waar ik hem kon aanraken, maar hoe ik hem kon aanraken, omdat het moest. Ik liet mijn gedachten varen, ik denk dat hij hetzelfde deed, want na een paar uur vertelden onze lichamen wat we moesten doen. We trokken naar elkaar toe, namen elkaar vast. Een schok van verlangen verwarmde mijn lichaam. Ik streelde hem door zijn haar, gewoon, omdat ik niet anders kon.

Op dat moment zag ik het verdere verloop van mijn leven volledig zitten, namelijk: vrijen, vrijen, vrijen. Ik ga vrijen terwijl ik door het open raam de blauwe herfstlucht zie, ik ga vrijen in het bos en ik ga schreeuwen van genot. Ik ga vrijen!

Maar het ging zoals vele dingen gaan. We deden het niet en stonden op.

“Word je snel verliefd?”, vroeg Felix terwijl we thee dronken.
“Weet je wat het probleem is, Felix? In onze wereld gebruiken we alleen de twee woorden ‘wel verliefd’ of ‘niet verliefd’. Maar daartussen liggen nog duizenden toestanden. Een beetje zoals de Eskimo’s vele woorden hebben voor sneeuw. Omdat er vele soorten sneeuw bestaan.”

Achteraf gezien had ik ook gewoon 'ja, onder andere nu' kunnen antwoorden. Dat was een potentieel krachtige uitspraak geweest, maar ik durfde niet. De laatste tijd verlang ik ernaar om mijn eerlijkste zelf zijn en wil ik geloven dat ik juist daardoor niets te verliezen heb.

Ik raadde mezelf aan om even te zwijgen. Het was de beste beslissing die ik kon nemen. Verklaringen voor wat hier aan de hand was, waren er toch niet. Ik probeerde me te concentreren op dit moment, op ons, op hier en nu. Ik voelde een gloed ter hoogte van mijn borst. Het was een sensatie, een contact dat zich niet opdrong of zich liet dicteren door verwachtingen of eisen aan de realiteit.

Iets in mijn lichaam vertelde wat er was, zonder woorden.
“Volgens mij hadden we nu echt contact”, zei hij.
Ik begon te huilen.
“Stil maar, je hoeft niet te huilen” zei hij. “Je geeft licht.”

Mail

Julie Cafmeyer

Joost Dekkers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Soundtrack voor donkere tijden 1

Soundtrack voor donkere tijden

Deze week geven onze redacteurs muzikaal advies om de rest van het jaar mee door te komen. Lees meer

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

''In de winter vermijd ik de hoofdstad. Er slapen meer mensen op straat dan ik aan het kind in mij kan uitleggen.'' Lies Jo Vandenhende is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Jamie Nee. Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Hoe werkt een kunstenaar? 1

Hoe werkt een kunstenaar?

Hoe komt een kunstenaar tot nieuw materiaal? Drie makers wroeten in het uitgebreide archief van het Beeld en Geluid om er iets persoonlijks van te maken. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan