Asset 14

Avontuur

Avontuur

Ik vier mijn lunchpauze in de kelder van het antiquariaat, tussen voorraadexemplaren en overgebleven boekenplanken. Daar staat een bureau waaraan ik mijn brood kan eten. Er wonen muizen in de kelder. Ik veeg kruimels op de vloer zodat ze de boeken met rust zullen laten.
Ik lees Wieringa’s Honorair kozak, het huidige pauzeboek. Een bundel reiscolumns waar ik jaloers op ben; op de taal welteverstaan, niet op de reizen. Ik ben niet zo’n reiziger. Verder dan Tel Aviv ben ik nooit gekomen. Toen ik er was, deed het me aan Amsterdam denken. Ik liet mijn haar knippen in de Gruzenbergstraat. Toen de kapper hoorde dat ik in Amsterdam woonde, vroeg hij me wat ik in godsnaam in Tel Aviv deed. Ik zei dat ik op reis was. Daar moest hij om lachen.
In Tel Aviv verbrak ik dagelijks het wereldrecord achteraan staan in een rij. Mijn goede manieren bleken geen Shekel waard: hoe harder de klant schreeuwde, hoe eerder hij met zijn brood weer buiten stond. Mijn vriend J. zei dat ik mijn ellebogen moest gebruiken, mensen de huid vol schelden. Dat respecteren ze. Maar ik was te verlegen. Ik hoopte dat de bakker dat zou signaleren en me uit medelijden naar voren zou roepen. Maar de bakker had een hart van steen. Ik kocht mijn brood daarna in de supermarkt.

In het café van mijn broer werken mensen die jonger zijn dan mijn overhemden. Ze willen allemaal reizen. Ze onderbreken hun studie, ze willen de wereld zien. Toen ik van de middelbare school afkwam, wilde ik Tilburg zien. Daar was de school voor journalistiek, een droombestemming. Na anderhalf jaar werd ik verwijderd. Mijn aanwezigheid liet te wensen over. Ik ging niet reizen, maar werken in een spoelkeuken. Dat heeft ook zijn charme, mits je van tl-buizen en vaatwerk houdt.

Een voormalige geliefde had permanent last van reiskoorts. Ze probeerde me te besmetten. Toen ik zei dat ik nou eenmaal liever in de kroeg zit, keek ze me moedeloos aan. Ze zei dat er in Laos ook kroegen bestonden. Ik geloofde haar niet, maar beloofde er over na te denken. Een maand later ging ze alleen op reis. Ze mailde me foto’s van kroegen in Laos. Toen ze thuis kwam, waren we voormalige geliefden.

Mijn moeder is taaldocent, zij leeft voor mooie zinnen. Dat heb ik van haar geërfd. Mijn moeder vloog ook in een rammelende Tupolev boven Moskou, toen Moskou nog het evil empire was. Ze slenterde door een verlaten Hermitage waar suppoosten vanonder hun wenkbrauwen met haar flirtten. Mijn ouders waren in die tijd van elkaar gescheiden. Mijn moeder ging op avontuur. Dat heb ik niet van haar geërfd.

Zoals Wieringa schrijft: “[…] Ik heb geloof ik liever een paar honderd woorden op papier, dan een echt avontuur.” Een leugen natuurlijk – de man heeft de halve planeet bereisd. Maar zijn woorden beuren me op. Woorden op papier zijn ook een avontuur. Verderop schrijft hij: “[…] Hij wist dat toen nog niet. Het lag in de plooien van de toekomende tijd verscholen.” In de plooien van de toekomende tijd verschuilt zich de rest van mijn leven. Wanneer de plooien zijn gladgestreken, ga ik reizen. Op zijn elfendertigst. Eerst Kyoto, dan naar het noorden naar Hokkaido, het land van het verloren schaap. Oversteken naar China, Mantsjoerije, daar staat een lange trein. Er wacht een continent. Paaseiland wil ik ook wel zien. En Machu Pichu, onder de voorwaarde dat ik er met een helikopter gedropt mag worden. Het inca-trail is geen plek voor bejaarden.

In de kelder van het antiquariaat is het stil. De muizen laten zich niet horen, de boeken evenmin. Ik lunch hier al jaren. Ik ben honkvast. Maar honkvast is geen woord dat tot de verbeelding spreekt. Ik noem mezelf liever een reiziger in spé.

Nu eerst nog een paar honderd woorden op papier.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar