Illustratie: Tejo Verstappen

De jaren beginnen te tellen voor Hernanda, maar ze houdt nog steeds van jong vlees. " />

Illustratie: Tejo Verstappen

De jaren beginnen te tellen voor Hernanda, maar ze houdt nog steeds van jong vlees. " />
Asset 14

Bedorven vlees op de Veluwe

Deel 4 uit onze reeks zomerproza. Hernanda houdt van vlees dus ze moet zorgen dat haar vrieskist gevuld blijft. Een gastbijdrage van Ralf Groothuizen.

Ze hebben bij De Schele de vrieskist leeggehaald. De postbode vond hem ’s ochtends, vastgebonden aan zijn schuur. Ze komen voor vlees. Voor reeruggetjes, wildzwijngoulash en eendenbouten. Hun buit: zesenzeventig bitterballen gevuld met ganzenlever en een bevroren fazant.

Een kilometer dieper het bos in staat Hernanda te schreeuwen in de deurpost van haar huisje.

"Donder op vent!"

Hernanda smijt de houten deur dicht. Ze is licht ontvlambaar en heeft een luchtbuks naast de voordeur staan. De laatste tijd zijn er Joegoslavische bendes ‘in de regio actief’. De man, Johan genaamd, doet een burlend hert na in de hoop dat Hernanda van gedachten verandert. Gistermiddag vond ze het nog reuzeleuk, toen hij, 67 jaar oud, een burlend hert nadeed. Hij torste tien kilo wildzwijn op zijn schouders mee, verpakt in een blauwe vuilniszak. Wat overigens verdomd onhandig is als je op krukken loopt. Maar nu slaat er kwaad een raam dicht op de bovenste verdieping. Johan, met jagershoedje, peert met een kruk een beukennootje een eind weg en hinkt over het mos richting bosweg. De fazantenveer waait van zijn hoedje en blijft liggen op Hernanda’s deurmat.
Gisteren is de dochter van koningin Amalia gekroond tot nieuwe koningin van Nederland. Er zou wildzwijn bij het buffet geserveerd zijn. De kleine Johannes Dijkgraaf, ver familielid van de eens vermaarde hoofdredacteur van een Haags opinieblad, had de vuilniszakken gecontroleerd en dierenbotjes aangetroffen. De partij voor Nieuwe Wetjes stelt Kamervragen. We lezen het jaar 2100. Vlees is verboden. De algemene gedachte is: overbodige luxe. Vleesvervangers zijn geperfectioneerd. Amper iemand van beneden de 65 die weet hoe echt vlees smaakt. Slagerijen zijn gesloten. Weilanden zijn er niet meer en in de supermarkt stapels groenteburgers met vleesextracten.

De veer van het jagershoedje ligt in het laatje van Hernanda’s dressoir waar een flesje Profumo di Maiale di Parma (geur met varkensextract) op staat. Lustopwekkend. In de la rekwisieten van haar mislukte relaties. Een vergeelde witte sportsok. Die was van Harry, die hield het ook maar een half jaar vol. Hij is terug bij zijn ex-vrouw en woont nu met haar in een verpleeghuis. Onder de sok een ansichtkaart van Rinus. Een besneeuwd heuvellandschap met een hert onder een bruine elektriciteitsmast. Rinus is een Bed & Breakfast begonnen in De Savoie samen met Liesbeth die aan de rand van het dorp woonde en in de gemeenteraad zat.

"Wij zoeken nog een kok, lieve Hernanda. Ah, toe, kom hier je spruitjes met katenspek maken? Ik heb een eigen moestuintje. Hier mag je nog eens per maand vlees voorschotelen van de inspectie. En Liesbeth, ach Liesbeth, die zal niks doorhebben. Da’s een dromer."

Hernanda heeft hem nooit wat teruggeschreven.

Illustratie: Tejo Verstappen

Hernanda gaat enkel met jagers, omdat ze dan een volle vrieskist heeft. Jagers hebben de gewoonte bij iedereen die ze een warm hart toedragen vlees in de vrieskist te leggen. En laat Hernanda nu net in een van de weinige stukjes Europa wonen waar nog veel wild rondloopt.
Als de vrieskist vol zit, stuurt Hernanda de jagers weg. Nog diezelfde avond neemt ze plaats achter haar dressoir. Weg die tuttige broekrok. Uit die veel te grote trui. Strak T-shirt waarin haar tieten goed priemen. Een vleugje profumo di maiale op de polsen. Het flesje en een tupperwarebakje in de fietstas. Hup, op het zadel en met de brommer naar de stad. Een klein uurtje brommen en dan een kroeg in. Op zoek naar, om in jagerstaal te blijven, jonge herten. Als ze er dan eindelijk eentje in het oog heeft, schurkt ze zich tegen zo’n jongen aan. Zijn neus in haar nek.

"Lust jij zwijn?"

De jongens hebben meestal uit de overlevering van hun opa’s wel wat gehoord over vlees. Maar gegeten? Nooit. De jongens, tikkie beschonken, raken opgewonden, gedrogeerd door haar parfum. Zo erg dat ze haar gezicht amper bestuderen en de rimpels onbespied laten. Hernanda neemt zo’n jongen dan mee naar de wc’tjes, die volgt als een meerkoetenjong zijn moeder, en lepelt uit het tupperwarebakje met een plastic lepeltje een muizenhapje wildzwijnpeper bij haar prooi naar binnen. Zoiets hebben ze nog nooit geproefd. Niet zelden zit zo’n jongen dan ’s avonds bij Hernanda achterop de brommer.

"Je mag me best bij mijn borsten vasthouden", lacht Hernanda.

Vroem!

Die nacht komt Hernanda als gewoonlijk weer tot haar hoogtepunt. Iets wat de jagers van haar leeftijd haar allang niet meer kunnen geven. Bij het ontwaken, gewekt door pannengerammel van beneden, bereikt een heerlijke geur de neuzen van de jongens.
Hernanda staat een bord zwijngoulash vol te scheppen met een pollepel. In haar nachtjapon. Krulspelden in. Eenmaal beneden blijkt Hernanda niet helemaal de vrouw die de jongens dachten dat ze was ’s avonds in haar strakke t-shirt in de kroeg.

"Lieverd, ik vroeg of je zwijn lustte, weet je nog? Eet je mee?"

"Nee, heb college."

En weg is zo’n jongen dan. Hernanda blijft huilend achter, de tijd, de jaren vervloekend.

En dan ’s avonds gaat ze weer. Naar de kroeg. Op haar brommer. Tupperwarebakje in haar fietstas. Totdat de vriezer leeg is en dan gaat ze weer achter de jagers aan, waarvan er zat in het bos zijn en die meestal weduwenaar of vrijgezel zijn, op leeftijd, en die Hernanda wel zien zitten. En met de bezoekjes van de jagers vult de vriezer zich weer.
Maar nu rammelt er iets. Hernanda draait zich om in bed. Ze is alleen.

"Vast de wilde zwijnen buiten bij de beukenboom", denkt ze.

Ze stopt een propje gescheurde tissue in haar oren. Ogen dicht.

"Hallo Frau, wo ist das Fleisch?" De loop van haar eigen luchtbuks op haar wang.

"Und gibst du das Goldener Uhrwerk auch mar."

Het klokje dat Johan op het nachtkastje had laten liggen en Hernanda glad vergeten was. Volgende dag weg horloge en een lege vrieskist. Ook het brommertje pleite.
Nog een paar weken probeerde ze het om alleen thuis zijn. Maar ze was bang dat de Joegoslaven terug zouden komen. Nu pakt ze pen en papier.

"Johan, ik mis je. Ik had dat niet moeten zeggen. Je bent de enige man die ik vertrouw."

En Johan kwam terug. Nog steeds hinkend, maar zonder krukken.
’s Avonds in de slaapkamer.

"Hernanda, waar is mijn gouden zakhorloge? Ik had het op het kastje gelegd. Ik liet het achter, in de hoop het nog eens te zien. Ik vond het fijn te weten dat er een stukje van mij bij jou zou blijven."

"Ik zou het niet weten liefste. Er zal toch niet ingebroken zijn? Vannacht hoorde ik wel allemaal gekraak in het huis. Dat waren vast de zwijnen buiten bij de beukenboom."

Met haar onschuldigste ogen en ze knijpt hem in zijn hangkont.

"Lieve Johan, laten we morgenvroeg naar het dorp gaan. We zoeken het mooiste horloge voor je uit. Misschien ben je een beetje in de war. Het was ook wel een gedoe hè, laatst. Spijt me zo. Ik heb je veer bewaard, die was van je hoed gewapperd, kijk!"

's Nachts vleit Hernanda zich tegen Johan aan. En ’s ochtends bij het opstaan wordt ze wakker van zijn walm op haar wang. Zijn adem is als witte bonen in tomatensaus. Zoetzurig. Hij maakt een klakkend geluid. Ze trekt haar billen wat verder van hem af en huilt zachtjes. Buiten burlt een hert. Johan slaapt met zijn pistool onder zijn kussen. Hij is de beste schutter van het woud. De Joegoslaven zullen wel niet meer komen.

Ralf Groothuizen is freelance journalist te Utrecht/Napels voor o.a. HP/De Tijd, De Pers, Knack, La Cucina Italiana, Bouillon!, Italië Magazine, AD en The Cover Story

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer