Asset 14

Verleider Jaimy lacht om verkrachting

Verleider Jaimy lacht om verkrachting

Harriet Bergman kijkt graag naar Temptation Island en had hoge verwachtingen van het programma Goedele on Top van de vermaarde seksuoloog Goedele Liekens. Het programma bleek een dieptepunt. Liekens had geen weerwoord op een achteloze verkrachtingsanekdote.

In Vlaanderen volgt op Temptation Island niet Temptation Talks maar Goedele on Top. Goedele Liekens is een bekende Vlaamse seksuoloog en volgens haar website ‘voorvechtster van een betere seksuele beleving’. Ze zou dus mogelijk een interessante kritische noot kunnen plaatsen bij de uitspraken en ervaringen van de vaak jonge koppels en verleiders die vijftien dagen lang onder cameratoezicht onbeperkt alcohol consumeren op een tropisch eiland. Helaas komt van dat vechten voor een betere seksuele beleving weinig terecht wanneer ‘verleider’ Jaimy bij haar in de studio lachend vertelt hoe hij zijn ex-partner heeft verkracht.

Hieronder een verslag van het gesprek tussen verleider Jaimy en Goedele (2 maart). Houd je vast want hopelijk herken je het als een walgelijke vertoning. Op televisie verschijnt het zonder trigger warning. Terwijl die trigger warning heel hard nodig is.

Jaimy: Ik had heel erg ruzie en toen ging ik het goedmaken. We hadden dus seks… Ik was zo boos. Ze boog voorover en ik zei: Blijf zitten. Ik pakte van de kast een fles wijn en ik *maakt zwaai beweging en lacht* die ging er natuurlijk niet helmaal in maar –
Goedele: Nee.
Jaimy: Dat zou een beetje gek zijn. Maar het was wel… uuhuhuhu…
Goedele: Wacht even. Welke kant duwde je er dan in?
Jaimy: Ja, die kant. Met de dopkant.
Goedele: Maar was die fles open?
Jaimy: Nee, die was dicht. Het was trouwens een heel mooie fles wijn van mijn oom.
Goedele: Ja, maar ik lach nu, maar tegelijkertijd klinkt dat ook een beetje agressief.
Jaimy: Maar er was ook heel veel agressie op dat moment. Er was veel ruzie.
Goedele: O jong. Dat klinkt niet oké hè.
Jaime: Nee? Ik vond het wel goed klinken.

Dat noch de ‘verleider’, noch Goedele, noch iemand op de redactie besluit dat dit lacherige gesprek geweld normaliseert, toont hoe normaal seksueel geweld is.

Daarna een tussenshot: Als de wijn op is. Zoals iemand op Twitter zei: ‘Ik kan niet begrijpen dat dit interview heeft plaats gevonden, is geëdit, goedgekeurd, geplaatst en daarna is bekeken door een bepaald publiek’ – en dat allemaal zonder dat er iemand verontwaardigd genoeg was over het fragment om er iets van te zeggen. Blijkbaar zijn er bij niemand alarmbellen gaan rinkelen. Dit fragment is exemplarisch voor ‘rape culture’: het accepteren of excuseren van ideeën en gedrag dat seksueel geweld normaliseert. Achteloos praten over een overtreding van seksuele grenzen, en vervolgens dat gesprek uitzenden alsof het een grappig verhaal betreft, is het normaliseren van seksueel geweld tegen vrouwen. Dat noch de ‘verleider’ in kwestie, noch Goedele, noch iemand op de redactie besluit dat dit lacherige gesprek geweld normaliseert, toont hoe normaal seksueel geweld is. En hoe belangrijk het is om elkaar aan te spreken op problematische uitspraken en gedragingen - zodat vrouwen in de toekomst geen last hebben van dure flessen wijn waarmee ze ongewild agressief gepenetreerd worden. Wat ik en Jaimy goed vinden klinken verschilt nogal. Wat ik een goed verhaal zou vinden is als Jaimy op televisie aangesproken zou worden op zijn gedrag. Dat Goedeles ‘strijd voor een betere seksuele beleving’ ook gaat over het genot – of op zijn minst het uitblijven van pijn – van de vrouwelijke helft van de bevolking.

Verleider Jaimy lacht om verkrachting 1
Stel je voor dat je zestien bent en dit kijkt. Dat je leert dat het grappig is als een man beschrijft hoe hij zonder consent een fles wijn in de vagina van zijn partner ramt. Dat Vlaanderens bekendste seksuoloog het blijkbaar oké vindt om dat uit te zenden. Dat ‘O jong, dat is niet oké’ een afdoende reactie is. Het is dan aannemelijk dat je nare seksuele ervaringen leert bagatelliseren, in plaats van dat je grensoverschrijdende mannetjes verantwoordelijk houdt voor hun geweld.

Iets bij iemand naar binnen rammen omdat je na de ruzie ‘dus seks’ hebt, is niet zomaar ‘niet oké’, het is verkrachting.

Alle seksuele handelingen waar je geen toestemming voor zou krijgen als je het gevraagd had aan je sekspartner zijn niet oké. Als je iets niet durft te vragen uit angst dat iemand nee zegt, dan moet je het juist vragen. Of niet doen. Iets bij iemand naar binnen rammen omdat je na de ruzie ‘dus seks’ hebt, is niet zomaar ‘niet oké’, het is verkrachting. Onderzoekster Alexandra Brodksy benoemde al dat tijdens de seks een condoom afdoen verkrachting is. Een avontuur met verleider Jaimy is niet zomaar slechte seks. Brodsky wil dat wat soms afgedaan wordt als ‘slechte seks’ de naam krijgt die het verdient: geweld. Als een zeester erbij liggen en hopen dat het ophoudt, te ruw of te vroeg penetreren, niet duidelijk communiceren, ongevraagd het condoom afdoen: het wordt vaak slechte seks genoemd, maar je kan beargumenteren dat het een andere naam verdient. Bij ‘ongevraagd een wijnfles in iemands geslachtsdeel rammen’ is het geen vraag of het geweld is of ergens op een grijs gebied ligt. Dat is heel simpel: verkrachting.

Dat de morele standaarden bij reality-televisieprogramma’s en de zenders die het uitzenden niet heel hoog zijn, is niets nieuws. Maar dat de standaarden zo laag zijn dat rape apologists lachend hun verhaal mogen doen, is een nieuw dieptepunt.



Beeld: still uit Goedele On Top (2 maart)

Mail

Harriet Bergman (zij/haar, 1992) doet verslag van acties, papers en vergaderingen. Ze onderzoekt sociale bewegingen en negatieve emoties over klimaatverandering, en brengt zowel het kill-joyen als de burgerlijke ongehoorzaamheid ook zelf in de praktijk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer