tickets
Asset 14

Winterblum & Wintergreen

Frank Bloem is acht weken lang de Zondagsschrijver. Hij schrijft voor hard//hoofd een bijzondere verhalenserie over personen die worstelen met hun lichaam, of met dat van een ander. Acht verhalen die op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Acht verhalen die onder je huid kruipen. Vandaag deel VI: "Winterblum & Wintergreen".

Nadat de missie van Peter Wintergreen in Buitenpost #834 was afgebroken en hij terug werd gebracht naar de aarde, stond hem niets anders te doen dan zich neer te leggen bij het feit dat zijn leven er op zat. Op drieënveertigjarige leeftijd had hij door tegenvallende missies en domme fouten zijn eigen uitschakeling in sneltreinvaart naderbij zien komen en nu was het zover. Bij zijn laatste missie had hij de extra vijf jaar die hem bij goed gevolg toe zouden komen verspeeld door in slaap te vallen.

Het prikkeldraad dat het resort waarin hij verbleef begrensde was op een flinke afstand geplaatst van het zwembad, zodat de cliënten in hun dagelijkse leven niet constant herinnerd werden aan hun opgesloten situatie. Wie uit het leven werd gehaald kreeg, bij wijze van pensioen, zo'n twee jaar de tijd om zich op zijn einde voor te bereiden in een van alle gemakken voorzien kuuroord.

Het ruisen van de zee was voor Peter genoeg om de weidsheid van zijn omgeving te ervaren. Hij had jaren van zijn leven doorgebracht in een kleine capsule, dus de bewegingsruimte die zijn nieuwe bestaan hem bood was een ongekende luxe.

Het oude resort The Great Retreat lag vlakbij wat vroeger de stad Blackpool was, aan de westkust van Engeland. De uitkijktoren stond er nog, en de pier. Voor de rest was de stad opgenomen in een amoebe van levenseinderesorts, die als een schimmel de westkust van Engeland had overtrokken. Niet alleen in Engeland, maar over de gehele aardschil waren dit soort faciliteiten gemeengoed geworden. Peter voelde zich er als een vis in het water. Nadat hij die ochtend een ritje op een ezeltje had gemaakt over het strandje bij zijn resort, lag hij nu, na een paar baantjes in het zwembad, licht beneveld met een cocktail op een plastic ligstoel.

‘Hoe goed kan een mens het hebben?’

Hij sprak het eigenlijk gewoon voor zichzelf uit, maar een krakende stem reageerde op zijn retorische vraag.

‘Dat heb je maar mooi aan mij te danken.’

Peter keek op. Naast hem, op een andere ligstoel, lag een oude man. Het was een heel oude man met een spierwit baardje. Hij keek desondanks helder uit zijn ogen. Helderder dan de overige aanwezige gasten die rond het zwembad gedrapeerd lagen.

‘Wat?’

‘Dat we zo lekker met zijn allen liggen te doezelen.’

‘Hoe oud bent u als ik vragen mag?’

‘Honderdzestien, ik word laat uitgeschakeld. Ben lang van nut geweest. Ik ben de bedenker van Het Levenseinderesort en van de Algeninjecties. Voor praktische zaken kwamen ze altijd bij mij.’

Toen hij dit zei keek hij even naar boven. Peter keek ook even omhoog.

Hierna zwegen ze beiden.

Peter Wintergreen voelde een vertrouwde spanning in zich opwellen. Sinds zijn aankomst was het steeds heviger in hem gegroeid. Hij wilde per se even zwemmen.

Hij stond traag op. Zijn voetzolen lieten een spoor achter in de laag van groene neerslag die op de witte tegels lag. Het spoor eindigde bij de duikplank.

Met een sierlijke boog dook hij in het koele water.

HardHoofd6
Beeld: Lisa-Marie van Barneveld

Het was een heerlijk gevoel om in dit heldere water te duiken. Het voelde alsof het niet alleen Peters buitenkant verfriste, maar ook zijn binnenkant. Zijn darmen, zijn hart en ook zijn verlepte gemoed kregen er een oppepper van.

Toen hij weer op de kant stond en zich afdroogde, rook de oude geleerde even aan Peters natte handdoek, knikte tevreden en en legde zich weer te ruste. Peter ging weer op zijn eigen ligstoel zitten.

‘Vertel eens meneer, wat is uw naam?’

‘Levi Winterblum.’

Ze gaven elkaar een hand. Peter kende de naam van deze geleerde. Het was een beroemdheid geweest.

Ze merkten op hoezeer hun namen op elkaar leken. Wintergreen en Winterblum. Ze gniffelden.

In de verte werd met donderend geraas een projectiel gelanceerd. Een bekend geluid. Het voorwerp spatte hoog in de atmosfeer uiteen, met een groene gloed aan de hemel tot gevolg.

‘Heb ik bedacht,’ sprak de professor. ‘Algeninjecties. Algen, die zo licht zijn dat ze lang in de atmosfeer kunnen blijven zweven. Ze voeden zich met waterdamp en koolstofdioxide en genereren zuurstof. Kortgezegd. Er komt natuurlijk nog wel wat meer bij kijken...’

‘Dat lijkt me wel,’ zei Wintergreen.

‘Had u ze niet doorzichtig kunnen maken? Altijd maar overal die groene mist.’

‘Het was dit of stikken, meneer Wintergreen. Hoe lang zit u hier al?’

‘Nou al best een tijdje,’ zei Wintergreen. ‘Het zal niet lang meer duren voor het zover is. Ik heb het hier naar mijn zin, maar je kan natuurlijk niet je hele verdere eindeloze leven aan de rand van een zwembad zitten. Ik heb gehoord dat je van het uitschakelen zelf niets merkt.’

‘Nee, dat hebben we humaan uitgedokterd. Weet u, als je kijkt naar de verschrikkelijke duistere eeuwen die achter ons liggen, wordt pas echt duidelijk hoe goed we het hebben gekregen nu we ons hebben onderworpen aan een systeem dat door ons onderhouden wordt, maar niet door onszelf gestuurd wordt. Een systeem dat zelfsturend is.’

‘Systeem?’ vroeg Peter. ‘Waar heeft u het over?’

‘Ik bedoel HET WERELDLICHAAM. De term “systeem” is wat ouderwets, in onbruik geraakt. Maar nu ga ik even zwemmen.’

De geleerde stond op, deed zijn badjas uit en liep in zijn rimpelige blootje naar de duikplank.

Wanneer zag je dat nog, dacht Peter. Een gerimpeld iemand.

Toen hij uit het zwembad kwam leek het vel van de geleerde zowaar wat strakker om zijn lichaam te zitten. Hij huppelde ook een beetje. ‘Kom,’ zei hij. ‘Ik zal je wat verklappen. Maar niet op die saaie bedden hier. We nemen een massage.’

Het groene poeder dat constant onopgemerkt uit de atmosfeer neerdaalde, dwarrelde bij het opstaan van Peters badjas af.

Binnen zaten her en der mensen in fauteuils televisie te kijken. Elke fauteuil had een eigen televisie. Het groenige licht dat naar binnen scheen werd getemperd door vitrage die ooit wit geweest moest zijn, maar die nu grijs was. In een hoek van de ruimte was een bar gesitueerd, waaraan zo'n twintig mensen zaten, achter grote pullen bier. Ze aten patat uit grote bakken.

Peter kreeg ook zin in patat. Eerst een massage, daarna even zwemmen en dan patat. Dat zou de volgorde zijn.

Hij had wat meer moeite met lopen dan anders. Zijn benen trilden een beetje. Hoogste tijd voor een massage, zo dacht hij.

‘Geen happy end.’ Je moest het er altijd even bijzeggen als je afwijkende wensen had.

Ze werden onder handen genomen door stevige vrouwen die de hele dag niets anders gewend waren te doen dan kneden, met hun in rubber handschoenen gehulde handen.

Winterblum en Wintergreen lagen met hun hoofden naar beneden door een gat op de massagebanken van skai-leer, dat met grijs ducktape bij elkaar werd gehouden. De betegelde vloer was overtrokken met een opaal van haren, massageolie, gebruikte pleisters en algen, die je overal onder je voetzolen mee naar binnen nam. De buislampen aan het plafond gaven het geheel een aquariumachtige aanschijn.

Ze kregen een klets massageolie op hun rug en tegelijk begonnen de dames te kneden.

‘Vandaag is de grote dag! Ik voelde het al trillen, jij? In je been?’ De oude Winterblum sprak enthousiast door het gat in zijn massagetafel.

‘De grote dag? Is het begonnen? Hoe..’

‘Het zit als volgt in elkaar. Eigenlijk heel eenvoudig. Iedereen komt hier geleidelijk aan binnen tot de te ontmantelen groep compleet is. Men maakt het aangenaam voor je, je zwemt wat, je krijgt goed te eten. Ongemerkt absorbeert je huid tijdens het zwemmen de stof propofol, die we oplosbaar hebben weten te maken in water. Dit is een stof die verslavend werkt, en de cliënt onder meer een geluksgevoel bezorgt. Al na een paar maanden is de hele groep verslaafd geraakt aan het middel. Omdat het menselijkheidsalgoritme van HET WERELDLICHAAM niet toestond om eerder een einde te maken aan het leven van de groep, hebben we de duur van het pensioen opgerekt tot twee jaar en drie maanden. De afhankelijkheid van het zwemwater zorgt ervoor dat de mensen in redelijke rust en met verrassend weinig weerstand het traject afleggen. Na deze periode wordt de stof aconitine aan het zwembadwater toegevoegd. Dit is een stof die we winnen uit de Blauwe Monnikskap.’

Peter Wintergreen keek op vanuit zijn liggende positie. ‘Wat is dat?’

De geleerde hief ook zijn hoofd op. ‘Een plant.’

‘Het gif dringt de poriën binnen, het moet even een dagje inwerken, de propofol zorgt voor een tempering van de misselijkheid en andere bijwerkingen, de cliënt gaat naar bed en klaar.’

--
Frank Bloem (1978) is beeldend kunstenaar, bedenkt corporate identities, is internetradiopionier en schrijft. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de Gerrit Rietveldacademie en was Artist in Residence bij Het Vijfde Seizoen, AiR! en Badgast.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier. 

Mail

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan