Asset 14

Bemoei je eens met andermans zaken

Tip: Bemoei je eens met andermans zaken

Slechts twee weken na mijn besluit naar Berlijn te verhuizen, had ik er woonruimte gevonden. Ik was het gaan vieren met een vriendin en een fles riesling. Opgewekt hupste ik aan het einde van de avond de trappen naar het metrostation af en wachtte, met Tove Lo in mijn oren, op het perron.

I got boiling blood
I'm that fire kind

Rechts van mij zaten twee vrouwen van eind twintig op een bankje. Een mottige man in een verweerd windjack stond hen aan te gapen. Mijn intuïtie brak open als een eitje en verspreidde een warmte vanuit mijn buik. Ik zette Tove uit.

Vrouwen hebben geen #metoo-beweging nodig om een #metoo-ervaring te herkennen. Want wat je zelf hebt meegemaakt, herken je gauw genoeg.

De metro die binnenkwam was dusdanig vol dat we moesten staan. De vrouw met het dieprode haar nestelde zich in de hoek van het metrostel. Haar vriendin met het spitse gezicht ging voor haar staan. De mottige man nam naast hen plaats, en hield met één hand de paal naast de deur vast.

Voor mij heeft zorgeloos reizen in de avonduren lang niet bestaan. Toen ik zeventien was werd ik namelijk aangerand in een volle bus. Medereizigers negeerden mijn schreeuwen. De therapeut zou later zeggen dat ik ‘brand!’ had kunnen roepen, omdat mensen daar sneller op reageren. Het vertrouwen in mijn medemens leek lange tijd verloren.

‘Entschuldigung!’ begon ik luid, nadat de man zich voor een tweede keer tijdens een metrowending tegen de meiden had aangedrukt. De ene vrouw plantte beschermend een arm voor haar vriendin tegen de metrowand. ‘Entschuldigung,’ zei ik nogmaals, met vuur in mijn maag, ‘kennen Sie sie?!’ Ik was als Ron in Harry Potter, die keer dat hij denkt Felix Felices te hebben gedronken en zich onoverwinnelijk voelt. Dat was helemaal geen riesling, dacht ik. Het was Felix die me zo deed roepen.

Eindelijk keek hij om, mompelde wat. Ik keek de meiden aan. Nee, schudden ze, grote ogen, strakke monden, ze kenden hem niet. Mottige man wenkte, alsof hij wilde dat ik tussen hem en de vriendinnen in kwam staan. Ik vuurde een stroom van mijn beste Duits op hem af. Je hoeft niet dichtbij. Ze moeten je niet. De man bleef staan, maar hield zich koest. Ik richtte me weer tot de vriendinnen en vroeg, zo rustig als ging, waar ze eruit moesten. Mierendorffplatz. Mijn halte. We lachten opgelucht naar elkaar, spraken zonder woorden. Ja, ik zag het. Nee, ik pikte het niet. Hun ogen glommen, en even nam ik in het helderblauwe paar van de roodharige vrouw mijn zeventienjarige ik waar.

Bij ons afscheid vroeg zij om mijn nummer. Een week later werd ik uitgenodigd op haar dertigste verjaardag. De vriendin met wie ik de Felix had gedronken mocht mee.

We traden de woonkamer binnen en wisten het nu zeker. We waren geluksvogels. De kamer was bedekt met kleedjes. Berlijnse intellectuelen peuzelden van shakshuka. Er werd muziek gespeeld op oeds en violen, gedichten werden voorgedragen, glazen volgeschonken. De jarige omhelsde me.

Voor deze tip hoef je geen held te zijn. Bemoei je eens met andermans zaken en maak nieuwe vrienden. Vertrouw je intuïtie en deel je onoverwinnelijkheid. Ik beloof, je wordt er een rijker mens van.

 

Beeld: Max Noisa via Flickr

 

Mail

Loren Snel Loren Snel (1992) studeerde Book and Digital Media Studies en woonde in Berlijn. Nu werkt ze bij het Verzetsmuseum in Amsterdam, is ze Hardhoofd-eindredacteur De Tip en schrijft en redigeert ze verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer