Illustratie: Gemma Pauwels

Na een lange, hete reis ben je aangekomen in Verona. Maar wat dan?" />

Illustratie: Gemma Pauwels

Na een lange, hete reis ben je aangekomen in Verona. Maar wat dan?" />
Asset 14

In Verona

Het eerste deel uit onze reeks zomerproza. Een verhaal over veel meer dan vakantie. Van Nasja Covers.

“En nu?”

Ik zwijg. Mijn T-shirt zit tegen mijn rug geplakt. Natte stof op huid. In de geul tussen mijn schouders druipt zweet naar beneden, het jeukt, alsof er woon-werkverkeer van een colonne mieren plaatsvindt op mijn ruggengraat. Mijn schouders zijn minstens zo nat, alleen druipt daar niks, daar ligt en dampt en ruikt het.
Het bankje kleeft vast aan mijn benen. Latex, zout, huid, hitte, vocht, het heeft allemaal een zuigende werking op elkaar, op mij. Ik trek mijn knieholtes los van de zitting en ga verder naar voren zitten, zodat alleen mijn korte broek de bank nog raakt.
Uit mijn rugzak haal ik een fles bronze sunscreen factor dertig en ik smeer mijn gezicht vol.
Nu verbrand ik niet en word ik net zo bruin als in de reclame. En zo dun.

“Het zit op je neus.”

Ik veeg, tot ik niets kleverigs meer voel. Mijn neus is heet. Ik wil een ijsje.
Gezinnen met paarse vaders, moeders met family packs kiloknallerappelsap in een rugzak die ze op hun buik dragen die huilend de smeltende ijsjes achter hun kroost oprapen. Kinderen die elkaar om de beurt met een gebroken Nintendo DS in het gezicht slaan. Mannen die een fotocursus hebben gevolgd en de wallen van hun ooit zo adembenemende verovering vastleggen naast een leuke fontein, een mooi kerkje, een leuk kerkje en een hartstikke leuke fontein.
Ik ruik een mengsel van bubbelgum, voeten, factor veertig, quatro formaggio en citronella. Families lopen langs. Nederlanders zien er nergens zo Nederlands uit als in het buitenland. Ik zit op een bankje, ontzettend local. Zo local als iemand kan zitten, naast een stomende groene backpack.

“Maar, wat gaan we nu doen?”
”Nou gewoon, we zijn er toch?.”

Illustratie: Gemma Pauwels

Ik had een kaartje en een boek en een folder en een campinggids en blaadjes vol internetadressen. Alles zat in mijn hoofd, maar ik heb het geheugen van een wasbak: alleen resten blijven liggen, koeken aan en zijn amper weg te poetsen. Wat van belang is, een lens, de pil, een oorbel, verdwijnt door het gat en zie ik nooit meer terug.
Dat ene leuke plekje, dat ene leuke plaatje, dat ene leuke adresje, ik heb geen flauw idee. Ik ben een backpacker zonder Lonely Planet. Belachelijk. Het beste schepijs ooit moet hier ergens in de buurt zijn. Het balkon. En de trein terug naar huis. Maar we zijn er net. Net tien minuten.

Verona, de stad van de liefde. De stad waar Romeo zijn Julia zag, overwon, nam, en deed. De stad waar zij door elkaars onoplettendheid, of de onoplettendheid van de kosmos natuurlijk, een ferme dood vonden in de armen van de ander.
Shakespeare is een Brit. Romeo een Italiaan. Shakespeare heeft nog nooit zijn woonplaats verlaten en de Montecci’s hebben niet bestaan. Dus dat iedereen de naam van zijn geliefde in een muur onder een willekeurig balkonnetje krast is net zo’n mysterie als dat bewust genieten tegenwoordig een gangbaar begrip is. Schillen zijn niet lekker, afslankyoghurt ook niet, friet wel.

”Wat is het plan?”

Ik weet van geen plan. Ik ben op reis.

”IJsje halen? Mooi hier, hè?

We praten in vragen. Antwoorden hangen in de lucht, ongrijpbaar op een plek waar mensen samen één zijn. Ik kan geen ander zijn, een ander alleen verstaan. Ook het ongezegde.
Ik wil een dagjesmens zijn en met buideltas en blaarpleisters leuke pleintjes vinden. Ik wil een vijfliterblik olijfolie kopen, of een boompje in een terracotta pot. Ik wil een kaarsje opsteken voor iemand die er niet meer is, of er gauw niet meer zal zijn, in een leuk kerkje met geschiedenis en een wandschildering.
Ik wil je vertellen dat dit een fresco heet.
Ik wil kiekjes schieten op een met slotjes behangen brug.
Ik wil dat koppel imiteren en acteren dat ik Julia van achter in de veertig ben.
Verteerd door sleur en ingezakt, en jij als Romeo op het balkon. Ook verlept, moe. Jaar in jaar uit die serenade, maar de huur moet ook betaald. Alwéér dat gedoe met die sterren en die roos met die geur en die naam -

“Ik weet eigenlijk niet wat we hier doen.”
Mijn gedachten stoppen. Er loopt een man langs met zwart glimmend haar, het lijkt of hij een nat wetsuit als kapsel heeft. Hij maait wild met een gladgeschoren arm om zich heen en joelt en schreeuwt in een zilveren telefoon.
”Sorry?” zeg ik.
“Ik weet eigenlijk niet wat we hier doen.”

We zijn net tien minuten hier. Mijn adem is heet, mijn zuurstof verdwenen. Het lijkt of ik een sok aan het inhaleren ben. Ik wil water, ijs, cola. Ik ben niet gemaakt voor een backpack. Ik ben iemand die een poloshirt overtuigend dragen kan, geen Teva-sandalen. Mijn benen kleven weer aan de bank. Zelfs mijn broek plakt. Ik zou moeten zwemmen.
Er zit een badmintonset in mijn tas, ingepakt. Vakantiecadeautje, voor pas als we er zijn. Voor jou. Voor als we op een camping zijn. Of op een plein. Voor om te lachen.

Er zijn momenten in het leven die niet onverwacht passeren, water bubbelt eerst voordat het kookt. Er zijn momenten die beweging omzetten in stilstand, met de kracht van een vrachtwagen die te hoog blijkt voor het viaduct. Metaal op metaal op beton. Er zijn momenten in het leven dat ik niet de bestuurder ben maar een voorbijrijdende fietser, die het allemaal meters voor de klap ziet gebeuren. Dat gaat niet passen. Ik ben zometeen getuige van een frontale botsing.
De schrik, de pijn; niet de verassing, maar puur en bruut geweld. Vrij van ruis.

“Dit was een erg slecht idee.”
”Wat zeg je?”
”Ik ben niet gemaakt voor een backpack.”
”Ik ook niet.”
”Ik ben gewoon graag thuis.”
”Jij bent gewoon graag thuis.”
”Ik ben gewoon graag thuis. Ja.”
”…”
”De toeschouwer bepaalt bij een film binnen zeven minuten of hij de film een positief of negatief oordeel zal geven. Onbewust, maar onherroepelijk.”
”Maar we zijn al twee dagen onderweg.”
”We vallen in slaap in de trein, omdat er geen onverwachte bewegingen zijn. De trein doet hetzelfde als het lichaam op hetzelfde moment. Dat werkt ontspannend. Treinreizen is daarom prettig. Het baarmoedergevoel. Rust”
”Oh.”
”Nu zijn we er.”
”Ja.”
”Ik ga terug, denk ik.”
”Wat?”
”Gewoon terug.”
”…”
”Omdat het kan.”
“…”
”Ik kies. Ik moet wel. Ik heb straks alleen mezelf nog.”
”…”
”Dit ga je me toch niet vergeven.”

De zonnebrand zweet uit mijn gezicht. Factor dertig stroomt in mijn ogen, prikt, traant. Er zitten wespen in mijn oren, heel veel wespen en mijn bloed is van steentjes. Het stroomt niet meer, het gruist. Ik hoor alleen gezoem, ik zie alleen wit, rood en vloeibaar.
Verona, de stad van de liefde.
Ik open mijn rugzak. De boekjes, de folders, mijn notities van dagen en nachten internetresearch, de adressen. Het ligt allemaal bovenop. Zoals in elke Italiaanse stad ligt de beste ijssalon ter wereld een halve kilometer het oude centrum in. Ik haal de badmintonset uit mijn tas. Ik gebaar naar een jongetje met roze vlekken rond zijn mond, dat naast mijn bankje glazig op iets staat te kauwen.
”Hier, wil je dit hebben?”
Hij kijkt me verontwaardigd aan. Hij mag niets aannemen van vreemden, mensen geven namelijk nooit zomaar iets weg. Ze willen er altijd iets voor terug dat het daglicht niet verdragen kan. Hij haalt zijn neus op en loopt langzaam achteruit, richting een van al die moeders. Ik duw de rackets in een vuilnisbak. Het past niet. Ik blijf duwen en klem het hele pakket vast in de opening. Verwrongen speelgoedwinkelstaal in een pittoreske prullenbak.
Er steekt een wind op. Een kleintje, die verkoeling brengt vanuit de Via Principale. Een oude man met mediterrane rimpels komt dichterbij. Hij verkoopt koude blikjes uit een koelbox die om zijn nek hangt. Ik ga achterover zitten en pulk een euro uit mijn broekzak.

Nasja Covers (Eindhoven, 1985) is toneelmaker, dramaschrijver, docent en blond. Vorig jaar studeerde ze af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht.

Mail

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
het laatste
Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: filosoof Aldo Kempen reageert op de reflecties van filosoof Miriam Rasch. Lees meer

Tip: Blijf even kijken

Welkom in mijn raamkozijn

Terwijl de anderhalvemetersamenleving op gang komt, kruipt Iris Blaak nog even achter haar spreekwoordelijke geraniums. Ze ontdekt: het lijntje tussen voyeurisme en nieuwsgierige interesse is flinterdun. Een tip om in het voorbijgaan niet te snel weg te kijken. Lees meer

Alles vijf sterren: 29

Verhalen voor aan de keukentafel

Deze week worden we blij van een documentaire over een Braziliaanse fotograaf, een bundel met spookverhalen en een heuse keukentafelpodcastquiz. Lees meer

 Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Meerkoeten blijken hun nesten maar wat graag te bouwen met ons corona-afval. Dat heeft voor-, maar vooral veel nadelen. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Rueben Millenaar

“Excuses voor de slavernij? Moet ik me schuldig voelen?”

Overheidsexcuses zijn hét moment voor Nederland om het koloniale verleden eens recht in het gezicht aan te kijken, schrijft Lennart Bolwijn. Lees meer

 1

'Ik gebruik de toekomst, het verleden en het tijdloze'

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: illustrator Mans Weghorst reageert op de reflectie van animator Michael Dudok de Wit. Lees meer

TIP: Verander je perspectief

Verander je perspectief

De geschiedenis maar ook het heden lijken vaak een ver-van-ons-bed-show. Else Boer onderzoekt hoe je belangrijke gebeurtenissen pijnlijk dicht naar je toe haalt. Een tip om op zoek te gaan naar verhalen die je wereld- en zelfbeeld doen kantelen. Lees meer

 Vijftig jaar parade op de barricade

Vijftig jaar parade op de barricade

Vandaag precies vijftig jaar geleden liepen duizenden Amerikanen mee in de eerste Gay Pride Parade. Lees meer

 1

Met een liefdevolle blik

Deze week worden we blij van een documentaire over een Japanse oudtante, een datingshow op Netflix en een podcast over misdaad en alcohol. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 3)

De videokunst van Maaike Fransen als droomwereld (deel 3)

De tent die in 'A Show Off' hoog richting de hemel reikt, wankelt door overmoed. Als een stomme film waarbij de pianist in de zaal letterlijk de toon zette bij het filmbeeld, zo vallen beeld en geluid hier ook samen. Lees meer

Juist nu kan het straatbeeld anders 3

Juist nu kan het straatbeeld anders

In veertig tramhaltes verspreid over Den Haag is in plaats van reclame een kunstproject te zien van collectief Topp & Dubio. Lees meer

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Als iedereen zo graag met ‘homo’ wil schelden, laten we het dan ook als scheldwoord behandelen. Laten we voetbalwedstrijden stilleggen bij homofobe uitlatingen. Laten we druk uitoefenen op kranten die homofobe artikelen publiceren, schrijft Sebastiaan van der Lubbe. Lees meer

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Alex Philippa moet niks hebben van zij die het quarantaine-leven willen optimaliseren. Zelfisolatie is niet optimaal, maar onnatuurlijk en eenzaam. Lees Alex' tip over zelfbehoud in lockdown. Lees meer

Nieuws in Beeld: Hoe het bedrijfsleven demonstraties mogelijk maakt 10

Hoe het bedrijfsleven demonstraties mogelijk maakt

Fotograaf Ka-Tjun Hau bracht de 'achterkant' van de antiracismedemonstraties in beeld. Lees meer

Alles vijf sterren: 28

Breng ons naar zee

Deze week worden we blij van de documentaire Les plages d'Agnès, een boek over de midzomer en een recept voor veganistische zalm. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan