Asset 14

Dank

Zondagsschrijver (IV): Dank

Sara van Gennip is de Zondagsschrijver. Zeven weken lang ziet Hard//hoofd zich iedere zondag gezegend met een kort verhaal van haar hand. Over geloof, en het gebrek daaraan. Vandaag deel vier: Dank.

Het is een zaterdag, de zon schijnt en de dag begint pas echt als Simone ziet dat een volle fles shampoo zichzelf heeft uitgeknepen in haar tas. Boven haar agenda, twee notitieboekjes, een roman met een roodborstje op de cover, make-up, appel, lievelingstrui en waterfles. Een uur later springt ze net op tijd de trein in om daar een tafeltje open te klappen om haar ontbijt op uit te stallen om er vervolgens een geplette frikandel tussenuit te zien rollen, die op haar nieuwe jurk terechtkomt en een vettige mayonaisevlek achterlaat. Zo’n dag.

Na de trein stapt ze in een bus. Daarna loopt ze in een kwartier naar de begraafplaats. Ze is er lang niet geweest.

Een oude vrouw loopt gekromd over het grindpad, een zware gieter in haar hand. Even overweegt ze de vrouw te helpen maar ze heeft te weinig zin om het daadwerkelijk te doen. Ze blijft staan en kijkt hoe de vrouw voortstrompelt op haar zwarte klompjes. Aan het einde van het pad zet ze de gieter neer bij een overdadig versierd graf. Simone kan nog net de lantaarntjes zien die boven de grafsteen hangen en de plastic vlinder die uit de grond steekt. Uit een tas haalt de vrouw een rubberen matje dat ze laat vallen op de grond. Voorzichtig, hand voor hand, knie voor knie, positioneert ze zich op het matje en begint wat plantjes te fatsoeneren met een kleine gele schep.

Simone staart naar het tafereel zonder er echt iets van te vinden. Dan loopt ze door, naar het graf waar ze al lang had moeten zijn.

Op de liggende marmeren steen groeit een donzig laagje mos. Het ziet er zacht en aaibaar uit, als een vachtje. Simone wrijft erover met de punt van haar schoen. Kijkt dan even om zich heen, alsof ze iets doet wat niet mag. Ze wrijft iets harder, tot de eerste letter van de gegraveerde naam weer zichtbaar is. Daarna veegt ze haar zool af in het omliggende gras. Ze schraapt haar keel. ‘Sorry’. Het was niet het woord dat ze wilde zeggen. Ze probeert het opnieuw. ‘Sorry.’ Ze schudt haar hoofd. Simone zegt niet vaak sorry, daar het geen enkel nut dient: iets dat stuk is praat je nooit meer heel. Sorry is een waardeloos woord, met als enig doel een eigen gevoel van schuld weg te nemen. Sorry is een egoïstisch woord. ‘Sorry’ zegt ze opnieuw tegen de steen in de zon.

Ze houdt haar handen onder het kraantje en laat er wat water in lopen. Eerst drinkt ze, kleine slokjes, dan plenst ze de rest in haar gezicht. Ze vult een van de gieters met water, pakt een harde bezem, en loopt ermee terug richting graf. De gieter is zwaar. Af en toe zet ze hem neer, wisselt bezem en gieter van hand, houdt haar doel in zicht. Soms raakt ze het groene plastic met haar knie waardoor water over de rand klotst. Bij het graf tilt ze de gieter hoog boven haar hoofd en kiept hem iets naar voren. De inhoud plenst krachtig op de steen en het water spat alle kanten op. Donkere vlekken op haar jurk, natte tenen in haar gympen. Ze pakt de bezem en zet een van haar voeten opnieuw op de steen. Ze borstelt, schrobt, wrijft, duwt en trekt tot letter na letter de volledige naam verschijnt. Het mos plakt in plukjes aan elkaar, rolt zich op tot bolletjes beest. De zwarte steen glanst haar nu tegemoet, alsof hij gisteren is neergelegd. Ze legt de bezem neer, plaatst de gieter ernaast. Strijkt dan haar jurk glad, sluit haar handen en haar ogen en denkt even na. Egeltjes. Daar deden de bolletjes mos haar aan denken. Egeltjes, angstig opgerold, hun stekels paraat.

‘Dankjewel’. Ze zegt het voor ze kijkt. Opnieuw, met open ogen nu: ‘dankjewel.’ En opnieuw. ‘Dankjewel.’ Opnieuw. ‘Dankjewel. Voor het luisteren als ik zweeg, voor de stamppot als ik vergat te koken, voor de bank als ik mijn bed niet in durfde, voor het lachen zonder reden, voor het plannen van een dagje dierentuin zodat ik eindelijk de hamerhaai kon zien, voor het aaien van mijn rug als ik even niets meer wist, voor het niet wegkijken als ik heel lang en heel lelijk huilde, voor het er zijn. Dankjewel.’ Simone staart naar de vlek van de frikandel op haar jurk. ‘En sorry. ’

Als ze terugloopt richting de ingang zit de oude vrouw nog steeds op haar knieën naast het graf. Een kindergraf, ziet ze nu. Talloze plantjes, bloempjes, kaboutertjes en een kleine metalen regenboog. Daarboven de vlinder, zachtjes draaiend alsof ze vliegt. Even blijft Simone staan. ‘Mooi’, zegt ze. De oude vrouw kijkt niet op maar trekt wat sliertjes onkruid weg. ‘Dankjewel.’



Mail

Sara van Gennip schrijft verhalen waarin mensen discussiëren, liefhebben en geloven tegen beter weten in. Ze studeerde in 2012 af aan de (drama)schrijfopleiding van de HKU en schreef sindsdien o.a. theater voor Oerol, Over het IJ, Festival Boulevard en het Kameroperahuis, en korte verhalen voor ShortReads. Ze won diverse prijzen voor haar werk.

Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #2 - Fictie en werkelijkheid

Waar ligt de grens tussen fictie en werkelijkheid, en hoe zet je die grens op spanning, zonder dat het saai of aanstellerig wordt? Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer