Asset 14

I < 3 Amsterdam

Julie doet maandelijks verslag van haar zoektocht naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

Het gps-systeem op mijn smartphone vertelde me dat het vanuit centraal station een half uurtje fietsen was naar mijn nieuwe logeeradres, ergens aan de Eastonstraat in Osdorp.* Ik was nog maar drie minuten onderweg en werd al aangereden door een meisje van ongeveer mijn leeftijd. Ze had zwarte krullen en zag er gelukkiger uit dan ik. Het accident had iets vreemd, ik sloeg midden op een kruispunt plots in paniek door het snelle verkeer en kwam tot totale stilstand. Zij begon gelukkig op tijd te remmen (een vaardigheid die ik nog mis in het leven), waardoor de aanrijding toch iets zacht kreeg. Ik excuseerde me uitvoerig, maar zij zei: ‘Och ja, kan gebeuren.'

En dat is volkomen waar. Er kan zoveel gebeuren. Er kan gebeuren dat je op weg bent naar Osdorp, er kan gebeuren dat je nog denkt aan een afscheidsbrief die je net bij je ex-geliefde achterliet, en dat je dan denkt aan zijn reservesleutel die nu terug op de houten tafel ligt. Ja, ja het leven zit vol gebeurtenissen. Ik vroeg me af hoe ze zou reageren als ik haar naar aanleiding van deze aanrijding zou vragen om vriendinnen te worden. Gewoon om enkele persoonlijke gebeurtenissen des leven te overlopen. Dan zou ik haar kunnen vragen of ze dat gevoel ook heeft, dat je echt alles zou willen geven om thuis in bed te blijven liggen in plaats van hier te staan onder de lentezon op de Rozengracht.

Illustratie: Anouk Vercouter

Ik was in Amsterdam voor mijn werk. Wie iets in het theater wil betekenen moet op tijd en stond een paar weken in Amsterdam zijn. Helaas waren mijn middelen tijdens deze carrièretocht van beperkte aard. Op mijn vouwfiets was ik onderweg naar mijn zoveelste logeeradres, dolend door een onbekende stad, waar ik niemand echt ken. Gelukkig werd ik vergezeld door mijn vaste reiscompagnons: mijn laptop-tas (over mijn schouder), een paar plastic zakken volgepropt met kleren (verdeeld over het stuur), een rugzak (over mijn andere schouder, om het gewicht wat te verdelen) en een smartphone (in mijn linkerhand, om het GPS-systeem te volgen). Ik was niet echt overtuigd door deze constructie, maar wie voor zijn dromen wil gaan, moet niet te veel stilstaan en doortrappen.

De Eastonstraat bleek geen straat te zijn, maar een flatgebouw op een domein waar geen satelliet-, of eender welk signaal ontvangen werd. Na een anderhalf uur tevergeefs zoeken naar mijn reisdoel kreeg de rit zo’n wanhopige dimensie dat ik wederom werd gedwongen tot totale stilstand. Heel mijn lijf kreunde onder het gewicht dat ik al een veel te lange tijd met me mee droeg. ‘Gaan en blijven gaan!' hoor ik iedereen schreeuwen. Alleen jammer dat ik niet meer kan bewegen.

Bij deze stilstand verloor ik de totale controle over mijn emoties. Ik voelde me gedesoriënteerd en had pijn in mijn nek. Toch wel jammer dat mijn coördinatie totaal niet is ingesteld op mijn ambities. Ik gooide al de tassen van mijn fiets, ging in het gras liggen en keek door mijn tranen heen naar een onverschillige voorbijganger, die op zijn beurt weer de zoveelste gebeurtenis in zijn leven overschouwde: een huilend meisje in het gras. ‘Och ja, kan gebeuren’, moest hij gedacht hebben.

Twee uur later kwam ik op mijn logeeradres aan en werd ik warm ontvangen door een vrouw die Pippa heette. Ze ging een paar dagen naar Parijs en ik mocht haar kamer onderhuren voor een schappelijke prijs. Ze woonde in een gigantisch flatgebouw. Ik hou niet van gigantische flatgebouwen. Het heeft iets mistroostig, al die proberende mensen opgepropt in een blok in Osdorp. Hokjes vol eenzaamheid. Maar ik vond Pippa lief en vroeg me af of ik met haar wel de gebeurtenissen des leven zou kunnen overlopen. Ik besloot te zwijgen. Mensen verkiezen stabiele huurders. Mensen verkiezen stabiele mensen.

Pippa legde de reservesleutel op de houten tafel en gaf de richtlijnen voor het appartement. Haar uitleg werd verstoord door luid geschreeuw dat boven ons klonk. ‘Kanker, kanker, kankerhoer!’ hoorde ik iemand brullen. ‘Wat gebeurt hier boven ons?’ vroeg ik haar ongerust. Pippa antwoordde glimlachend dat de bovenbuurman aan Gilles de la Tourette leed. ‘Och, ja kan gebeuren’, zei ik quasi ontspannend met een verkrampt glimlachje.

En nu lig ik hier in een veel te groot bed, in een veel te groot flatgebouw, in een veel te grote stad. Ik voel me als een klein meisje dat verplicht op scoutkamp zit, alleen op haar veldbedje, verlangend naar een slaapliedje dat me vertelt dat het nu eenmaal zo gaat, dat de dingen zo lopen, dat het allemaal kan gebeuren. Helaas hoor ik hier een ander slaapliedje, overtuigd en zeer ingeleefd gebracht door mijn tijdelijke bovenbuurman. Op de achtergrond klinkt zijn gezang: Wat een klote, klote, klote wereld.

*Osdorp is een bestemming bij Amsterdam waar ik liever niet dieper op wens in te gaan. (Als ik deze buurt beschrijf, is de kans op een zenuwinzinking te groot, met dank voor uw begrip)

Mail

Julie Cafmeyer

Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer