Asset 14

I wrote about you

Julie doet maandelijks verslag van haar zoektocht naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

De bekentenis was duidelijk: ik had iets met haar ex-vriend. We waren vriendinnen dus dit diende besproken te worden. Ik was niet alleen met haar bevriend, maar ook met het koppel. Oorspronkelijk steunde ik het koppel ook al enkele jaren, tot op het moment dat ik de man in kwestie afpakte. ‘Afpakken’ is misschien niet het juiste woord, gezien het koppel al enkele weken uit elkaar was. Ik zou dus graag een eufemisme voor ‘afpakken’ willen voorstellen. ‘Ingenomen’ misschien? Of nee beter: genomen wat af was. Dus niet afgenomen. Zo kan men deze beginnende liefdesgeschiedenis misschien het best schetsen.

Na een korte, maar intense periode vol schuldgevoelens en de overtuiging dat ik een inslecht mens was, kreeg ik een berichtje van haar. We spraken af op een Antwerps terras. Zij bestelde rum, ik cognac. Ik voelde in onze ongebruikelijke drankkeuze al een potentiële grap om het ijs te breken, maar de grap kwam maar niet aanwaaien.

Ik had me sowieso voorgenomen om me tijdens dit gesprek niet al te vrolijk op te stellen. Een vrouw die op het einde van een liefdesverhaal zit, heeft niets aan de naïeve vrolijkheid van een ander. Ik probeerde mijn dartelende, euforische toestand op dit Antwerps terras dus om te zetten naar een bedenkelijke blik die zo zwaarmoedig mogelijk in de verte tuurde. Op die manier probeerde ik een uitstraling te creëren als ‘nee, nee voor mij is het ook niet gemakkelijk.’

‘Wat is er dan tussen jullie?’ vroeg ze me. ‘Ja… iets. Er is toch zeker iets.’ Wat ik met hem had, was nog te pril en te breekbaar om te beschrijven. Iets fragiels kan je beter niet aanraken, dat weet ik uit ervaring, vandaar dat ik besloot om vaag te blijven. ‘Maar hoe is het dan begonnen?’ vroeg ze me. ‘Och ja, een begin kan je uiteindelijk toch altijd beter beschrijven als je het einde al kent hé?’ Het moet onuitstaanbaar zijn hoe plots iemand de hoofdrol wegkaapt uit je eigen verhaal, en daar geen uitleg voor heeft.

Maar zij bleef zacht, warm en lief, en haakte in op deze algemene vaagheid met behulp van een algemene wijsheid: ‘Een begin is altijd belangrijk, meestal weet je op het allerbegin al waar het naartoe zal gaan.’ Ik fantaseerde heel even over hun begin; of ze toen al een ondergang vermoedden, of het einde al in zicht was. Maar ik vroeg niets, en dacht niet te diep na over mijn eigen begin. Ik wilde me niet inlaten met onzekerheden of potentiële problemen. Wie een goede start wil maken, draagt oogkleppen voor een mogelijke afloop. Het is de enige manier om iets ten volle aan te gaan. Opnieuw en opnieuw.

Illustratie: Anouk Vercouter

Tussen de wijsheden en vaagheden door vielen er af en toe ook ongemakkelijke stiltes op zeer hoog niveau. Op dat soort momenten staarde ik verward voor me uit. Maar hoe hard ik ook mijn best deed om mijn verliefde lust voor het leven te verbergen, zelfs de meest ingeleefde troosteloze blik kon de afstand niet overbruggen tussen twee vrouwen die zich op één en hetzelfde moment in een totaal andere episode van hun leven bevonden. Wat voor mij fragiel was, was voor haar kapot.

Het zit zo: hij was jaren geleden uit Kroatië verhuisd om bij haar te zijn. Nu de relatie afgelopen was, had hij besloten om terug te keren. Hij moest nog enkele dagen in België zijn om wat praktische zaken te regelen. Tussen het afhandelen van formaliteiten door kwam hij mij toevallig tegen. Op het juiste moment liep ik voorbij het Mechelse plein. Hij zei dat ik er wat gespannen uitzag. Sinds de tijd dat we elkaar kennen heeft hij altijd al een goed oog gehad voor mijn emotionele toestand. Er zat iets zorgzaam in zijn blik en hij verwende me met een glas witte wijn. Toen we kusten was ik de kosmos dankbaar. Dank u kosmos, dat ik op het juiste moment, op de juiste plaats voorbij kwam. Al de stappen en keuzes die ik voordien maakte leidden tot dit moment. Ik geloof in die magie, de overtuiging dat elke stap nodig was.

‘Je doet je best, je wil iets heel graag, en dan mislukt het toch’, zei ze teleurgesteld. Ik probeerde haar te troosten en zei dat deze mislukking misschien zou leiden naar iets beter. Maar ze was nog niet ingesteld op een nieuw begin. Ze was moe van het proberen, ze had zo haar best gedaan, maar er was toch iets weggewaaid, iets waar ze geen vat meer op had. En dat ze nu boos was, op hem, en waarschijnlijk ook op de kosmos. ‘Ja, ja… een goed einde is altijd moeilijk’, zei ik met een gecompliceerde uitdrukking op mijn gezicht. ‘Och ja, iedereen heeft zijn pad’, zei ze zuchtend. Het was duidelijk dat ze zichzelf nu was beginnen te troosten, bij gebrek aan beter. Ik moest me herpakken, ik moest haar steunen, dat zou me misschien een beter mens kunnen maken. ‘Je hebt gelijk. Hoe boos we ook zijn, vertrouwen op de kosmos doen we toch, tegen de stroom van alle teleurstellingen in, dat houdt ons recht’, zei ik, terwijl ik pseudo-lamlendig een slok van mijn cognac nam.

‘Zijn jullie nu samen?’ vroeg ze me. ‘Ja’, zei ik, en ik dacht aan het moment dat hij ’s ochtends in mijn keuken stond en zei dat hij mogelijkheden in ons zag. Iets in mij begon te tintelen, het was al even geleden dat iemand op die manier het woord ‘mogelijkheden’ had uitgesproken.

‘En hoe gaat het dan verder met jullie?’ vroeg ze me. En net zoals ik toen, omwille van het prille begin dat altijd zo onzeker is, niet kon antwoorden, kan ik dat nu nog steeds niet. Hij had namelijk één verzoek in ons samen zijn: ‘Beloof me dat je niet over me schrijft.’ Hoewel de lieflijke man in kwestie geen Nederlands spreekt, ben ik er toch zeker van dat hij er snel zal achter komen dat ik mijn belofte bij dezen officieel verbroken heb. En zo zit een mens uiteindelijk toch altijd met twijfels in zijn hoofd en zal deze beginnende liefdesgeschiedenis verder geschieden met alweer een volgende bekentenis: ‘Sorry, but… I wrote about you.’

Mail

Julie Cafmeyer

Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

 I Am OK

I Am OK

Gevoelens van somberheid, eenzaamheid, rusteloosheid en verdriet voelt en herkent iedereen, maar sommigen van ons voelen ze dagelijks. Hoe ga je daar als maker mee om? Hoe visualiseer je iets wat vaak niet zichtbaar is aan de buitenkant? Lees meer

Tip: Beleef een walgelijke extase 1

Beleef een walgelijke extase

Na het lezen van Clarice Lispectors meesterwerk, moet Rijk Kistemaker zich inhouden om niet allerlei wilde flora en fauna te gaan lastigvallen. Een tip over de verzoening met sidderende geleedpotigen en ander niet-menselijk gespuis.  Lees meer

Column: De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Nu Eva van den Boogaard lange, dunne sigaretten rookt en in een monument uit 1922 woont, vraagt ze zich af of ze misschien een soort heimwee heeft naar die jaren 20 van de vorige eeuw. Lees meer

Tip: Boodschappendagen als bietenakkers

Boodschappendagen als bietenakkers

Loren Snel werkte als vrijwilliger op een Duitse eco-boerderij, en sindsdien koestert ze de weldaad van routinematige klusjes. Een deugdzame tip voor ook de minder deugdzame dodo’s onder ons, want door vrijwillig een ander te helpen, help je net zo goed jezelf. Lees meer

Tip: Blijf even kijken

Welkom in mijn raamkozijn

Terwijl de anderhalvemetersamenleving op gang komt, kruipt Iris Blaak nog even achter haar spreekwoordelijke geraniums. Ze ontdekt: het lijntje tussen voyeurisme en nieuwsgierige interesse is flinterdun. Een tip om in het voorbijgaan niet te snel weg te kijken. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan