Asset 14

Winternacht in de community

Via Airbnb had Megan een huis in een dorp buiten Praag gevonden. Hier zou ze een maand lang - omringd door boeken - werken aan haar bestseller die ergens in 2056 uit zal komen.

Op de site had ik foto’s gezien van een huis met rookwolken boven een schoorsteen, een pittoresk pad naar de voordeur, kinderen, kippen, een geit en vrolijke muziek makende mensen. Aangezien ik een verbitterd, chagrijnig mens ben, dacht ik dat een beetje free spirit me geen kwaad zou doen.

Petr de huisbaas, vertelde me dat ‘Mil House’ de perfecte plek was om in rust te werken. Aan het einde van zijn mail schreef hij: ‘Enjoy this wonderful world!’ En ik dacht: 'Yes, ik kan dit. Zodra ik terugkom uit dit huurhuis vol hippies, wandel ik tussen de schappen van de Albert Heijn door alsof het de wandelgangen van het Louvre zijn.'

Wel vond ik het vreemd dat Petr schreef dat ‘The Community’ had besloten dat ik mocht komen. Wie was die naar sekte-riekende Community?

‘Het valt niet in woorden uit te leggen, zo bijzonder is het,’ antwoordde Petr. Hij zei dat ze onder andere aan dumpster diving deden en dat sommigen zelfs een baan hadden. Er werd één maaltijd per dag klaargemaakt, je mocht in je kamer roken en je eigen huisdier meenemen. Een beetje tegen het alternatieve aan, maar niks om me zorgen om te maken, besloot ik.

Met tranen van kou op mijn wangen arriveerde ik in Praag. Petr zou me van het vliegveld ophalen. Na een uur gewacht te hebben, zag ik een man met een versleten broek en een ontstoken oog. Mijn naam stond op het vel in zijn hand geschreven. Nadat we een stuk met de bus hadden gereden, liepen we via een uitgestorven parkeerterrein naar zijn auto. Voordat we instapten, duwde hij me een halve fles wijn en een bak veldsla in mijn handen. Vervolgens ritste hij zijn broek open en begon tegen een lantaarnpaal te plassen. Terwijl ik instapte dacht ik dat ik in een hele andere cultuur beland was en nam een flinke slok wijn.

Op de Airbnb-site stond dat het huis tien kilometer van de stad was, maar we zaten nu al veertig minuten in de auto. Het laatste stuk reden we over een modderig pad, nauwelijks breder dan een potlood en geflankeerd door donkere bossen. In de verte zag ik eindelijk een huis. Het enige huis.

In het donker stapte ik uit tussen besneeuwde autowrakken en afval. Een kat sprong tegen mijn been en een hond beet in mijn hand. Ik glimlachte naar deze dieren in het donker omdat er hélémaal niks aan de hand was. Petr gebaarde dat ik mee moest lopen. Met mijn rolkoffer volgde ik hem het erf op. Halverwege het pad naar de voordeur, sloeg Petr linksaf. Boven in het huis brandde licht en ik vond het vreemd dat we niet naar binnen gingen. Misschien wilde hij me eerst de beesten laten zien? Ik liep achter hem aan naar de stallen. Enthousiast opende Petr de zware deur en knipte het licht aan.

Illustratie: Romy Claessen

We stonden half gebukt in een stal met stenen muren. Er was één raam ter grootte van een zakagenda. Tegen de muur stond een bed met een opengeritste slaapzak. De vloer was bedekt met modder. In de hoek stond een voederbak die was omgebouwd tot iets wat een aanrecht moest voorstellen. Ernaast stonden een waterkoker en een pot met water. ‘Dan kun je je gemakkelijk wassen.’

Langzaam begon het tot me door te dringen: deze stal zou de komende maand mijn verblijfplaats zijn. Dit kon niet waar zijn. Mijn appartement zag eruit alsof er zojuist een junk in gestorven was. Met ingehouden adem ging ik op bed zitten. Petr nam ook plaats. Hij begon een joint te draaien en toverde vervolgens een zakje tevoorschijn. Ik slikte.

‘Het is echt een hele bijzondere plek’ zei ik. Hij knikte en trok een stuk vlees uit het zakje. Met open mond kauwde hij en vroeg of ik ook iets wilde. ‘Uit de vuilnisbak!’ zei hij trots. Terwijl ik naar zijn ontstoken oog staarde, werd het me ineens wat veel en ik vroeg of ik naar de wc mocht.

In het donker tastte ik naar de klink van de badkamerdeur, maar de deuren waren vervangen door lappen. Toen ik het licht aanknipte, schrok ik van een bad vol speelgoed, spinnenwebben en potten met een raar goedje erin.
‘Wat is dat?’ vroeg ik aan Petr. ‘Ayahuasca,’ zei hij.

Via een brandtrap liepen we naar boven het huis in. Ik zei tegen Petr dat ik hoopte dat de mensen van The Community me aardig zouden vinden. Thuis hadden mijn vrienden gegrapt dat ze misschien een kleine performance voor me zouden doen. Naakt. Maar Petr zei dat ze me waarschijnlijk zouden negeren. ‘Je moet begrijpen dat de meesten Community-leden geen tijd voor je hebben.’

Illustratie: Romy Claessen

Toen we de woonkamer binnenliepen, keek inderdaad niemand op. Voor de open haard zaten mensen elkaar fluisterend te masseren. In het Tsjechisch zei Petr iets tegen hen waar ze zuinig op reageerden. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en ging in hun midden staan. Slap pakten ze een voor een mijn hand vast en zeiden binnensmonds hun naam.

‘Nu wil ik je voorstellen aan de verantwoordelijke van The Community,’ zei Petr. Ik volgde hem naar een kamertje waar geen vloer te zien was. Overal lagen snoeren, dozen, drinkkartonnetjes, oude radio’s en vieze borden. In het midden van de kamer lag een matras waarop een man en een meisje met gesloten ogen verstrengeld in elkaar lagen. Ik voelde me iets te veel in deze intieme setting. De man stak zijn hand naar me op. Ik groette hem terug. In de hoek van de kamer begon een baby te huilen.

Onderweg naar de stal zag ik mensen op de grond liggen met bedekte gezichten. Niet de ideale manier voor mij om een boek te kunnen schrijven, dacht ik. In de stal zei Petr dat ik de zak met vlees mocht houden maar wel in een boom moest knopen vanwege de wilde katten. Ook vertelde hij me dat als het hout op was er buiten een zaag lag en dat de man in de stal naast me zelden sprak, maar dat het niet aan mij lag. Tot slot zei hij dat mijn deur niet dicht kon, maar dat ik er wel een bezem tegen aan kon zetten. Zelf vertrok hij naar het huis van zijn vriendin in de stad.

’s Nachts legde ik alles wat er in mijn rolkoffer zat over me heen tegen de kou. Ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat het bij daglicht mee zou vallen, maar het lukte me maar niet om in slaap te vallen. De volgende ochtend wilde ik het nog een kans geven. Toen ik het huis inliep om vuur te vragen (de kachel was ’s nachts uitgegaan) zag ik pas echt hoe smerig het was. In de keuken zaten twee mannen aan de keukentafel. Om hen heen lagen stapels met wietbladeren die ze aan het telen waren terwijl peuters over de vieze vloer kropen. Toen ik de mannen om een vuurtje vroeg, keken ze me als zombies aan.

Ik heb mijn spullen bij elkaar gepakt en ben zonder gedag te zeggen vertrokken. Nog terend op de Whopper die ik de avond ervoor op Schiphol had gegeten, heb ik de eindeloze weg door de sneeuw in het bos terug gelopen. In het eerste dorpje na het bos kwam ik een jongen met schooltas tegen. Ik vroeg hem de weg, hij vroeg hoe ik hier zo beland was. Nadat ik hem mijn verhaal verteld had, zei hij met grote ogen: ‘Niemand gaat ooit voorbij die bossen. De mensen die daar wonen zijn gek. Er komen geluiden vandaan die niemand kan plaatsen. Ze hebben een zelfvoorzienend systeem dat hoofdzakelijk bestaat uit hallucinerende drugs.’

 

Megan van Kessel studeerde in 2013 Beeld en Taal aan de Gerrit Rietveld Academie.

 

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Kerkgangers gaan viraal

Kerkgangers gaan viraal

Voor fervente kerkgangers is het te hopen dat het virus zich deze maand niet van zijn vrome kant laat zien. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Niet direct vangbaar

Niet direct vangbaar

Deze week worden onze redacteurs blij van de lokale Perzische supermarkt, een tentoonstellingsruimte die er nu nog is en unnanaaanikotoq. Lees meer

Het Waait

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Het Vertrek (2) - Alles brokkelt

Het Vertrek (2) - Alles brokkelt

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de tweede aflevering. Lees meer

 Kolven tegen corona

Kolven tegen corona

Vanaf volgende week wordt de moedermelk van zo'n 7500 oud-coronapatiënten opgehaald. Die bevat antistoffen, en is dus een perfect ingrediënt in - bijvoorbeeld - ijsjes! Lees meer

 1

Eenzaamheid ontleden in 'A-Lonely Show'

Met de pop-uptentoonstelling ‘A-Lonely Show’ nodigen Ka-Tjun Hau en Nanine van Smoorenburg ons uit om van een afstand te reflecteren op onze eigen eenzaamheid. Roos Wolthers nam de uitnodiging aan en zag: ‘A-Lonely Show’ deed veel meer dan eenzaamheid in beeld brengen. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Proeven en zien

Proeven en zien

Deze week worden onze redacteurs (en een spontane inzender) blij van pittige patat, een dansdocumentaire en het laatste nummer van een kunstmagazine. Lees meer

Vacature Chef Kunst 1

Hard//hoofd zoekt kunstcritici!

Krijgt jouw toetsenbord ervanlangs, elke keer dat je een expo of voorstelling hebt bezocht? Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

 Inktviswijsheid

Inktviswijsheid

Gaat de inktvis ons een pijnstillend medicijn leveren, beter leren plannen of de oorzaken van autisme blootleggen? Lees meer

Trialoog: Antebellum

Antebellum

Onze redacteuren durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 34

Als het regent

Deze week geven onze redacteurs tips voor druilerig weer. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Oproep: Hard//hoofd zoekt opiniemakers!

Hard//hoofd zoekt opiniemakers!

Voor de vaste rubriek Hard//talk zijn wij op zoek naar scherpe schrijvers met een mening die durven te verrassen en weten te overtuigen. Lees meer

Het Vertrek (1) - Het Raam 1

Het Vertrek (1) - Het Raam

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de eerste aflevering. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

 Zij kozen níet voor deze mannen

Zij kozen níet voor deze mannen

Over iets meer dan vijf weken mogen de Amerikanen ja zeggen tegen een van deze mannen. Illustrator Veerle van der Veer toont ons de mensen die dat eerder níet deden. Lees meer

Faust [working title] (foto door Michel Schnater) door

De opera Faust [working title] doorbreekt de stilte in corona-tijd

Iris Blaak liet zich meevoeren door 'Faust [working title]' van De Nationale Opera en interviewde de makers: Manoj Kamps en Lisenka Heijboer Castañón. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan