Asset 14

I wrote about you

Julie doet maandelijks verslag van haar zoektocht naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

De bekentenis was duidelijk: ik had iets met haar ex-vriend. We waren vriendinnen dus dit diende besproken te worden. Ik was niet alleen met haar bevriend, maar ook met het koppel. Oorspronkelijk steunde ik het koppel ook al enkele jaren, tot op het moment dat ik de man in kwestie afpakte. ‘Afpakken’ is misschien niet het juiste woord, gezien het koppel al enkele weken uit elkaar was. Ik zou dus graag een eufemisme voor ‘afpakken’ willen voorstellen. ‘Ingenomen’ misschien? Of nee beter: genomen wat af was. Dus niet afgenomen. Zo kan men deze beginnende liefdesgeschiedenis misschien het best schetsen.

Na een korte, maar intense periode vol schuldgevoelens en de overtuiging dat ik een inslecht mens was, kreeg ik een berichtje van haar. We spraken af op een Antwerps terras. Zij bestelde rum, ik cognac. Ik voelde in onze ongebruikelijke drankkeuze al een potentiële grap om het ijs te breken, maar de grap kwam maar niet aanwaaien.

Ik had me sowieso voorgenomen om me tijdens dit gesprek niet al te vrolijk op te stellen. Een vrouw die op het einde van een liefdesverhaal zit, heeft niets aan de naïeve vrolijkheid van een ander. Ik probeerde mijn dartelende, euforische toestand op dit Antwerps terras dus om te zetten naar een bedenkelijke blik die zo zwaarmoedig mogelijk in de verte tuurde. Op die manier probeerde ik een uitstraling te creëren als ‘nee, nee voor mij is het ook niet gemakkelijk.’

‘Wat is er dan tussen jullie?’ vroeg ze me. ‘Ja… iets. Er is toch zeker iets.’ Wat ik met hem had, was nog te pril en te breekbaar om te beschrijven. Iets fragiels kan je beter niet aanraken, dat weet ik uit ervaring, vandaar dat ik besloot om vaag te blijven. ‘Maar hoe is het dan begonnen?’ vroeg ze me. ‘Och ja, een begin kan je uiteindelijk toch altijd beter beschrijven als je het einde al kent hé?’ Het moet onuitstaanbaar zijn hoe plots iemand de hoofdrol wegkaapt uit je eigen verhaal, en daar geen uitleg voor heeft.

Maar zij bleef zacht, warm en lief, en haakte in op deze algemene vaagheid met behulp van een algemene wijsheid: ‘Een begin is altijd belangrijk, meestal weet je op het allerbegin al waar het naartoe zal gaan.’ Ik fantaseerde heel even over hun begin; of ze toen al een ondergang vermoedden, of het einde al in zicht was. Maar ik vroeg niets, en dacht niet te diep na over mijn eigen begin. Ik wilde me niet inlaten met onzekerheden of potentiële problemen. Wie een goede start wil maken, draagt oogkleppen voor een mogelijke afloop. Het is de enige manier om iets ten volle aan te gaan. Opnieuw en opnieuw.

Illustratie: Anouk Vercouter

Tussen de wijsheden en vaagheden door vielen er af en toe ook ongemakkelijke stiltes op zeer hoog niveau. Op dat soort momenten staarde ik verward voor me uit. Maar hoe hard ik ook mijn best deed om mijn verliefde lust voor het leven te verbergen, zelfs de meest ingeleefde troosteloze blik kon de afstand niet overbruggen tussen twee vrouwen die zich op één en hetzelfde moment in een totaal andere episode van hun leven bevonden. Wat voor mij fragiel was, was voor haar kapot.

Het zit zo: hij was jaren geleden uit Kroatië verhuisd om bij haar te zijn. Nu de relatie afgelopen was, had hij besloten om terug te keren. Hij moest nog enkele dagen in België zijn om wat praktische zaken te regelen. Tussen het afhandelen van formaliteiten door kwam hij mij toevallig tegen. Op het juiste moment liep ik voorbij het Mechelse plein. Hij zei dat ik er wat gespannen uitzag. Sinds de tijd dat we elkaar kennen heeft hij altijd al een goed oog gehad voor mijn emotionele toestand. Er zat iets zorgzaam in zijn blik en hij verwende me met een glas witte wijn. Toen we kusten was ik de kosmos dankbaar. Dank u kosmos, dat ik op het juiste moment, op de juiste plaats voorbij kwam. Al de stappen en keuzes die ik voordien maakte leidden tot dit moment. Ik geloof in die magie, de overtuiging dat elke stap nodig was.

‘Je doet je best, je wil iets heel graag, en dan mislukt het toch’, zei ze teleurgesteld. Ik probeerde haar te troosten en zei dat deze mislukking misschien zou leiden naar iets beter. Maar ze was nog niet ingesteld op een nieuw begin. Ze was moe van het proberen, ze had zo haar best gedaan, maar er was toch iets weggewaaid, iets waar ze geen vat meer op had. En dat ze nu boos was, op hem, en waarschijnlijk ook op de kosmos. ‘Ja, ja… een goed einde is altijd moeilijk’, zei ik met een gecompliceerde uitdrukking op mijn gezicht. ‘Och ja, iedereen heeft zijn pad’, zei ze zuchtend. Het was duidelijk dat ze zichzelf nu was beginnen te troosten, bij gebrek aan beter. Ik moest me herpakken, ik moest haar steunen, dat zou me misschien een beter mens kunnen maken. ‘Je hebt gelijk. Hoe boos we ook zijn, vertrouwen op de kosmos doen we toch, tegen de stroom van alle teleurstellingen in, dat houdt ons recht’, zei ik, terwijl ik pseudo-lamlendig een slok van mijn cognac nam.

‘Zijn jullie nu samen?’ vroeg ze me. ‘Ja’, zei ik, en ik dacht aan het moment dat hij ’s ochtends in mijn keuken stond en zei dat hij mogelijkheden in ons zag. Iets in mij begon te tintelen, het was al even geleden dat iemand op die manier het woord ‘mogelijkheden’ had uitgesproken.

‘En hoe gaat het dan verder met jullie?’ vroeg ze me. En net zoals ik toen, omwille van het prille begin dat altijd zo onzeker is, niet kon antwoorden, kan ik dat nu nog steeds niet. Hij had namelijk één verzoek in ons samen zijn: ‘Beloof me dat je niet over me schrijft.’ Hoewel de lieflijke man in kwestie geen Nederlands spreekt, ben ik er toch zeker van dat hij er snel zal achter komen dat ik mijn belofte bij dezen officieel verbroken heb. En zo zit een mens uiteindelijk toch altijd met twijfels in zijn hoofd en zal deze beginnende liefdesgeschiedenis verder geschieden met alweer een volgende bekentenis: ‘Sorry, but… I wrote about you.’

Mail

Julie Cafmeyer

Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Tijdens een weerzien in Berlijn, dringt de waarde van Eva's jarenlange band met drie vrienden dringt goed tot haar door. Lees meer

Iedereen heeft bad guys nodig

Iedereen heeft bad guys nodig

Waarom zijn complotten zo aantrekkelijk? Marthe van Bronkhorst geeft eerlijk toe: 'Was het leven maar een complottheorie. En kon ik er maar in geloven.' Lees meer

Iets willen willen

Iets willen willen

Tijdens een autorit stelt Eva's zwangere zus haar een lastige vraag. Lees meer

Gewoon aan de bel trekken

Trek gewoon aan de bel

Het nieuws over The Voice maakte bij Marthe van Bronkhorst frustraties los: waarom wordt schuld nog altijd in de schoenen van slachtoffers geschoven?! Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel