Asset 14

Politiebureau

Derk gaat op pad nog voordat de zon op is, want hij houdt van de ochtend. De tweede uit een reeks van acht belevenissen die hebben plaatsgevonden terwijl jij lag te dromen.

Ik stap door de schuifdeuren. Ze gaan dicht. De deuren voor me blijven gesloten. Het is zes uur ’s ochtends en ik zit gevangen tussen glas. De agente achter de balie heeft me niet gezien. Haar blik is op het beeldscherm. Dan kijkt ze op, veegt een blonde lok achter haar oor en knikt naar de grote rode knop naast me. Ik druk de knop in. Een zoem en dan pas ontgrendelt ze de deuren.
Procedure, natuurlijk.

In de wachtruimte staan vijf stoelen. Op de middelste zit een jongen in een wit wollen pak. De agente is aan de telefoon. Op de andere vier stoelen liggen plastic tassen met kleren. Ik knik naar de jongen en dan naar de stoelen of eigenlijk naar de tassen en dan trekt de jongen een van de tassen weg zodat ik kan zitten.
- Ik ben hier uit eigen beweging.
- Oké.
- Als ik wil loop ik zo weer weg.
- Oké.
Het pak dat hij draagt staat hem fantastisch.

De jongen lijkt Zuid-Amerikaans. Zijn haar is donker en vet. Zijn witte wollen pak chic en pooierig. Als ik wist hoe angorawol er uit zou zien dan zou ik misschien kunnen zeggen: ik zit om zes uur ’s ochtends op een bank naast een Zuid-Amerikaanse pooier in een konijnenpak. Dan zou ik begrijpen dat je niet zo moet zeuren over een paar van die kermende konijnen.
Zo’n mooi pak.

Beeld: Mirte Slaats

De agente is nog steeds aan de telefoon. Ze is kortaf. Haar ogen zijn zwart omfloerst, waarschijnlijk van de nachtdienst die er bijna op zit. Nog even en ze mag naar huis, dat zie je.
- Hij is hier om vijf uur binnen gekomen.
(…)
- Ja. Vrijwillig, ja.
(…)
- Hij kan hier wachten, ja.
(…)
- Ja, oké. Joe.

Ze legt de hoorn op de haak. Haar ogen gaan weer naar het beeldscherm en haar vingers tappen ritmisch over het toetsenbord. Ze heeft lange nagels, dat hoor je. Haar gezicht licht blauwig op door het schijnsel van het beeldscherm. Er is een kantoorplant, en een foto van een voetbalteam, samengesteld uit agenten van het bureau tijdens een toernooi tegen teams van andere bureaus. Daarnaast een te grote vitrinekast voor de drie trofeeën die er in staan. Er omheen posters met foto’s en compositietekeningen van criminelen. Voortvluchtige trofeeën.

De jongen in het pak slaat zijn achterhoofd een paar keer hard tegen de muur. Met zijn voeten stampt hij op de vloer.
- Ze moeten nu komen. Nu.
De agente staat op en maant hem tot rust. Daarbij zet ze haar beide handen op de balie.
- Ze komen om acht uur. Ze hebben nu geen tijd voor je.
- Ik ken mezelf, zegt de jongen. Als ze nu niet komen ga ik gewoon weer weg.

De agente loopt het kantoortje achter de balie binnen en zegt iets tegen iemand die ik niet kan zien. Dan komt ze terug en zonder nog naar ons te kijken gaat ze weer aan het werk achter haar computer. Dat tikken.
- Via een deur aan deze kant van de balie verschijnt een andere agent. Hij gaat voor de jongen staan, buigt voorover.
- Kom maar even mee. We hebben een apart kamertje. Dat is voor jou ook rustiger.
- Ja dat is goed, zegt de jongen.

Hij verzamelt zijn tassen en loopt mee met de agent. Vlak voor de deur draait hij zich naar mij om.
- Ik ben hier uit eigen beweging.

Dan is hij verdwenen.

De agente gebaart dat ik naar de balie mag komen.
- Zegt u het maar meneer.
Daar schrik ik van. Niet op voorbereid. Ik moet zeggen dat ik hier alleen kom om te kijken, dat ik opschrijf wat ik zie en verder niets.
In plaats daarvan hakkel ik:
- Mijn telefoon is weg.
- Verloren? Gerold?
- Ik was op een feestje.
De vrouw pakt er een formulier bij. Neemt mijn gegevens op.
- Wilt u aangifte doen?
- Eh… ik weet het niet.
- Een feestje bij iemand thuis of ergens anders?
- Bij iemand thuis.
- Waren er ook onbekenden, of alleen vrienden?
- Alleen vrienden, eigenlijk.
- Heb je al geprobeerd te bellen?
- Naar?
- Je eigen nummer natuurlijk.
- Natuurlijk. Eh.. Nee bedoel ik. Dat gaat niet, zonder telefoon.

En voordat ik het weet pakt de agente de telefoon weer van de hoorn en draait ze het nummer dat ik net heb opgegeven. In mijn zak voel ik mijn mobiel trillen.
- Misschien is het beter als ik eerst nog even zelf op onderzoek uit ga, zeg ik, voor ik aangifte doe bedoel ik.
- Ik stop mijn hand in mijn zak.
De agente legt de telefoon neer.
- Er wordt niet opgenomen, zegt ze. Maar hij gaat wel over. Dat is een goed teken.
- Ja?
- Ja.
- Misschien kan je het later op de dag nog eens proberen voor je aangifte doet, zegt ze, grote kans dat een van je vrienden je telefoon heeft gevonden.
- Echt?
- Ja. Het is vroeg nog.

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer