Asset 14

Locker Room Talk

Re: Locker Room Talk

De kleedkamer van de sportschool is niet de eerste plaats waaraan je denkt om troost te vinden. Voor Madeleijn van den Nieuwenhuizen blijkt de kleedkamer van haar gym in New York echter een warm bad wanneer CNN bekend maakt dat conservatief Brett Kavanaugh zijn plaats als opperrechter in het Hooggerechtshof heeft bemachtigd.

Mijn haar zit in een witte handdoek gewikkeld die naar eucalyptus ruikt. Naast me vloekt een vrouw: “Oh for fuck’s sake, klootzak.” We kijken met een groepje van vijf vrouwen naar het hangende televisiescherm in de kleedkamer van mijn sportschool in New York. CNN doet verslag van de stemming van de Senaatscommissie over de aanstelling van Brett Kavanaugh als rechter in het Hooggerechtshof - een positie voor het leven. Ondanks de aantijging van Christine Blasey Ford dat Kavanaugh zich vroeger schuldig zou hebben gemaakt aan seksueel geweld, is de kogel net door de kerk in zijn voordeel: 50 senatoren stemmen vóór en 48 tegen.

We bevinden ons in verschillende stadia van kledij en razernij. De vrouw die vloekte draagt een beige stringetje, haar sportbeha hangt in haar hand, nog nat van het zweet. Een vrouw met diepbruine huid staat in een okergele handdoek tegen het tafeltje met de föhn geleund, haar gezicht strak op de tv gericht. Twee andere vrouwen zijn bloot, eentje schat ik 68 en de ander 24. De oudere blote vrouw houdt een handdoek tegen haar borst gedrukt zoals ik doe als ik warm beddengoed uit de droger haal, maar ik heb er nog nooit zo kwaad bij gekeken.

'Het is oké, ik ben gewoon zo kwaad'

Als in trance luisteren we naar de Republikeinse fractievoorzitter Mitch McConnell die in een toespraak het proces van de afgelopen twee weken vergelijkt met 'McCarthy tactieken', refererend aan de anti-communistische heksenjacht uit de jaren ’50. “Die klootzak was zelf tegen een degelijke onderzoeksprocedure naar Fords aanklachten”, briest de vrouw in het stringetje, “Beetje de zaken omdraaien!”

Een gespierd meisje loopt hoofdschuddend langs, op weg naar haar kledingkluisje. Ik ken haar uit de fitnesszaal, ze heeft een Instagram account met veel volgers. Haar personal trainer neemt filmpjes op als ze gewichtheft en zegt dingen als “Get it, Kelsey!”. Terwijl de politieke analisten door elkaar heen praten bij CNN vraag ik me af of het meisje vandaag op Instagram iets zal zeggen over de benoeming. Het past natuurlijk niet zo bij de glimmende spieren en de tags voor eiwitshakes, maar ik heb de laatste tijd verrassend veel Instagrammers over #metoo zien praten, vrouwen die normaal strikt politiekneutrale ‘content' plaatsen.

Het had een Caravaggio schilderij kunnen zijn, alleen zou die dit tafereel nooit aanschouwd hebben.

Ik hoor gesnik en trek m’n blik los van het scherm. De donkere vrouw in de gele handdoek is aan het huilen, haar ogen gesloten. De blote oudere vrouw mompelt iets, strekt aarzelend haar arm uit en legt een hand op haar schouder. Het had een Caravaggio schilderij kunnen zijn, alleen zou die dit tafereel nooit aanschouwd hebben. Ik denk aan alle scenes uit vroegere vrouwenlevens die nooit zijn opgetekend omdat de inktpot en verftubes elders lagen. De blote vrouw heeft nu haar hele arm om de schouder van de huilende vrouw geslagen en mompelt iets wat ik niet kan horen. Haar tepels drukken zacht tegen de bovenarm van de huilende vrouw, die haar hoofd knikt op het ritme van de bemoedigende woorden. Ik voel ook tranen achter mijn ogen prikken en ik weet niet of dat is uit woede of ontroering.

In de twee jaar dat ik in deze kleedkamer kom — de televisie ofwel op Fox News ofwel op CNN afgesteld afhankelijk van wie de afstandsbediening had —, heb ik nog nooit mensen zien huilen in deze kleedkamer. Niet toen Trump het Parijsakkoord verloochende noch toen het nieuws van de kinderdetentiekampen aan de Amerikaanse grens naar buiten kwam. Gezichten wit weggetrokken van woede, ja. Tranen, nee. Misschien zijn de vaak rijke inwoners van Manhattan daarvoor ook te zeer verwijderd van de gemeenschappen waar bepaald beleid het hardst binnenkomt. Wel heb ik de afgelopen tijd een ontwikkeling richting activisme gezien onder vrouwen, als groep, aangewakkerd door een president die niet alleen denigrerend spreekt over vrouwen, maar zelfs is weggekomen met het toegeven van aanranding — you just grab them by the pussy.

Ik schud de handdoek van mijn hoofd, zet de föhn op de hoogste stand en blaas de Senaatscommissie en aanstelling van Kavanaugh uit mijn hoofd.

“Het is oké, ik ben gewoon zo kwaad.” De donkere vrouw veegt met de achterkant van haar hand de tranen weg. “Wanneer komt de dag dat ze tenminste zullen doen alsof ze ons serieus nemen als vrouwen?” De jonge blote vrouw verzamelt haar haar in een staart en trekt er een elastiekje om. Ze zegt: “Laten we beginnen met de tussentijdse verkiezingen in november.” Er klinkt instemmend gemompel. Op 6 november gaan Amerikanen naar de stembus om te beslissen wie er in het Huis van Afgevaardigden en Senaat mogen zitten. Als het lukt om een Democratische meerderheid te behalen zal het veel moeilijker worden voor Trump om zijn agenda er door te duwen en conservatieve rechters te installeren in de rechtbanken. We drentelen nog even en wensen elkaar dan een fijne dag. Ik schud de handdoek van mijn hoofd, zet de föhn op de hoogste stand en blaas de Senaatscommissie en aanstelling van Kavanaugh uit mijn hoofd.

Een vreemde, dramatische gedachte flitst door me heen: als ik ergens mag kiezen te sterven, ooit een dag, laat het dan in deze kleedkamer zijn. Deze plek van troost, naakte woede en bemoedigende woorden. In een stad als New York, waar de rondzoevende glimmende taxi’s en eindeloos flikkerende billboards met gephotoshopt glanzend haar op de gevels prijken, is er soms een rare, onnatuurlijke afwezigheid van lelijkheid, verdriet en pijn. In deze stad waar bovenmatig veel vrouwen grote carrières hebben en op het werk nooit een klap op hun billen zullen krijgen, is het met name voor mannen gemakkelijk om te denken dat daarmee de kous af is. Maar wij, in die kleedkamer, weten beter. Weten dat er nog een lange weg te gaan is voordat vrouwen géén statistisch disproportioneel slachtoffer zullen zijn van seksueel geweld, van huiselijk geweld, van professionele en economische discriminatie, van absurde schoonheidsidealen. En dat met elkaar huilen in een kleedkamer - voor we onze kousen over onze knieën rollen en lippenstiften weer dichtklikken - een grotere troost is dan welke feel good serie op Netflix ons ooit zal kunnen bieden.

Beeld: flattop341 via Flickr

Mail

Madeleijn van den Nieuwenhuizen (1991) promoveert in rechtsgeschiedenis en beheert het mediakritische @Zeikschrift. Ze woont in New York.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Op de corona-top waande Rutte zich in zijn eigen sprookje

Op de corona-top geloofde alleen Rutte zijn eigen sprookje

Onder het mom van solidariteit probeerde onze premier destructief neoliberalisme te exporteren. Daarmee schiet hij Nederland alleen maar in de voet. Lees meer

 Flierefluiters op tournee

Flierefluiters op tournee

Waarschijnlijk pikten de vogeltjes het lied op tijdens het overwinteren in nabijheid van hun soortgenoten uit het westen. Maar waarom nou juist déze hit het goed doet? Dat blijft voorlopig waarschijnlijk een raadsel. Lees meer

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Als we gisteravond íets van Nazmiye Oral leerden, dan is het wel hoe belangrijk het is om de ruimte die we hebben gewonnen aan anderen door te geven. Lees meer

 Een kosmische estafette

Een kosmische estafette

Maar liefst vier verschillende robots zullen de buisjes als een estafette op tientallen miljoenen kilometers van de aarde aan elkaar doorgeven. Lees meer

Micha's Muur

Micha's Muur

Gijs van Maanen bezocht Micha Wertheims voorstelling 'Voor alle duidelijkheid' en constateerde dat die stond als een huis. Maar juist een scheurtje in een van de muren had de verbeelding van het publiek kunnen prikkelen, betoogt hij. Lees meer

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Inez Weski bleek een intelligente, doordachte gast die uitspraken doet over de condition humaine, maar ook wantrouwig is tegenover de mensheid. Lees meer

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Typhoon bleek een meer dan vriendelijke eerste Zomergast; vrolijk en inspirerend genoeg om Janine Abbring een lesje ‘wokeness voor beginners’ te geven. Maar vliegt de tijd voorbij terwijl je kijkt? Dat niet. Lees meer

 Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

"Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan", ondertekenden onder anderen Zihni Özdil, Jan Roos en Geerten Waling. Ook de namen van niet minder dan twaalf Forum-vertegenwoordigers staan onder de brief. Lees meer

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers 1

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers

Wanneer een bezoeker in een museum bij een kunstwerk net wat langer dan de gemiddelde dertig seconden blijft staan, zou Vivian Mac Gillavry diegene het liefst het hemd van het lijf vragen. Om zo min mogelijk mensen lastig te vallen, bedacht ze een undercoveroperatie. Lees meer

Filmtrialoog: Queen & Slim

Queen & Slim

Onze redacteuren zagen Queen & Slim, een 'instant classic met een hoge mate van urgentie'. Lees meer

Re: Hier (CONCEPT)

Hier

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: Anne Chris van Doesburg reageert op de reflecties van dichter Ingmar Heytze. Lees meer

 Mag ik dan niks meer zeggen?

Mag ik dan niks meer zeggen?

'De vrije uitwisseling van informatie en ideeën, de levenslijn van een liberale samenleving, wordt met de dag verder ingeperkt', vonden zo'n 150 prominenten in een publieke aanklacht tegen de 'cancel culture'. Kritiek op de brief liet niet lang op zich wachten. Lees meer

Wat heeft een mens aan een miljard?

Wat heeft een mens aan een miljard?

Wie de vermogensongelijkheid in Nederland aan de kaak stelt, hoort regelmatig: ‘Gelukkig zijn we geen Amerika. Daar is de rijkdom pas oneerlijk verdeeld!’ Dat klopt. Maar we staan wel op de tweede plek. Zo egalitair is ons land niet. Lees meer

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

Sinds Corona zijn we op retraite zonder rust

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: filosoof Aldo Kempen reageert op de reflecties van filosoof Miriam Rasch. Lees meer

 Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Corona-afval brengt meerkoet in de nesten

Meerkoeten blijken hun nesten maar wat graag te bouwen met ons corona-afval. Dat heeft voor-, maar vooral veel nadelen. Lees meer

Rueben Millenaar

“Excuses voor de slavernij? Moet ik me schuldig voelen?”

Overheidsexcuses zijn hét moment voor Nederland om het koloniale verleden eens recht in het gezicht aan te kijken, schrijft Lennart Bolwijn. Lees meer

 1

'Ik gebruik de toekomst, het verleden en het tijdloze'

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: illustrator Mans Weghorst reageert op de reflectie van animator Michael Dudok de Wit. Lees meer

 Vijftig jaar parade op de barricade

Vijftig jaar parade op de barricade

Vandaag precies vijftig jaar geleden liepen duizenden Amerikanen mee in de eerste Gay Pride Parade. Lees meer

Juist nu kan het straatbeeld anders 3

Juist nu kan het straatbeeld anders

In veertig tramhaltes verspreid over Den Haag is in plaats van reclame een kunstproject te zien van collectief Topp & Dubio. Lees meer

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Homo? Ik zeg liever dat ik op jongens val

Als iedereen zo graag met ‘homo’ wil schelden, laten we het dan ook als scheldwoord behandelen. Laten we voetbalwedstrijden stilleggen bij homofobe uitlatingen. Laten we druk uitoefenen op kranten die homofobe artikelen publiceren, schrijft Sebastiaan van der Lubbe. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan