tickets
Asset 14

In het Bois de Boulogne

Heeft een schrijver ook weekeinde, of is hij slaaf van zijn pen/laptop? Speciaal voor hard//hoofd duikt Merijn de Boer iedere zondag in hoofd, huid en haar van een groot schrijver. De illustraties worden gemaakt door Leila Merkofer.

In een koets reden ze de stad uit. Vanuit de Église de la Madeleine zetten de paarden koers naar het Place de la Concorde, waar ze een driekwart cirkel rond de obelisk maakten om vervolgens de Champs-Élysées te beklimmen, helemaal tot aan de Arc de Triomph.
“Je was geweldig,” zei hij tegen haar.
Ze knikte alleen maar. Zoals altijd na een optreden was ze nog even, voor minstens een uur, onbereikbaar voor hem. Ze wende haar hoofd af en staarde uit het raam naar de Parijse gevels. Hij bekeek ondertussen haar gezicht, volledig in de ban van haar charme, en zag daardoor niet wat andere, niet-verliefde mannen wel zagen, namelijk dat ze een paardenkop had.
“Je hebt ons allemaal betoverd met dat requiem,” ging hij verder. “Terwijl je zong had ik het gevoel dat ik niet meer bestond. Dat alleen jij er was, jij en je stem.”

Toen hij was uitgesproken bleef het stil in het rijtuig.
De paardenhoeven weerklonken op de kasseien van de Avenue Foch. Links en rechts van hen wandelden voetgangers onder de walnotenbomen. Een man in een frak en een hoge hoed hield een paraplu boven het hoofd van een vrouw in avondkleding, hoewel het niet regende. Haar lichtblauwe, bijna witte jurk sleepte over de straat.

Toen ze het Bois de Boulogne in reden, en ze het zonlicht verruilden voor de schaduw van de hoge bomen, slaakte ze een zucht van opluchting. Eindelijk leek ze te ontspannen en weer tot zichzelf te komen. Maar ze zei nog altijd niets.

Afwachtend staarde hij haar aan. Nu draaide ze haar gezicht naar hem toe. Haar forse neusgaten en haar lange tanden leken zich voor hem te verbergen, want aan zijn smachtende blik veranderde niets. Ze kroelde zwijgend door zijn baardharen en wreef daarna met haar nagel over het zachte stukje huid op zijn rechterwang.

Illustratie: Leila Merkofer

Bij hun vaste stek op het grasveld aan het meer kwamen de paarden hinnikend tot stilstand. De koetsier sprong van de bok af en opende de diligence. Eerst hielp hij Pauline naar buiten, daarna hem.
Er kwam hier verder nooit iemand. Of althans, er moesten hier wel eens mensen komen maar ze waren nog nooit iemand tegengekomen, in de vele uren die ze er samen hadden doorgebracht. De geluiden van de stad waren nu ver weg. In het water kwaakte een stel eenden en door de lucht staken drie vogels over. Hij volgde hun vlucht net zolang totdat ze uit het zicht waren.
Toen hij zijn ogen losmaakte van de lucht, had de koetsier het kleed al in het gras gelegd. Zij stond ernaast en wachtte op hem.
Een mand met wijn en eten was neergezet in het gras naast het kleed. De koetsier hield een van de paarden bij de teugel vast en liep met de koets achter zich van hen vandaan, tot een plek waar ze hem nog net konden zien roken. Hij zou zijn hand maar in de lucht hoeven steken of de koetsier zou naar hen terugkomen.
Ze spraken over het concert dat ze had gegeven en dronken van de wijn. Door hun jarenlange contact was zijn Spaans zo goed geworden, dat ze in haar eerste taal met elkaar konden spreken, al schakelden ze af en toe over op Frans.

Tijdens een stilte, terwijl hij langs zijn uitgestrekte lichaam naar het meertje keek, en naar de bomen daarachter, zei hij: “Het is vreemd, maar het lijkt wel alsof ik droevig kan worden van de schoonheid van de natuur. Hoe die bladeren daar bewegen op de najaarswind bijvoorbeeld, dat vind ik zo prachtig dat ik er een leeg gevoel van in mijn maag krijg.” Hij pakte haar hand. “Herken je wat ik zeg?”
“Je bent een romantische dweper,” zei ze lachend.
“Ik denk dat het komt doordat de natuur stom is,” merkte hij op, en tegelijk wist hij dat hij dit ging gebruiken voor een roman. “De natuur zal ons nooit een antwoord kunnen geven op onze vragen, we kunnen er alleen maar naar kijken en de schoonheid ervan vaststellen.”
“Jij hebt de gevoelens van een eenzaam mens beschreven,” zei ze, en precies zo zou het in zijn roman komen te staan, “die niet leeft, maar alleen toeziet en zwijmelt.”
Hij antwoordde niet maar begreep ineens waarom hij – als “romantische dweper” – wel haar minnaar kon zijn maar nooit haar echtgenoot. Somber, in zichzelf gekeerd, bleef hij over het water staren.
“Je bent triest,” hoorde hij haar vaststellen, “le plus triste des hommes”.

Mail

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan