Pony’s fokken, politiek bedrijven of plaatsnemen bij Pauw & Witteman: Henk Bleker draait er zijn hand niet voor om. Na een post in het gevallen kabinet, stelde hij zich op de valreep kandidaat voor het lijsttrekkerschap van het CDA. De leden van die partij hebben vooral veel redenen om níet voor hem te kiezen. Toch lijkt Henk niet stuk te krijgen.
Omheinde idylle
De kritiek op zijn handelen is Bleker inmiddels wel gewend. “Typisch geval van Bleker-bashing”, reageert hij wanneer een krant eind 2011 opnieuw een van zijn halve waarheden aan het licht brengt. De Volkskrant bericht indertijd dat het natuurproject Reiderwolde in Groningen – volgens Bleker een toonbeeld van zijn nieuwe natuurbeleid en zonder subsidie tot stand gekomen – in werkelijkheid meer dan 20 miljoen heeft gekost. Het project is gegund aan twee boeren die Bleker had leren kennen tijdens een boottocht naar Ameland. Over de resultaten zijn specialisten niet bepaald te spreken.
Ook mooi: in een interview met De Telegraaf meldt Bleker in 2011 dat Nederlanders maar eens van het ‘subsidie-infuus’ af moesten. De krant is zo vriendelijk hem niet te confronteren met de 174.372 euro en 96 cent die hij persoonlijk ontving om eigen land tot natuurbestemming om te toveren, zoals Trouw na een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur heeft aangetoond. Een bezoek aan Blekers natuuridylle is overigens onmogelijk: er staat een groot hek omheen.
Beeld: Anna Berkhof
Loopje met de waarheid
Als staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (inmiddels demissionair) is Bleker er vooral voor de boeren; de natuur komt bij hem op de laatste plaats, en wordt in zijn functieomschrijving niet eens genoemd. Een van zijn belangrijkste beslissingen is het niet laten doorgaan van het natuurproject Oostvaarderswold in Flevoland, tegen de wensen van de provincie en natuurorganisaties in. Hiermee brengt hij de zogeheten Ecologische Hoofdstructuur in gevaar, waar Nederland op Europees niveau al harde afspraken over heeft gemaakt.
Amper in het zadel kiest Bleker direct voor de aanval. Meteen na zijn aantreden in oktober 2010 stelt hij dat de natuur in Nederland te veel voor de ‘elite’ is. Hij wijst erop dat je een universiteitsdiploma moet hebben om iets te snappen van Nederlandse natuurgebieden. Een vreemd verweer voor iemand die jarenlang aan de Universiteit van Groningen werkte. Hijzelf zou het allemaal donders goed moeten begrijpen.
Door zijn aanvallende houding verliest hij niet alleen de nuance, maar soms ook de waarheid uit het oog. Zo besluit Bleker eind 2011 dat 150 voorheen beschermde diersoorten niet langer in die categorie vallen. Hij houdt niet van de Nederlandse gewoonte beschermde diersoorten te “knuffelen”. Neem de grutto, aldus Bleker, daarmee gaat het al jaren prima. Als hij erop wordt gewezen dat deze weidevogel sinds de jaren tachtig juist steeds minder voorkomt, is zijn reactie eenvoudigweg: “O, nou ja, moet ik volgende keer beter opletten wat ik zeg.”
Claim to fame
Uiteraard was er het gehannes omtrent het ontpolderen van de Hedwigepolder, waarmee Bleker regelmatig in het nieuws verschijnt. Zijn echte doorbraak bij het grote publiek is echter het onsterfelijke optreden bij Pauw en Witteman, waar Bleker de achttienjarige Mauro Manuel mee vraagt naar een voetbalwedstrijd. Eerst legt hij in de uitzending aan Mauro en diens moeder uitlegt waarom de jongen naar Angola moet worden uitgezet, vervolgens schuift hij Mauro een briefje toe met het (eerst door Mauro afgewezen, later door commentatoren beschimpte) voorstel. Op de vraag wat “compassie” is volgens het CDA, moet Bleker het antwoord schuldig blijven.
Dan de val het gedoogkabinet. Opvallend genoeg is Henk Bleker een van de eerste CDA’ers die afstand neemt van de PVV. Terwijl hij als interim-voorzitter van zijn partij verantwoordelijk was voor het tot stand brengen van de gedoogconstructie, noemt hij de PVV nu een partij die alleen let op het “imago-effect” van maatregelen. Met zijn kandidaatstelling volgt niet lang daarna opnieuw een sterk staaltje blekeriaanse inconsequentie. In januari laat hij tegenover NRC Handelsblad weten zich alleen kandidaat te zullen stellen als er niemand anders is die de moeilijke klus kan klaren. Begin mei is hij als een blad aan een boom gedraaid. Terwijl elf andere CDA’ers zich als kandidaat hebben gemeld, wil Bleker toch graag meedoen.
Leugentje(s) om bestwil
De campagneleider van Bleker is niemand minder dan Jack de Vries, de man die in 2008 Jan-Peter Balkenende aan zijn verkiezingsoverwinning hielp door Wouter Bos en plein public van “draaien” te betichten. Een ervaringsdeskundige dus. Op persoonlijk vlak kunnen Henk en Jack het prima met elkaar vinden. Er is ook genoeg om over te praten. Beiden haalden het nieuws met hun amoureuze escapades. Zo kwam begin dit jaar aan het licht dat Henk Bleker een relatie heeft met een 26-jarige journaliste van NRC Handelsblad. Het hem normaal goedgezinde De Telegraaf berichtte er gretig over. De krant plaatste er een foto naast van de kalende staatssecretaris met een lammetje in zijn handen. Natuurlijk was de relatie op zich niet het probleem. Wel dat de journaliste in kwestie tijdens de verhouding nog een aantal positief getoonzette artikelen over Bleker voor de kwaliteitskrant schreef. In het geval van De Vries ging het om een buitenechtelijke relatie. En het ontroerende was, duidelijk te zien op de voorpagina van De Telegraaf: zijn vrouw en minnares leken op elkaar, ondanks het leeftijdsverschil.
Twee van meest geslepen, manipulatieve geesten van het CDA, zo niet de Nederlandse politiek, hebben elkaar nu gevonden. Bijgestaan door hun vriendinnen, leverde een avondje uit in de Scheveningse Crazy Piano's een slogan op: Eerlijk Helder Henk. Het is waarschijnlijk de meest cynische in de Nederlandse politieke geschiedenis. Dat maakt Bleker echter niet kansloos in de race naar het lijsttrekkerschap. Dinsdagavond zat de Groninger alweer bij zijn favoriete talkshow, Pauw & Witteman. De discussie spitste zich toe op de vraag of hij ‘kwetsbaar’ zou zijn omdat hij voor de samenwerking met de PVV was (niemand zei: omdat hij die samenwerking door de strot van zijn partij had geduwd). Bleker antwoordde dat 68 procent van de CDA-leden op het beroemde Arnhemse congres toch voor samenwerking had gestemd. Die 68 procent, zei Bleker mild, die moest niet worden uitgesloten.
Dit was wel erg cru, zelfs voor Henk Bleker. Binnen het CDA was Bleker immers een van de architecten van de ter ziele gegane minderheidscoalitie. Tegenstanders van een samenwerking met de PVV zette hij onder druk; de geblokte Groninger dreigde ze zelfs uit de partij te trappen. Zijn betrokkenheid werd beloond met een post in het kabinet, hoewel hij zelf in eerste instantie bij hoog en bij laag had beweerd niet in het kabinet zitting te gaan nemen. Het zou niet zijn laatste leugentje om bestwil zijn. Tegenstanders zijn nog niet van hem af, deze wendbare spits van Vlagtwedde. Nu zijn vrienden aan de uiterst rechtse flank zichzelf politiek buitenspel hebben gezet, ziet Bleker opeens weer ruimte op links. Als lijsttrekker van het CDA, zo liet hij deze week weten, wil hij op termijn van kernenergie af.
--
Dit is een gastbijdrage van H. Kuiphof, redacteur van Eurokanjers.
Lijsttrekker of niet, Henk Bleker is al geselecteerd voor Eurokanjers, de site die de Nederlandse machthebbers in één elftal samenbrengt. Onder meer Tofik Dibi, Els Swaab en Frits Bolkestein maken ook deel uit de van de selectie.
