Asset 14

Winternacht in de community

Via Airbnb had Megan een huis in een dorp buiten Praag gevonden. Hier zou ze een maand lang - omringd door boeken - werken aan haar bestseller die ergens in 2056 uit zal komen.

Op de site had ik foto’s gezien van een huis met rookwolken boven een schoorsteen, een pittoresk pad naar de voordeur, kinderen, kippen, een geit en vrolijke muziek makende mensen. Aangezien ik een verbitterd, chagrijnig mens ben, dacht ik dat een beetje free spirit me geen kwaad zou doen.

Petr de huisbaas, vertelde me dat ‘Mil House’ de perfecte plek was om in rust te werken. Aan het einde van zijn mail schreef hij: ‘Enjoy this wonderful world!’ En ik dacht: 'Yes, ik kan dit. Zodra ik terugkom uit dit huurhuis vol hippies, wandel ik tussen de schappen van de Albert Heijn door alsof het de wandelgangen van het Louvre zijn.'

Wel vond ik het vreemd dat Petr schreef dat ‘The Community’ had besloten dat ik mocht komen. Wie was die naar sekte-riekende Community?

‘Het valt niet in woorden uit te leggen, zo bijzonder is het,’ antwoordde Petr. Hij zei dat ze onder andere aan dumpster diving deden en dat sommigen zelfs een baan hadden. Er werd één maaltijd per dag klaargemaakt, je mocht in je kamer roken en je eigen huisdier meenemen. Een beetje tegen het alternatieve aan, maar niks om me zorgen om te maken, besloot ik.

Met tranen van kou op mijn wangen arriveerde ik in Praag. Petr zou me van het vliegveld ophalen. Na een uur gewacht te hebben, zag ik een man met een versleten broek en een ontstoken oog. Mijn naam stond op het vel in zijn hand geschreven. Nadat we een stuk met de bus hadden gereden, liepen we via een uitgestorven parkeerterrein naar zijn auto. Voordat we instapten, duwde hij me een halve fles wijn en een bak veldsla in mijn handen. Vervolgens ritste hij zijn broek open en begon tegen een lantaarnpaal te plassen. Terwijl ik instapte dacht ik dat ik in een hele andere cultuur beland was en nam een flinke slok wijn.

Op de Airbnb-site stond dat het huis tien kilometer van de stad was, maar we zaten nu al veertig minuten in de auto. Het laatste stuk reden we over een modderig pad, nauwelijks breder dan een potlood en geflankeerd door donkere bossen. In de verte zag ik eindelijk een huis. Het enige huis.

In het donker stapte ik uit tussen besneeuwde autowrakken en afval. Een kat sprong tegen mijn been en een hond beet in mijn hand. Ik glimlachte naar deze dieren in het donker omdat er hélémaal niks aan de hand was. Petr gebaarde dat ik mee moest lopen. Met mijn rolkoffer volgde ik hem het erf op. Halverwege het pad naar de voordeur, sloeg Petr linksaf. Boven in het huis brandde licht en ik vond het vreemd dat we niet naar binnen gingen. Misschien wilde hij me eerst de beesten laten zien? Ik liep achter hem aan naar de stallen. Enthousiast opende Petr de zware deur en knipte het licht aan.

Illustratie: Romy Claessen

We stonden half gebukt in een stal met stenen muren. Er was één raam ter grootte van een zakagenda. Tegen de muur stond een bed met een opengeritste slaapzak. De vloer was bedekt met modder. In de hoek stond een voederbak die was omgebouwd tot iets wat een aanrecht moest voorstellen. Ernaast stonden een waterkoker en een pot met water. ‘Dan kun je je gemakkelijk wassen.’

Langzaam begon het tot me door te dringen: deze stal zou de komende maand mijn verblijfplaats zijn. Dit kon niet waar zijn. Mijn appartement zag eruit alsof er zojuist een junk in gestorven was. Met ingehouden adem ging ik op bed zitten. Petr nam ook plaats. Hij begon een joint te draaien en toverde vervolgens een zakje tevoorschijn. Ik slikte.

‘Het is echt een hele bijzondere plek’ zei ik. Hij knikte en trok een stuk vlees uit het zakje. Met open mond kauwde hij en vroeg of ik ook iets wilde. ‘Uit de vuilnisbak!’ zei hij trots. Terwijl ik naar zijn ontstoken oog staarde, werd het me ineens wat veel en ik vroeg of ik naar de wc mocht.

In het donker tastte ik naar de klink van de badkamerdeur, maar de deuren waren vervangen door lappen. Toen ik het licht aanknipte, schrok ik van een bad vol speelgoed, spinnenwebben en potten met een raar goedje erin.
‘Wat is dat?’ vroeg ik aan Petr. ‘Ayahuasca,’ zei hij.

Via een brandtrap liepen we naar boven het huis in. Ik zei tegen Petr dat ik hoopte dat de mensen van The Community me aardig zouden vinden. Thuis hadden mijn vrienden gegrapt dat ze misschien een kleine performance voor me zouden doen. Naakt. Maar Petr zei dat ze me waarschijnlijk zouden negeren. ‘Je moet begrijpen dat de meesten Community-leden geen tijd voor je hebben.’

Illustratie: Romy Claessen

Toen we de woonkamer binnenliepen, keek inderdaad niemand op. Voor de open haard zaten mensen elkaar fluisterend te masseren. In het Tsjechisch zei Petr iets tegen hen waar ze zuinig op reageerden. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en ging in hun midden staan. Slap pakten ze een voor een mijn hand vast en zeiden binnensmonds hun naam.

‘Nu wil ik je voorstellen aan de verantwoordelijke van The Community,’ zei Petr. Ik volgde hem naar een kamertje waar geen vloer te zien was. Overal lagen snoeren, dozen, drinkkartonnetjes, oude radio’s en vieze borden. In het midden van de kamer lag een matras waarop een man en een meisje met gesloten ogen verstrengeld in elkaar lagen. Ik voelde me iets te veel in deze intieme setting. De man stak zijn hand naar me op. Ik groette hem terug. In de hoek van de kamer begon een baby te huilen.

Onderweg naar de stal zag ik mensen op de grond liggen met bedekte gezichten. Niet de ideale manier voor mij om een boek te kunnen schrijven, dacht ik. In de stal zei Petr dat ik de zak met vlees mocht houden maar wel in een boom moest knopen vanwege de wilde katten. Ook vertelde hij me dat als het hout op was er buiten een zaag lag en dat de man in de stal naast me zelden sprak, maar dat het niet aan mij lag. Tot slot zei hij dat mijn deur niet dicht kon, maar dat ik er wel een bezem tegen aan kon zetten. Zelf vertrok hij naar het huis van zijn vriendin in de stad.

’s Nachts legde ik alles wat er in mijn rolkoffer zat over me heen tegen de kou. Ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat het bij daglicht mee zou vallen, maar het lukte me maar niet om in slaap te vallen. De volgende ochtend wilde ik het nog een kans geven. Toen ik het huis inliep om vuur te vragen (de kachel was ’s nachts uitgegaan) zag ik pas echt hoe smerig het was. In de keuken zaten twee mannen aan de keukentafel. Om hen heen lagen stapels met wietbladeren die ze aan het telen waren terwijl peuters over de vieze vloer kropen. Toen ik de mannen om een vuurtje vroeg, keken ze me als zombies aan.

Ik heb mijn spullen bij elkaar gepakt en ben zonder gedag te zeggen vertrokken. Nog terend op de Whopper die ik de avond ervoor op Schiphol had gegeten, heb ik de eindeloze weg door de sneeuw in het bos terug gelopen. In het eerste dorpje na het bos kwam ik een jongen met schooltas tegen. Ik vroeg hem de weg, hij vroeg hoe ik hier zo beland was. Nadat ik hem mijn verhaal verteld had, zei hij met grote ogen: ‘Niemand gaat ooit voorbij die bossen. De mensen die daar wonen zijn gek. Er komen geluiden vandaan die niemand kan plaatsen. Ze hebben een zelfvoorzienend systeem dat hoofdzakelijk bestaat uit hallucinerende drugs.’

 

Megan van Kessel studeerde in 2013 Beeld en Taal aan de Gerrit Rietveld Academie.

 

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Bouchra Aouriaghel schrijft over opgroeien en leren dat je erbij hoort, maar eigenlijk ook weer niet. Als een kameleon verplaatst ze zich tussen twee werelden, eentje waarin ze Nederlands spreekt, en verbaasd wordt aangekeken als de juiste klanken in de juiste volgorde haar mond verlaten, en eentje waarin ze Marrokaans spreekt, goed genoeg om met haar ouders te kunnen communiceren, maar als ze de diepte in wil, komt het er ineens stotterend uit. En wat als de wereld je vraagt om te kiezen? Lees meer

Mosterdsoep

Onvermijdelijk

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Noura Harrath wordt een kind geboren dat daar misschien helemaal niet wilde zijn, of misschien nóg niet. 'Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing.' Lees meer

Mosterdsoep 4

Bijsluiter

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Fleur Hagi staan we op het punt een hele belangrijke beslissing te nemen. Lees meer

Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer