Illustratie: Anna Berkhof

"Ze kauwde kauwgom en kliederde met een marker in haar nieuwe MTV-agenda. Het was het begin van de zomer."" />

Illustratie: Anna Berkhof

"Ze kauwde kauwgom en kliederde met een marker in haar nieuwe MTV-agenda. Het was het begin van de zomer."" />
Asset 14

Verdwijnen

Wat hebben de zangeres van Ace of Base en de zus van Rob met elkaar gemeen? Een ontdekking plaatst een jeugdherinnering in een ander licht. Een gastbijdrage van Willem Claassen.

Dit is de herinnering.

Ik ging voor het eerst bij Rob spelen, mijn nieuwe beste vriend. Zijn ouders waren niet thuis. We dronken cola en aten chips aan de tafel in de woonkamer. Robs zus Joyce zat ook aan die tafel. Ze had lang, zwart haar dat een beetje voor haar ogen hing. Ze kauwde kauwgom en kliederde met een marker in haar nieuwe MTV-agenda. Het was het begin van de zomer. De agenda’s voor het volgende schooljaar lagen nog maar net bij de V&D. Ik wilde ook zo’n agenda, maar ik had het geld niet en eigenlijk had ik er ook geen nodig. Rob en ik zaten nog op de basisschool, wij kregen geen huiswerk. Joyce ging al naar de tweede van de Mavo. Ze had die dag behalve een agenda ook de nieuwe single van Ace of Base, Wheel of fortune, gekocht. Die stond op de repeat, het volume voluit. Ik kende het nummer niet en was overdonderd. ‘What you gonna tell your dad, it’s like a wheel of fortune.’ Ik vond All that she wants al behoorlijk briljant, maar door dit nummer veranderde Ace of Base voor mij in één middag van een aardige eendagsvlieg tot de beste band ooit. Rob had er genoeg van en wilde het cd’tje afzetten, maar toen hij voor de stereotoren stond gaf Joyce hem een harde duw. Rob had niets in te brengen. Even keken Joyce en ik elkaar aan. Wheel of fortune heeft die middag nog zeker drie keer uit de speakers geklonken.

En daarna? Tja, eigenlijk gebeurde er niet veel.

Ik bleef Ace of Base nog een tijdje volgen. Happy nation, The sign, Don’t turn around, Beautiful life. Toen hield het wel op. De nummers van het Zweedse viertal kwamen steeds minder vaak op de radio en de tv en mijn smaak veranderde, ik had nieuwe favorieten.

Ik ben nog een paar keer bij Rob thuis geweest. Dan gingen we voetballen voor de garageboxen. Steeds moest ik naar de wc. Rob vond dat stom. ‘Je moet er een knoop in leggen,’ zei hij dan. Ik hoopte een glimp van Joyce op te vangen, die meestal op haar kamer naar muziek luisterde. Een keer heb ik een oor tegen haar deur gedrukt. Een andere keer zag ik haar in de woonkamer voor de tv zitten. Ik bleef staan. ‘Wat moet je?’ had ze gevraagd. Ik vond haar op de een of andere manier op de blonde zangeres van Ace of Base lijken. Dat was niet logisch, want de andere zangeres had donker haar, maar in de houding van Joyce vond ik iets terug van de blonde zangeres. Toen Rob al een tijdje niet meer mijn beste vriend was, zijn ze verhuisd. Naar het noorden, volgens mij.

Er bleek iets aan de hand te zijn met de blonde zangeres. Ik heb dat nooit geweten. Ik kwam er pas achter toen ik enkele weken geleden op internet naar Ace of Base zocht. De avond ervoor had ik met vrienden videoclips uit de jaren 90 bekeken en ineens kwam Wheel of fortune voorbij. Op internet ontdekte ik dat de band nog steeds bestaat, alleen dan met andere zangeressen en onder de naam Ace.of.Base, met puntjes dus. De blonde zangeres, Linn, verdween langzaam uit de band. In eerste instantie was ze de leadzangeres. Op het tweede album, met onder andere Beautiful life, waren de zangpartijen gelijk verdeeld tussen haar en haar jongere zus, de donkerharige Jenny. In 1997 miste ze een tv-optreden. Vanaf toen was ze er nooit meer helemaal bij. Als je naar de hoes van het derde album kijkt, zie je dat haar gezicht vager is dan die van de andere drie. In de videoclip van Cruel Summer komt ze nauwelijks in beeld. Ze schijnt van de set te zijn gelopen. Ook in de laatste videoclip waarin ze voorkomt, Unspeakable, is ze slechts vluchtig te zien en zingt ze niet mee. Tijdens haar laatste tv-optreden in 2002 – Ace of Base speelde Beautiful morning – stond ze op de achtergrond en deed ze alsof ze keyboard speelde. Het heeft iets weg van wat Stalin met Trotski deed. Hij liet zijn tegenstander van foto’s verwijderen. Alleen was het bij Linn haar eigen keuze. Ze zei er zelf niets over, maar de andere bandleden vertelden in interviews dat ze altijd al een verlegen en teruggetrokken persoon was en dat ze het eigenlijk maar niets vond om in de spotlights te staan. Er bestaan ook vermoedens dat het te maken heeft met een incident in 1994 waarbij zusje Jenny en hun moeder met een mes werden aangevallen door een Duits meisje. Dit meisje zei naderhand dat haar actie gericht was op Linn.

Illustratie: Anna Berkhof

Zou Joyce dit allemaal weten? Zou zij de band al die jaren hebben gevolgd? Zou ze dat singletje nog hebben en er af en toe naar luisteren?

Sinds 2002 is er niets meer vernomen van de blonde zangeres. Buiten haar familie weet niemand waar ze woont, hoe ze haar dagen vult, of ze getrouwd is, of ze kinderen heeft, of ze gezond is. Het doet me onwillekeurig denken aan Tupac en Elvis. Er bestaan ver uitgewerkte theorieën dat zij nog in leven zouden zijn. Ik heb dat altijd een fascinerend idee gevonden. Dan stel ik me voor dat ze op een eiland wonen en meekrijgen dat hun muziek nog steeds volop wordt gedraaid. Werken hoeft niet meer, het geld blijft komen. Als ze willen, kunnen ze nog een nummer opnemen en uitbrengen, waarbij dan wordt vermeld dat het om oude studio-opnamen gaat. Bij Linn is het zo goed als omgekeerd. Ze leeft nog en haar muziek is al bijna vergeten. Ik wil weten of ze haar oude nummers nog weleens zingt. Of ze op internet de videoclips bekijkt. Bij haar zie ik een huis op een heuvel voor me, ergens in Zweden. De zon schijnt en ze maait het gras.

Ik heb naar Joyce gezocht op internet. Eerst moest ik haar achternaam achterhalen, die was ik vergeten. Op de achterkant van een klassenfoto vond ik de volledige naam van Rob. Joyce met achternaam levert weinig zoekresultaten op. Er is één foto van haar. Een vrouw met donker haar. Ik kan me voorstellen dat zij het is, al kan het net zo goed iemand anders zijn. Er zullen er meer zijn met haar voor- en achternaam. Verder is er een site waar haar naam op voorkomt. Het gaat om een forum waarop ze vraagt wat ze als grondstewardess kan verdienen. Het bericht is zeven jaar oud.

Ik heb de neiging om te denken dat ze echt grondstewardess is geworden, eentje die kauwgom kauwt en haar rooster in een MTV-agenda opschrijft. Maar Joyce kan van alles zijn. Ze kan overal wonen, ze kan zelfs al dood zijn. Ik weet nog minder van haar dan van de blonde zangeres van Ace of Base.

Willem Claassen debuteerde dit voorjaar met zijn roman Park bij De Bezige Bij. Zijn website: www.modderenlijm.nl.

Willem Claassen

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

‘Toen mijn vader stierf zat ik met veel vragen, wie hij was en waar hij vandaan kwam'

‘Toen mijn vader stierf zat ik met veel vragen. Wie hij was en waar hij vandaan kwam'

Sarah van Binsbergen sprak met Yomi Hitijahubessy, vlak vóór- en nadat die in Indonesië haar Molukse familie ontmoette. Wat deed deze reis, waarop ze ook de as van haar overleden vader uitstrooide over zijn geboorteland, met haar? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 48

A is voor activisme, B is voor brood

Deze week worden onze redacteurs blij van non-binaire personages, brood bakken en burenruzies die tot creatief activisme leiden. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, ziet die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer