Beeld: David Wasch Het derde deel uit onze reeks zomerproza. Nelson wordt zevenenzeventig en aanschouwt zijn verjaardagsfeest." /> Beeld: David Wasch Het derde deel uit onze reeks zomerproza. Nelson wordt zevenenzeventig en aanschouwt zijn verjaardagsfeest." />
Asset 14

Lentefeest

-"Lentefeest" is het derde deel uit onze reeks zomerproza. Geschreven door Karim Abbara. Nelson wordt zevenenzeventig en velt een oordeel over zijn gasten. Klik hier voor deel 1, "Een onderzoekje" en hier voor deel 2, "De vakantiekolonie".-


Beeld: David Wasch

‘Een man die Indisch kookt, dat is ideaal, daar mag je wel een paar minpunten tegenover zetten.’ Mijn dochter telefoneert in de tuin met een vriendin. Af en toe nipt ze van haar wijn. Het glas houdt ze aan de steel vast. Dat heeft mijn vrouw Simone haar geleerd. Ze spreekt luid terwijl ze traag naar de heg loopt en één voor één de blaadjes van de takken plukt. Ze denkt bekeken te worden door het zootje mannen dat hier rondloopt.

Het is al aardig druk in de woonkamer, waar vandaag mijn verjaardag wordt gevierd door vrienden en familie, die op hun beurt vrijgezelle vrienden en vriendinnen hebben meegenomen. Zevenenzeventig ben ik vandaag geworden. Van een groot feest voor mijn zeventigste verjaardag was het niet gekomen en vorig jaar was mijn dochter in het buitenland, en die moest er toch echt bij zijn, vond Simone. Het toilet wordt gretig gebruikt, vooral om de haren op hun plaats te leggen in de spiegel. Ik zie dat de mannen polo’s dragen, of colberts op een T-shirt. Zo nu en dan glijdt er één langs het raam waarop mijn dochter sierlijk haar haren achter haar oren wegstopt. Ze weet dat ik hier aan het raam zit, maar een dochter waar je trots op kan zijn is ze al lang niet meer. ‘Ik moet gauw aan de man’ hoor ik haar zeggen. Iedereen is druk met elkaar in gesprek en lijkt zich te vermaken. Er staat een tekenfilm op voor de kinderen en naast mij staat een tafel vol met drank, appeltaart en andere lekkernijen. Ik zit in mijn stoel en overzie het feest. Mijn glas, mijn stuk taart en de afstandsbediening zijn binnen handbereik. Als ik me straks verveel zet ik misschien de televisie op een ander kanaal en doe ik alsof ik me erger aan de tekenfilmfiguren.

Tussen de mensen zie ik een kroezige, niet te temmen bos haar. Het zwarte jongetje neemt zowaar een stuk taart en tapt moppen met de dochter van de buren. Ik zal hiervan Simone op de hoogte moeten stellen. Het is nota bene mijn verjaardag.

‘Simone.’ Ik sjor aan de arm van mijn lieve vrouw, mooi gebruind door de Franse campingzon. Ik blijf naar het jongetje kijken. In mijn ooghoek zie ik hoe Simone haar mes in een chocoladetaart laat zitten, die op het punt stond zorgvuldig in acht gelijke stukken te worden gesneden.

‘Ja, Nelson. Wat is er?’ zegt ze geërgerd. Ze schikt zich graag in de rol van gastvrouw en wenst daar niet in gestoord te worden.

‘Wat doet dat vuile negertje hier.’ Ik wijs hem aan. Terwijl ik mijn vinger op hem richt en nauwkeurig zijn handelingen volg, voel ik Simone’s verontwaardigde blik op mijn gezicht branden. Ziet ze dan niet hoe dat joch bezig is het feest te verstieren? Ze kan zich bepaalde dingen enorm aantrekken. Is een vrouwentrekje, werd mij eens verteld door een collega.

‘Nelson!’ Ze stamelt een beetje en kijkt gekrenkt van me weg. Aanstellerij van de bovenste plank. ‘Hoe durf je, let eens op je woorden.’

‘Ja, ik dacht laten we het beestje bij zijn naam noemen, de situatie verbloemen heeft nooit iemand geholpen, hij zit nota bene met zijn poten aan het gebak. Ik ken hem niet, laat staan dat ik zijn felicitaties heb mogen ontvangen. Het is van een ongekende....’

‘Hij is de zoon van een oud-collega van me.’ onderbreekt ze mij op felle toon, want ik had nog wel even door kunnen gaan. ‘Ik heb haar uitgenodigd.’

‘Zoon van een oud-collega?’ Ik heb vandaag genoeg rondingen gezien, maar geen negerinnen. Louter brunettes en blondines, bloedrode lippen en witte wijn. ‘Schenk mij alsjeblieft nog een glaasje in, Simone. De fles staat op tafel.’

‘Ja, oud-collega, ze staat daar bij de boekenkast.’ Simone wijst een blonde vrouw aan, één zoals er zoveel zijn op de wereld.

Ik wenk een man met een colbert op een T-shirt. Hij reageert niet en dus wenk ik nog een keer. Ja, deze oude man wenkt je godverdomme, wil even een glas wijn en kan niet bij de fles. Ik wijs hem de fles aan. De man stapt uit zijn kringetje met andere mannen met colberts op T-shirts en vrouwen met fleurige rokken, loopt verveeld naar de fles en rijkt mij deze aan. Ik schenk mezelf een glas in, heb ik verdiend.

‘Ze kan geen kinderen krijgen’ braakt Simone in mijn oor. ‘dus heeft ze besloten een jongetje uit Afrika te adopteren. Hij heet Tamo en hij komt uit Ghana als ik mij niet vergis, maar het kan ook Senegal zijn. Vraag het haar, misschien dat je op je oude dag je horizon nog weet te verbreden.’ Boos pakt ze haar werk weer op. De chocoladetaart wordt bruut gevierendeeld.

Iemand heeft muziek op gezet. Het slaat aan. De tafel wordt aan de kant geschoven en er wordt gedanst. Simone houdt van dansen. Ze is er altijd goed in geweest. Daar komt ze al aanlopen.

‘Kom je dansen?’ vraagt ze zonder te lachen. Ze staat er lusteloos bij. Haar hoofd hangt een beetje naar rechts. Alsof ze door iemand is gestuurd maar er zelf helemaal geen zin in heeft. Denk je dat ik daarmee ga dansen?

‘Nou, de vrolijkheid straalt van je af.’

‘Wil je nou dansen of niet.’

‘Nee, ik zit net lekker.’ Ze loopt weg.

Een paar minuten later danst ze met een kennis van de familie. Ze ziet er blij uit. Zwierig draait ze rondjes en trekt ze de aandacht naar zich toe.

Een dame naast me stoot steeds weer tegen mij aan terwijl ze van de muziek geniet. Met haar kont tegen mijn schouder. Ze steekt een sigaret op.

‘Roken doe je buiten.’ zeg ik terwijl ik de rook wegsla.

Mijn dochter telefoneert nu al een half uur. Ze ziet dat ik naar haar kijk en lacht naar me. Ook maakt ze een handgebaar. Zwaaien kun je het niet noemen. Ze houdt haar hand hoog en beweegt haar vingertoppen, alsof ze naar een klein kind zwaait. Ik glimlach terug, waarna ze zich omdraait en verder gaat met haar gesprek.

Simone is gestopt met dansen.

‘Simone, kom eens.’ Ze komt mijn kant op. ‘Dat tapijt kunnen we wel weggooien zo.’ We kijken naar de sigaretten, kruimels en vieze servetten die op het tapijt liggen. De hakken van dansende dames prikken diep in het tapijt. Ze haalt haar schouders op en loopt de kamer uit. ‘Ben je nog boos?’ Roep ik haar na.

Ik wil van mijn wijn proeven maar er loopt jong gespuis mijn kant op om me te feliciteren. Het zijn de kleinkinderen van de broer van Simone. Een kluitje kinderen, allen hebben ze blond haar, voorop loopt een meisje, daarachter een drietal verlegen neefjes of broertjes van haar. Het meisje is waarschijnlijk de oudste. Ik schat haar acht jaar oud. Eén van de jongetjes loopt met een boeket te sjouwen.

‘Gefeliciteerd opa Nelson.’ zegt het meisje. Een boeket gaat van hand naar hand en wordt dan op mijn schoot gelegd.

‘Nou bedankt jongens, maar ik ben jullie opa niet.’

‘Dat moesten we van mama zeggen,’ zegt het meisje.

‘Dat moesten jullie van mama zeggen. Nou, noem mij maar gewoon Nelson.’ Ik leun opzij en graai in mijn broekzak. Dat lijkt de kinderen te verheugen want ze beginnen elkaar aan te tikken. Ik pak mijn portefuille erbij en geef ze ieder een euro, want zo’n kwaaie ben ik niet.

‘En nu wegwezen.’

De kinderen rennen met het geld terug naar hun moeder. Iemand heeft een hond meegenomen. Het beest likt aan een blote kuit. Er rijdt weer een auto voor. Tien nieuwe feestgangers stappen uit. Ze hebben ieder een fles meegenomen. Er komen fietsers aanrijden, van recht en van links. Ze stoppen voor het huis van Nelson en Simone. Eén zet zijn fiets tegen een heg. Aan de overkant van de straat strijken zeven mussen neer op een dakgoot; het ding piept zachtjes, onhoorbaar voor de feestgangers, temeer omdat de mussen een lied inzetten. Er wordt begroet en voorgesteld. Op de tuintafel rusten drie paren blote voeten van levensgenieters in rieten stoelen. Een mug valt de gasten in de woonkamer lastig. Vader draagt trots zijn baby op zijn borst. Hij trekt de aandacht van welgeteld vier vrouwen. Drie knijpen de baby in de wangetjes. De laatste doet hetzelfde bij de vader. Simone wijst iemand de wc. Er blijkt al een rij te staan, maar boven (tweede deur rechts) is er nog één. Een bronzen beeldje glijdt een broekzak in en een fiets zakt door een heg. De koelkast wordt opengetrokken door de buurvrouw. Het pak melk is over tijd en wordt weggegooid. De verdediging van het Nederlandse elftal wordt grondig gekeurd door vader en zoon. Een slagroomtaart wordt de woonkamer binnengedragen. Een minuut later ligt deze omgekeerd op het tapijt. Nelson veegt met zijn zakdoek de spetters van zijn schoenen, gaat weer achterover zitten en ziet hoe de drukte aanzwelt.

Karim Abbara

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

Alles Vijf Sterren: We bekijken het positief

We bekijken het positief

Deze week worden we blij van LuckyTV, een WhatsAppgroep en een tweeëntwintig jaar oude miniserie over kunst. Lees meer