Asset 14

Passie

Zondagsschrijver (VI): Passie

Sara van Gennip is de Zondagsschrijver. Zeven weken lang ziet Hard//hoofd zich iedere zondag gezegend met een kort verhaal van haar hand. Over geloof, en het gebrek daaraan. Vandaag deel zes: Passie.

Ze wist dat het zijn laatste ontbijt zou zijn. Louise probeerde daar niet al te gewichtig over te doen. Ze kookte zijn ei, zoals elke zondag, zo hard dat het blauw zag, besmeerde een beschuitje met boter en een snufje zout en sneed het ei met de eiersnijder in plakjes die ze uiteen liet waaieren als een bloem. De croissantjes bakte ze met croissantdeeg uit een kokertje van de supermarkt. Het was doodeenvoudig maar het gaf haar steevast het gevoel een goede moeder te zijn. Na tien minuutjes rook de keuken naar gelukkig gezin.

En het is niet erg, niet erg te sterven. Niet als het zo heeft moeten zijn. Alles duurt zolang het duurt. Jaren die niet komen, hebben nooit bestaan. Nee, het is niet erg, niet erg te sterven. Alles wat je nog wilde, mocht of moest, verdwijnt zodra je ogen sluiten. Stil maar. Alles gaat voorbij.

Justus trok zijn spijkerbroek aan, de nette gympen en tot slot de paarse blouse met het rode stiksel. Zijn moeder had de blouse voor hem uitgezocht. Net als het donkerblauwe trainingspak, waar hij de eerste drie jaar sinds zijn terugkeer in gewoond had. De zwarte cape hadden ze samen gemaakt met stof van de markt en een naaipatroon van de buurvrouw. Zorgvuldig knoopte hij de cape vast om zijn nek, zodat de mensen hem van ver zouden zien boven op de kade. Het was immers zondag. De dag dat hij de mensen toezong om hen daarna vriendelijk toe te knikken. Eerst hadden de mensen vreemd opgekeken maar inmiddels was er naast acceptatie ook waardering ontstaan. Niet alleen kon hij best aardig zingen, hij bleek een van de weinige mensen die andere mensen het gevoel konden geven dat ze gezien werden: dat ze werkelijk bestonden, dat ze misschien zelfs werden liefgehad.

En het is niet erg, niet erg te falen. Niet als je er zo vaak om lachen kon. Met je handen in de modder en de regen op je kop, voortploeterend richting zon: wat had ik je dan lief. Al die tranen en de eindeloze nachten stelden alleen jezelf teleur. Nee, het is niet erg, niet erg te falen. Er was geen doel, dus missen kon je niet.

Hij at zijn ei terwijl Louise zwijgend naar hem keek. Kruimels van de beschuit vielen op zijn bord. Na de laatste hap pakte hij zijn mok met thee, goot er een scheutje melk in, en nam zonder te roeren een slok. Hij knikte tevreden. Louise kon uren naar hem kijken. Toen hij klein was en eindeloos van de glijbaan gleed of een uur lang voor zich uit zat te staren op het plein. Toen hij ouder werd en hij haar bevroeg over de bomen, de mensen en de kat van de buren. Hoe hij zorgvuldig draden wol ontrafelde van de trui die zij hem voor kerst gegeven had. Hoe hij op zijn nagels beet, en altijd even zuchtte voor hij sprak. Hoe hij sprak. Zo weloverwogen, zo geen woord te veel.

Ze maakte zijn blik van hem los en sneed een van de verse croissants open om deze dik te besmeren met pindakaas. Ze keek hoe hij het opat. Toen stond hij op, trok zijn schoenen aan in de hal, kwam terug om haar gedag te kussen, nog een keer keken ze elkaar aan, waarop hij zich omdraaide, de deur opende, nog een keer omkeek, haar blik ving, knikte en de deur achter zich sloot. Louise bleef zitten. Keek naar de deur, keek er dwars doorheen.

En het is niet erg, niet erg te gaan. Niet als je nooit thuis geweest bent tussen de planken van je huis. Missen is je losweken, ruimte maken voor wat nog komen gaat. Je eigen voeten droegen je het beste, je had zo weinig nodig om voort te gaan. Laat nu ook die voeten los, ontdoe je van je huid en het bloed dat door je aders stroomt. Ga verder dan je ging, transformeer.

Boven op de kade, met zijn rug richting zee, stapte Justus op de omgekeerde krat frisdrank. Zijn ogen hield hij gesloten, zijn cape wapperde in de wind. Een klein groepje mensen stond al op hem te wachten, hun handen diep in hun zakken maar hun nekken vooruit om niets te hoeven missen. Het meisje met de kleine witte hond was erbij geweest vanaf het begin. Justus was deel gaan uitmaken van haar zondagsritueel, na het ontbijt, voor de appeltaart met slagroom. Met zijn linkervoet tapte hij een ritme tot hij het juiste te pakken had. Toen begon hij te zingen. Woorden welden in hem op, vormden zinnen die overgingen tot een verhaal. Meer mensen verzamelden zich, drukten hun lijven tegen elkaar aan om niets te missen. Toen opende hij zijn ogen. En hij zag ze. Alle ogen van al die mensen met het verlangen meer te zijn dan ze waren. Hij zag, hij zong en verdween die zondag in de nacht. Zonder dat iemand wist of hij gevallen was of vleugels had gekregen.



Mail

Sara van Gennip schrijft verhalen waarin mensen discussiëren, liefhebben en geloven tegen beter weten in. Ze studeerde in 2012 af aan de (drama)schrijfopleiding van de HKU en schreef sindsdien o.a. theater voor Oerol, Over het IJ, Festival Boulevard en het Kameroperahuis, en korte verhalen voor ShortReads. Ze won diverse prijzen voor haar werk.

Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer