Asset 14

De Bijslaap

Frank Bloem is acht weken lang de Zondagsschrijver. Hij schrijft voor hard//hoofd een bijzondere verhalenserie over personen die worstelen met hun lichaam, of met dat van een ander. Acht verhalen die op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Acht verhalen die onder je huid kruipen. Vandaag deel VII: "De Bijslaap".

We hadden afgesproken in een koffiehuis in het centrum van Amsterdam. Op het moment dat ik hem in de deuropening zag staan wist ik dat hij de man was waarvan ik zou gaan houden. Eigenlijk was het een bevestiging van wat ik als vage onderstroom de voorgaande dagen met me had meegedragen. Ik zag hem, ik wist dat het waar was.

Vervolgens, de rest van het verhaal.

Van hoe we voor het eerst mijn verjaardag vierden die herfst, met tompoucen in het parkje voor mijn huis met neerdwarrelende bladeren en lange schaduwen, op de laatste warme dag van dat jaar.

Ik vind het zelf wel een echt verhaal, alleen zo jammer dat ik niet de enige ben die dit beleefd heeft. Met mij zijn er zo velen, met coiffures die kunstmatig de vroegere kleur hebben behouden. Als jonge meisjes werden we verliefd op jongens die net iets ouder waren dan wijzelf. Maar bezet.

Voor mij is het verhaal bijzonder, voor de buitenwereld niet. Voor niemand eigenlijk. Misschien later voor zijn kinderen. Ik mag ze wel. Te oud zijn ze om nog wat van me op te kunnen steken.

Haar haardos is met de invallende herfst wel mee vergrijsd, zichzelf in de gerieflijke positie wetend dat de liefde voor háár man door de wet wordt beschermd. Haar huwelijk is een bastion van waaruit ze niet meer te verdrijven is.

Als uiteindelijk onze man, dit middelpunt, enkele jaren tussen ons beiden heen en weer heeft gependeld, en als gevolg van dit forenzen zijn hart ermee stopt, dan haalt de weduwe de iets te vroeg overledene als een jachttrofee de poorten van haar kasteel binnen.

Wat ze buiten laat rotten is de herinnering aan deze liefde, die ternauwernood was opgebloeid tussen haar man en een vrouw die hem wilde geven wat hij miste.

Mijn lot, en ik wil niet zeuren, is afgeserveerd te zijn. Na de kortstondige opleving van mijn lichaam verwelk ik dan toch nog achter de kamerplanten, met als troost een hanger om mijn nek waarin zich de as van mijn minnaars lul bevindt.

Ik wil aandacht. Mijn lichaam moet bemind! Niet de herinnering aan het strelen houdt mij levend, maar het strelen zelf. Dus ik streel mezelf. Sinds zijn dood streel ik mijzelf onophoudelijk.

Het strelen is overgegaan in krabben. En nu zit ik bij u. Dokter.

IK HEB JEUK!

Ik zit hier te janken. Wat een verlies van decorum.

Als kind droomde ik ervan door indianen gevangengenomen te worden en vastgebonden te worden aan een totempaal.

DIE JEUK IS NIET PSYCHISCH.

Ik ga pas weg als er een recept uit die computer van je is gekomen.

Voor mijn part haalt je assistente er de brandweer bij.

Graag zelfs.

Ik sta op een woensdagmiddag met mijn koffers op Schiphol. Het kleine amulet hangt om mijn nek en de as van mijn overleden vriend bungelt zoals hij bij leven gebungeld heeft. Mijn koffer wordt op de band gelegd en ik ga langs grijpgrage douaniers en door slurven om me uiteindelijk in een vloeiende parabool door het luchtruim te bewegen.

Ik stap uit, slurf, douane, en treed het luchtveld uit, een droge bloedhete wereld in. De jeuk wordt erger. Door de warmte. In Amerika zijn geen indianen meer. Maar in een ander werelddeel misschien nog wel.

DeBijslaap
Beeld: Lisa-Marie van Barneveld

Ik begeef me per taxi naar de dichtstbijzijnde markt. Diverse pick-up-trucks van het merk TOYOTA rijden af en aan. Zo heb ik het mij voorgesteld. Zo presenteren mijn ontvoerders zich, voordat ze me meenemen.

Waar blijven mijn schakers? Mijn helden!

In de drukte merken ze me niet op. Ze zien me niet. Er worden spullen verkocht, er wordt handel gedreven. Alles om mij heen, maar niet om mij.

Ik gooi mijn rolkoffer op de grond. Ik doe mijn schoenen uit en ga op blote voeten op de warme bepoederde bodem staan. De jeuk wordt erger, ik ontdoe me van mijn kleding en sta daar in die warmte. Hef mijn armen omhoog, draai het dopje van het flesje waarin mijn man zich bevindt en strooi het uit over mijn lichaam, dat bekleed is met schilferende rode en jeukende striemen, en nu ook met de as, die ik in mijn poriën wrijf.

Wat strelend begon wordt krabben. Ik krab mijn man mijn huid in.

Nu zien ze me ineens wel staan.

Nu komt er ineens wel een TOYOTA pick-up-truck het pleintje oprijden, nu word ik wél geschaakt en meegenomen. Vastgebonden en overmeesterd.

Luistert u nog wel?

Denkt u aan de boodschappen?

Aan de pan die u moet vullen, aan het geld dat u aan mij verdient, aan de kinderen die u papa noemen en die nu ergens in deze stad buitenspelen. Denkt u aan uw vrouw die misschien al voor de derde keer zwanger is. Aan wat u van het weekend gaat doen, aan wat de naam van uw nieuwe kind zal zijn, aan de kleur van de auto die u van plan bent te kopen. Of het horloge. Denkt u aan uw ouders die nog bij elkaar zijn en inmiddels wel erg oud worden. Aan uw poezen waarvoor u gisteren het laatste blikje hebt opengemaakt of dat het wc papier alweer op is, of de vaatwastabletten. Misschien denkt u aan uw eindejaarslot of het verlengen van uw paspoort. Dat u bloemen moet bestellen voor uw schoonmoeder die morgen jarig is of aan de studieschuld die bijna afbetaald is. Denkt u aan de geur van uw leven? Aan het vers gepoetste leder en uw blinkende bolide. Denkt u maar fijn.
Denk maar aan de dingen die geen kwaad kunnen. Lieve, ongeschonden dokter.

Terwijl ik tegenover u zit.
Met jeukende benen en afbrokkelend decorum.
En wacht tot ik verlost word door een brandweerman.

Uit uw
Koele
Smetteloze
Grijze
Kamer.

--
Frank Bloem (1978) is beeldend kunstenaar, bedenkt corporate identities, is internetradiopionier en schrijft. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de Gerrit Rietveldacademie en was Artist in Residence bij Het Vijfde Seizoen, AiR! en Badgast.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier. 

Mail

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer