Asset 14

Tom Cruise-weekend

Halverwege mijn Tom Cruise-weekend, vraagt mijn vriendin of het geluid wat zachter mag.

Ik zeg: ‘Nee. Aan dit geluid wordt niet getornd. The Firm kijk je op volle sterkte, of je kijkt hem niet.’

Omdat wij een gezonde relatie hebben, bied ik haar later op de avond mijn excuses aan door te vragen of ze ook vindt dat Gary Busey een soort lightversie van Nick Nolte is.

Ze ligt in bed. Ze zucht.

‘Moet jij niet schrijven of zo?’

Ik knik. ‘Ja schat. Maar niet tijdens een Tom Cruise-weekend.’

Mijn vriendin begrijpt gelukkig veel. Om 1 uur ’s nachts beginnen aan Days of Thunder, alleen maar omdat Cruise’ personage in die film Cole Trickle heet – een van de belachelijkste namen ooit in de geschiedenis van Hollywood.

Een Tom Cruise-weekend is een vlucht. Net als een Bill Murray-weekend of een Clint Eastwood-weekend. Een terugkeer naar de tijd waarin er geen vaderlijke verantwoordelijkheid lag te slapen in het kamertje naast mijn keuken, en ik eigenhandig kon proberen het bruto product van de provincie Ketama te verdubbelen.

De tijd waarin mijn bank doorligplekken kreeg van mij.

‘Mijn oude leventje is dood,’ zei ik op de eerste verjaardag van mijn zoon. ‘Ik zal het moeten begraven.’

Mijn buurman nam een hap van zijn slagroomtaart en knikte zoals hij dat doet wanneer hij vindt dat ik onzin verkoop.

‘Je oude leventje? Bedoel je die winterslaap van een decennium? Dat leventje kende je zo langzamerhand toch wel?’

Ik overwoog mijn zaak te bepleiten. De overgang van mijn lege, overzichtelijke domein naar de permanente chaos van een gezin. De slapeloze nachten. De pure angst. De gedachte dat wanneer hij het huis uitgaat, ik zo ongeveer met korting het Rijksmuseum in mag.

Maar Piet heeft drie kinderen. Ik hoef bij hem nergens mee aan te komen. Bovendien had hij zijn aandacht al weer verlegd naar de andere kant van de kamer, naar de borsten van mijn tante Marijke. Hij kreunde voldaan. ‘Lekkere taart hoor.’


Beeld: James Vaughan

Piet had gelijk. Dat oude leventje kende ik nou wel. Ervoor in de plaats kwam een Ierse liefde en een jongetje dat sprekend op mijn babyfoto’s lijkt. Hij heeft inmiddels ook negenendertig keer hetzelfde boek gelezen – niet Fear and loathing in Las Vegas maar Kikker is Kikker.

Heimwee naar dagen die voorbij zijn is niet rampzalig. Het is een verlangen naar de geborgenheid van het bekende. Maar zodra het onbekende bekend wordt, wanneer je eraan gewend bent, verandert heimwee in herinnering en weet je dat je vooruit kunt kijken.

Nu ben ik ervan overtuigd dat een jankende baby nooit went. Maar de aandrang om letterlijk plukken haar uit je hoofd te trekken, verdwijnt. Misschien kan ik dat een teken van gewenning noemen. En misschien is dat de reden dat ik tegenwoordig genoeg heb aan één Tom Cruise-weekend per kwartaal, en speelt mijn leven zich daarom wat minder onder het dak van mijn schedel af, maar meer daar buiten waar het licht is.

‘Wie is Gary Busey?’ gaapt mijn vriendin.

Ik wil haar vertellen over Point Break maar besluit daar maar mee te wachten tot aan mijn Keanu Reeves-weekend.

Voor vandaag heeft ze genoeg begrepen.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan