Asset 14

De afloop van dit verhaal is al lang bekend

Julie doet maandelijks verslag van haar zoektocht naar de liefde. Daarbij spaart ze niemand, ook zichzelf niet.

Omdat ik er nog steeds niet in geslaagd ben een vaste residentie te bemachtigen, en eigenlijk niet meer ben dan een semi-goedgeklede zwerfster die telkens met veel te veel tassen van de ene plek naar de andere plek dwaalt, nodigde ik hem uit op mijn zoveelste logeeradres ergens aan de Frankrijklei. Sindsdien belde hij elke nacht aan en elke keer als zijn gezicht verscheen op het zwart-wit schermpje onder de parlofoon tintelde er iets in mijn buik. Er zit iets rauws in zijn gezicht, iets waardoor ik bij hem wil blijven.

Zijn spullen namen langzaam maar zeker mijn tijdelijke appartement over. Een elektrische tandenborstel, Fahrenheit van Dior, een autobiografie van een onbekende jazz-zangeres en een gele trui. Ik keek er wantrouwig naar en vroeg me ernstig af of er een verband was tussen deze spullen en wat hij hier precies mee wilde zeggen. Ik kan niet ongestoord genieten. Ik ben altijd bang voor de mogelijke afgrond. Toen hij me die nacht vasthield verzocht ik hem vriendelijk om mij los te laten en excuseerde ik me beleefd voor mijn contactgestoordheid.

De eerste dagen keek ik naar hem met een mengeling van vertedering en argwaan. Als hij voor me kookte geraakte hij verstrikt in duizenden recepten, als hij naar me toe kwam was hij standaard twee uur te laat, hij heeft een fetisj met fietsen en draagt een Russisch horloge waarop ik de tijd niet kan lezen. Hij praat zo snel en zo veel dat ik hem soms vraag stil te zijn. En toch was er een moment dat ik naast hem wandelde op de Suikkerrui, dat ik naar hem keek in zijn leren jasje op zijn zelfgemaakte fiets en dat ik een paar seconden dacht, dat dit het misschien wel eens zou kunnen zijn.

De huur van mijn logeeradres liep af en hij stelde voor om bij hem te blijven. Hij kuste me wakker en fluisterde in mijn oor dat hij zijn sleutel op de keukentafel zou achterlaten. Ik was op dat moment totaal dakloos, maar dat was een mini-detail in mijn levensloop dat ik zo goed mogelijk probeerde te verbergen. Ik zei dus dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat ik wel voor mezelf kon zorgen en repte me naar de sleutelmaker. Enkele uren later stond ik met al mijn tassen in zijn zolderkamer ergens aan de Terlinckstraat. Mijn kleren namen zijn appartement over en ik stapelde mijn boeken op de autobiografie van een onbekende jazz-zangeres.

Illustratie: Anouk Vercouter

Hoe langer we samen waren, hoe liever hij werd. Hoe liever hij werd, hoe tegendraadser ik werd. Er was een nacht dat we thuis kwamen van een feestje en dat ik plots een probleem maakte van de lavalamp die naast zijn bed stond. Ik zei hem dat het de lelijkste lamp was die ik ooit in mijn leven had gezien. Hij voelde zich gekwetst, we discussieerden een uur over het fenomeen ‘lampdecoratie’, en hij noemde me een serpent. Na het gekibbel verzocht ik hem vriendelijk om met mij te vrijen en excuseerde ik me beleefd voor mijn contactgestoordheid.

En zo bleven we in bed liggen en vulde de kamer zich met onze verhalen. Hij zei dat onze lichamen perfect in elkaar passen en ik zei dat ik op mijn achtste een konijn kreeg dat dezelfde naam had als hij. Ik kreeg dat konijn de dag waarop mijn moeder mijn vader verliet. Omdat mijn vader niet wist hoe hij ons de situatie moest uitleggen, kocht hij als troost twee konijnen. Eén voor mijn broer, één voor mij. Mijn broer noemde zijn konijn Stampertje, ik dat van mij Thibaut. En zo zie je maar, op mijn achtste begroef ik mijn hoofd nog in twee konijnenoren, en nu lig ik hier in de armen van een gelijknamige man. Ja, het leven kan mooi lopen. Ergens zal het altijd veilig zijn.

Ik ben niet gebleven. Voor nu ben ik blijkbaar nog iets te gesteld op mijn patroon van tassen volproppen, tassen uitladen en weer verder dwalen. Waar is dat ‘ergens’ dan? Vooralsnog is de bestemming totaal onbekend. De afloop van dit verhaal daarentegen was al lang bekend, want mijn cirkel is pas rond als ik een man heb leren kennen, bij hem ben ingetrokken, hem verlaat en teleurgesteld weer op de stoep kan gaan staan.

En zo werd ik rijdend op mijn vouwfiets, die kreunde onder het gewicht van al die tassen, toch verlicht door een verhelderend inzicht: patronen zijn vermoeiend. Patronen zijn afschrikwekkend. Patronen zijn saai.

Mail

Julie Cafmeyer

Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer