Asset 14

Word je functieomschrijving

Word je functieomschrijving

Je hebt geen 9-tot-5-mentaliteit, kunt interessante invalshoeken bedenken, bent een geboren crossmediaal storyteller en een social-mediagenie: de journalist van vandaag moet alles kunnen. Creatief en origineel moet je zijn en het liefst ook een beetje snel. En natuurlijk moet je dat zo goed mogelijk kunnen laten zien in een sollicitatiegesprek.

‘Doe je tas maar open’, zegt de hoofdredacteur van het regionale dagblad. Haar hippe bril past goed bij haar blonde, strak geknipte haar. De adjunct kan niet aanwezig zijn, in zijn plaats heeft ze iemand meegenomen die ze introduceert als 'de sterverslaggeefster'. 'Leg je spullen maar op tafel.' Ik twijfel even. De verslaggeefster lacht me bemoedigend toe. Ik haal de inhoud van mijn tas tevoorschijn. Een schrijfblokje met een pen die door de ringetjes steekt, Brussel: Eurabia van Arthur van Amerongen, een leeg pakje kauwgom, een wegwerpcameraatje, een iPhone, mascara, wat losse blaadjes met aantekeningen, een appel.

'We doen hier niet aan traditionele sollicitatiegesprekken', zegt de hoofdredacteur. 'We geloven dat persoonlijke voorwerpen veel meer zeggen. Zo'n gesprek kun je volledig faken als je zou willen. Je kunt elke vraag ook zelf wel bedenken en een perfect sluitend verhaal voorbereiden. Ook een CV vind ik weinig zeggen. Wij kijken eigenlijk alleen naar je brief, je uitstraling en je profiel, waarvan we een inschatting maken aan de hand van je bezittingen.'

Keurige antwoorden heb ik bedacht voor vragen die me niet gesteld gaan worden. Mijn sterke en zwakke punten uit mijn hoofd geleerd, bedacht wat ik zou zeggen als ze zouden vragen 'wat kan er beter aan de krant?'. Mijn meest relevante ervaringen nog eens voor de geest gehaald. Bedacht waarom ik welke studie­ en carrièrekeuzes maakte. Waar ik mezelf zie over vijf jaar? Bij deze krant natuurlijk! Vergeefse moeite. De hoofdredacteur gebaart naar de verslaggeefster. 'We hebben Esther direct aangenomen toen we zagen dat ze altijd een goede Nikon bij zich droeg. Dat is het soort persoon dat we zoeken. Goed. Laten we eens kijken naar jouw bezittingen.'

'Ik heb thuis ook een betere camera', begin ik mezelf te verdedigen, terwijl ik angstig naar mijn wegwerpcameraatje kijk. 'Hm hm', zegt ze en pakt hem even op. 'Godzijdank heb je wel een smartphone en geen ouderwetse Nokia.' Ze pakt mijn iPhone op, vraagt me of ik hem kan ontgrendelen en bekijkt de apps op de startpagina, drukt dan op het Twittericoontje. Het duurt even voor de app opent. Ze zucht. 'Dit gaat dus niet hè. Kun je je indenken dat je op een persconferentie bent en live verslag uitbrengt? Als je een halve minuut wacht, is de concurrent ons voor.' De app opent. 'Honderdvijftig volgers. Dat is niet zoveel hè?' Ze legt mijn telefoon neer, pakt mijn schrijfblok op. Bladert, mompelt 'kun je dit zélf nog lezen?', legt het neer. Ook voor Arthur van Amerongen heeft ze geen goed woord over. 'Meer gonzo dan journo. Ik hoop dat jij de journalistiek niet door een waas van alcohol en drugs ziet?'

Ze geeft me een hand. 'Je hoort nog van ons.' Met knikkende knieën verlaat ik de redactie. Ik weet zeker dat ik het niet ben geworden. Kwaad ben ik niet, wel verbouwereerd. In een sector die zo taalgebonden is, waar schrijven en jezelf kunnen uitdrukken de belangrijkste instrumenten zijn, heb ik niets kunnen zeggen over mezelf, mijn ervaringen of ambities. Toch heb ik iets bijzonders gezien: ergens voldoet dit sollicitatiegesprek aan die gouden schrijversregel: 'show, don't tell'. Het was in geen enkele zin een traditioneel gesprek. Het was even creatief en crossmediaal als de kandidaat die werd omschreven in de functieomschrijving. Ik besluit vanaf nu dagelijks te twitteren, een betere smartphone te kopen en elk geschreven stuk op mijn website te plaatsen, voorzien van een goede foto. Nooit meer zal ik zeggen dat ik journalist wil worden, ik zal het gewoon zijn.

Beeld: Xiu Xiu

Mail

Jaya Frederiksen (1989) is journalist. Op een dag treedt ze in de voetsporen van correspondent-avonturier Ryszard Kapuściński, maar tot die tijd verslindt ze Brussel alsof het haar favoriete boek is.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer