Asset 14

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten. 

 

Hij gelooft me wel, maar hij begrijpt het niet. ‘Pap,' zeg ik, ‘soms voel ik me een attractie, iets buitenissigs waar je ongegeneerd naar kan staren en ik weet niet wat ik beschamender vind: de hoofden die zich omdraaien, de blikken die langer dan nodig blijven hangen, of dat ik steeds zo vriendelijk terugkijk.’

Ik heb hem hoog zitten, mijn vader. De kloof die de idealen van ouders en kinderen zo vaak doormidden splijt en die groter wordt naarmate die laatsten zich afzetten, wil ik liever overbruggen dan verwijden. Dus ik zeg niet, ‘ok, boomer’ maar neem hem mee naar het Krölller Müller Museum. Of beter: hij neemt mij mee, want ook al is het voor anderen misschien niet zichtbaar, ik ben zijn zoon. 

Zelden leren we iets van wat anderen ons vertellen. Ik herinner me hoe mijn ouders vroeger, als ik mezelf weer eens bezeerde, met een nauwelijks verholen genoegen zeiden dat wie niet horen wil, moet voelen. Nu is het de beurt aan mijn vader, ook al zorgt dat misschien voor ongemak. 

Drukte in het Kröller Müller, zelfs op dit vroege uur. Het publiek dat paradeert langs Van Gogh, Signac, Monet, versmelt met het smetteloze wit van de expositieruimten. Ik niet: ik steek af en licht op en dat straalt onbarmhartig af op mijn vader. Zijn kinderlijke verwondering over al dat schoons (het mooist vindt hij Een lelietak van Mondriaan, met zijn hoofd schuin blijft hij er tien minuten naar kijken) maakt stilaan plaats voor onbehagen. Hij voelt de blikken, ik voel dat hij ze voelt.

Op het internet circuleert een video waarin een vader het Huis van Afgevaardigden in de Amerikaanse staat Missouri toespreekt. In een pleidooi tegen wettelijke transgenderdiscriminatie vertelt de man hoelang het duurde voor hij zijn dochter begreep, hoe hij en zijn vrouw eisten dat ze jongenskleren droeg, hoe ze haar langzaam zagen verwelken. Hij vertelt ook over de omslag (hier pleng ik een traan): hoe ze opbloeide toen ze eindelijk van dat knellende korset werd bevrijd. Hij zegt: ‘As a parent the one thing we cannot do… is silence our child’s spirit.’ 

Het is van een onvergelijkbare orde, maar spreekt juist daarom zo tot de verbeelding. De video toont ons wat er kan gebeuren als we vragen om begrip. Dat uit ervaring inzicht kan groeien en een drang naar verandering, zodat we een meerstemmig koor van revolutie kunnen laten klinken.

Dus neem je ouders mee naar dat museum, naar die klimaatmars, kijk die documentaire met ze, maak ze ongemakkelijk, confronteer ze. Maak ze deelgenoot, ook als dat in eerste instantie pijn doet. 

In de beeldentuin staat een drom toeristen druk kwebbelend voor een Rodin en voor even zijn zij de blikvangers, niet mijn vader en ik. We zijgen neer op een bankje in de schaduw en zeggen niets, we hebben nooit veel woorden nodig gehad. Hij haalt een meegebrachte boterham uit zijn tas en scheurt hem doormidden, ieder de helft. We blijven tenslotte Nederlanders.

 

Beeld: Diogo Fagundes (Unsplash)

Mail

Michael ter Maat studeert voor docent Nederlands en is derhalve fervent pleitbezorger van de Nederlandse literatuur. Hij leest zoals andere mensen grasmaaien: grondig en onverzadigbaar. In 2020 stond hij in de finale van Write Now! en hij is lid van de Dichtclub in Groningen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer