tickets
Asset 14

Skilift

Derk Fangman gaat op pad nog voordat de zon op is, want hij houdt van de ochtend. De zevende uit een reeks van acht belevenissen die hebben plaatsgevonden terwijl jij lag te dromen.

Ik zag het eerste treintje beneden in het dal al klaarstaan terwijl ik mijn linkervoet in mijn skischoen stond te persen, met mijn ene hand leunend tegen de muur van het huisje, met mijn ander de ski’s en de stokken tegen mijn borst klemmend, het was heel onhandig.

Het treintje vertrok over een half uur dus ik had alle tijd om rustig naar het station te lopen. Ik kocht een kaartje en ging op een bankje in de zon zitten, het ging warm worden vandaag. Een vader met zijn dochtertje stonden iets verder en de vader keek mij lang aan en ik keek terug, dat kwam omdat we allebei Nederlanders waren, dat wisten we.

We mochten het treintje niet in, de vader, zijn dochtertje, ik.

- Gereserveerd, zei de conducteur.
- Maar er is niemand.
- Gereserveerd, zei de conducteur weer, de trein vertrekt over twee minuten.

Hij had een fluitje.

- Een lege trein? Vroeg de vader.
- Een gereserveerde trein.
- Door wie?
- De Japanners.
- Ik zie geen Japanners. En de trein vertrekt al over een minuut.
- Ze zijn snel, zei de conducteur, en ze bewegen als een groep. Die zie je niet.

Hij lachte erbij en hij keek naar zijn horloge, zijn fluitje.

- Spooktrein, mompelde de vader. We gingen op het bankje in de zon zitten.

Beeld: Romy Claessen

De trein vertrok in een flits. Achter het raam een muur van iPads, telefoons, spiegelreflex camera’s.

In het volgende treintje zette ik mijn ski’s in het rek en ging op een van de bankjes zitten. Ik rolde het raam naar beneden. Aan de ene kant van het dal waren de bergen groen, aan de andere kant wit, de lucht was blauw. Op het bankje naast me zaten een opa, een oma, een moeder en een (klein)zoontje, ze zagen er Engels uit, en dat klopte.

Bij de eerste halte kwamen een jongen en een meisje de coupé binnen, ze hielden elkaars hand vast. Alle bankjes waren inmiddels bezet, er was nog een plek vrij tegenover me. De jongen ging zitten en toen moest zijn vriendinnetje staan. Hij vroeg: "Wil jij niet zitten?" Het meisje zei: "Nee."

Het Engelse jongetje heette George en hij vertelde zijn opa en oma dat hij gister van de zwarte piste was gegaan en toen zei zijn opa dat hij de volgende week tegen zijn vriendjes op school kon vertellen hoe goed hij wel niet was. Hij knikte en drukte toen zijn gezicht tegen het raam en keek naar de bergen met de krijtstrepen. Hij zei: "Beautifully painted." Zijn moeder zei: "Don’t lick the window, George."

Het treintje slingerde de berg op tussen de blauwe, rode, en zwarte pistes door, helemaal tot aan de gletsjer, als je wilde. De pistes waren nog leeg want dit was pas het tweede treintje en in de eerste zaten alleen Japanners en die skiën niet, die wandelen, die zie je niet.

Bij de halte voor de gletsjer ging ik eruit. Ik zette mijn ski’s in het rek bij het hotel en zocht een tafeltje uit op het terras. Ik wilde koffie en een broodje bestellen bij het meisje met het schort.
- Een moment geduld, meneer.

Ze zeulde met een kar vol dienbladen met soep naar het terras aan de andere kant van het hotel.

- Voor wie is al die soep, zo vroeg ’s ochtends?
- De Japanners, meneer.

Ik gooide stukjes van het brood in de sneeuw naast het terras. Twee Alpenkauwtjes doken vanaf het dak van het hotel naar beneden en stortten zich op de kruimels. Ze waren niet bang en leken op onze kauwtjes maar dan met een gele snavel en roze pootjes en in plaats van het krassende geluid zongen ze. De vorige dag had ik een veel grotere vogel door het dal zien zweven, een roofvogel, met rode veren en zijn staart in een V. Ik dacht dat het misschien een rode wouw was en ik sms’te een vriend die vogelaar is of dat zou kunnen. Ja, stuurde hij even later terug, goeie observatie.

Een paar zomers geleden kampeerden we samen in het Geuldal in Zuid-Limburg en hij had het als zijn taak opgevat om mij alle soorten spechten te laten zien. Na een paar dagen had ik de meeste gezien, de kleine bonte, de middelste bonte, de grote bonte, de groene, alleen de zwarte niet. Dat zat hem niet lekker.

Op de laatste dag liepen we langs een rivier, De Gulp. Hij pakte mij bij mijn schouder en zei dat ik stil moest zijn. Goed luisteren, zei hij. Ik luisterde en ik hoorde het geluid dat hij bedoelde en toen klopte hij mij op mijn rug. "Goed zo", zei hij, "nu heb je de zwarte ook." Ik had het beest niet eens gezien. Hij zei: "Dat maakt niets uit." Hij zei: "Horen is scoren."

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan