Asset 14

Politiebureau

Derk gaat op pad nog voordat de zon op is, want hij houdt van de ochtend. De tweede uit een reeks van acht belevenissen die hebben plaatsgevonden terwijl jij lag te dromen.

Ik stap door de schuifdeuren. Ze gaan dicht. De deuren voor me blijven gesloten. Het is zes uur ’s ochtends en ik zit gevangen tussen glas. De agente achter de balie heeft me niet gezien. Haar blik is op het beeldscherm. Dan kijkt ze op, veegt een blonde lok achter haar oor en knikt naar de grote rode knop naast me. Ik druk de knop in. Een zoem en dan pas ontgrendelt ze de deuren.
Procedure, natuurlijk.

In de wachtruimte staan vijf stoelen. Op de middelste zit een jongen in een wit wollen pak. De agente is aan de telefoon. Op de andere vier stoelen liggen plastic tassen met kleren. Ik knik naar de jongen en dan naar de stoelen of eigenlijk naar de tassen en dan trekt de jongen een van de tassen weg zodat ik kan zitten.
- Ik ben hier uit eigen beweging.
- Oké.
- Als ik wil loop ik zo weer weg.
- Oké.
Het pak dat hij draagt staat hem fantastisch.

De jongen lijkt Zuid-Amerikaans. Zijn haar is donker en vet. Zijn witte wollen pak chic en pooierig. Als ik wist hoe angorawol er uit zou zien dan zou ik misschien kunnen zeggen: ik zit om zes uur ’s ochtends op een bank naast een Zuid-Amerikaanse pooier in een konijnenpak. Dan zou ik begrijpen dat je niet zo moet zeuren over een paar van die kermende konijnen.
Zo’n mooi pak.

Beeld: Mirte Slaats

De agente is nog steeds aan de telefoon. Ze is kortaf. Haar ogen zijn zwart omfloerst, waarschijnlijk van de nachtdienst die er bijna op zit. Nog even en ze mag naar huis, dat zie je.
- Hij is hier om vijf uur binnen gekomen.
(…)
- Ja. Vrijwillig, ja.
(…)
- Hij kan hier wachten, ja.
(…)
- Ja, oké. Joe.

Ze legt de hoorn op de haak. Haar ogen gaan weer naar het beeldscherm en haar vingers tappen ritmisch over het toetsenbord. Ze heeft lange nagels, dat hoor je. Haar gezicht licht blauwig op door het schijnsel van het beeldscherm. Er is een kantoorplant, en een foto van een voetbalteam, samengesteld uit agenten van het bureau tijdens een toernooi tegen teams van andere bureaus. Daarnaast een te grote vitrinekast voor de drie trofeeën die er in staan. Er omheen posters met foto’s en compositietekeningen van criminelen. Voortvluchtige trofeeën.

De jongen in het pak slaat zijn achterhoofd een paar keer hard tegen de muur. Met zijn voeten stampt hij op de vloer.
- Ze moeten nu komen. Nu.
De agente staat op en maant hem tot rust. Daarbij zet ze haar beide handen op de balie.
- Ze komen om acht uur. Ze hebben nu geen tijd voor je.
- Ik ken mezelf, zegt de jongen. Als ze nu niet komen ga ik gewoon weer weg.

De agente loopt het kantoortje achter de balie binnen en zegt iets tegen iemand die ik niet kan zien. Dan komt ze terug en zonder nog naar ons te kijken gaat ze weer aan het werk achter haar computer. Dat tikken.
- Via een deur aan deze kant van de balie verschijnt een andere agent. Hij gaat voor de jongen staan, buigt voorover.
- Kom maar even mee. We hebben een apart kamertje. Dat is voor jou ook rustiger.
- Ja dat is goed, zegt de jongen.

Hij verzamelt zijn tassen en loopt mee met de agent. Vlak voor de deur draait hij zich naar mij om.
- Ik ben hier uit eigen beweging.

Dan is hij verdwenen.

De agente gebaart dat ik naar de balie mag komen.
- Zegt u het maar meneer.
Daar schrik ik van. Niet op voorbereid. Ik moet zeggen dat ik hier alleen kom om te kijken, dat ik opschrijf wat ik zie en verder niets.
In plaats daarvan hakkel ik:
- Mijn telefoon is weg.
- Verloren? Gerold?
- Ik was op een feestje.
De vrouw pakt er een formulier bij. Neemt mijn gegevens op.
- Wilt u aangifte doen?
- Eh… ik weet het niet.
- Een feestje bij iemand thuis of ergens anders?
- Bij iemand thuis.
- Waren er ook onbekenden, of alleen vrienden?
- Alleen vrienden, eigenlijk.
- Heb je al geprobeerd te bellen?
- Naar?
- Je eigen nummer natuurlijk.
- Natuurlijk. Eh.. Nee bedoel ik. Dat gaat niet, zonder telefoon.

En voordat ik het weet pakt de agente de telefoon weer van de hoorn en draait ze het nummer dat ik net heb opgegeven. In mijn zak voel ik mijn mobiel trillen.
- Misschien is het beter als ik eerst nog even zelf op onderzoek uit ga, zeg ik, voor ik aangifte doe bedoel ik.
- Ik stop mijn hand in mijn zak.
De agente legt de telefoon neer.
- Er wordt niet opgenomen, zegt ze. Maar hij gaat wel over. Dat is een goed teken.
- Ja?
- Ja.
- Misschien kan je het later op de dag nog eens proberen voor je aangifte doet, zegt ze, grote kans dat een van je vrienden je telefoon heeft gevonden.
- Echt?
- Ja. Het is vroeg nog.

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
AVS:

Knuffels, superhelden en opgroeien

Deze week worden onze redacteurs blij van teddyberen, een maatschappelijke relevante superheldenserie en satire in zwart-wit. Lees meer

Interview: Suzanne Wallinga van Amsterdam Art

Verzamelen voor alle leeftijden tijdens het Amsterdam Art Weekend

Interim-directeur van Amsterdam Art Suzanne Wallinga vertelt hoe zij het verzamelen van kunst toegankelijk wil maken voor iedereen. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan