Asset 14

Schud je ironische veren af

Tip: schud je ironische veren af

Soms vind ik het wel even genoeg geweest met de hoeveelheid ironie in de gesprekken van mijn generatiegenoten. Niets tegen ironie hoor: het is een nuttig wapen om ‘grote waarheden’ onschadelijk mee te maken. Wat mij betreft is het bovendien een van de meest verfijnde stijlvormen. Het omzeilt vanzelfsprekendheden en maakt zware onderwerpen verteerbaar. Meestal valt er ook nog wat te lachen. Maar soms lijkt het alsof mensen in alles een grapje zien. Nihilisme ligt op de loer.

De huidige relativistische tijdsgeest ligt aan de basis van een pessimistische levenshouding. Verwarring en apathie liggen in de kiemen van dit denken besloten. Waarom zou je iets als belangrijk zien wanneer alles voor iedereen een verschillende betekenis heeft en er dus eigenlijk geen échte gedeelde waarheid is? Ondanks dat het bestaan van eeuwige waarheden in twijfel moet worden getrokken, wil dit niet zeggen dat de wereld betekenisloos is. Al vergt het soms misschien wat extra inzet om die betekenis toe te kennen.

Soms moeten we geloven wat we voelen. Ik heb het niet over de excessen waarbij gevoel een vrijbrief is om niet na te hoeven denken. Nee, ik heb het over de zaken die betekenisvol zijn, omdat ze het leven verrijken en beter maken, zoals liefde, muziek, kunst, literatuur en de natuur. Dit zijn geen dingen die kwaad doen, die persoonlijke vrijheid en autonomie inperken. Mythen of niet: het vormen belangrijke voorwaarden voor een rijk en gelukkig leven. Schud je ironische veren af en ga met een open blik op zoek. Betekenisvolle zaken die onze oprechte waardering verdienen zijn namelijk minder zeldzaam dan het lijkt.

Wie een uit het leven gegrepen voorbeeld zoekt en even wil ontsnappen aan die postmoderne impuls om alles met fijne spot te aanschouwen, raad ik aan om de Facebookpagina’s ‘Vogelvrienden’ en ‘Kamerplanten en Stekjes’ te bezoeken. Hier zijn gemeenschappen ontstaan rondom alledaagse, maar fundamentele zaken. Hier wisselen mensen foto’s uit van de mooiste bloemen, planten en vogels, met de meest mystieke namen. De Oxalis, de Alocasia Wenti, of uit het vogelrijk de Morus Bassanus – ook wel de Jan van Gent genoemd.

Alsnog is er op deze pagina's ruimte voor ironie. Gelukkig maar. Dit stuk bepleit namelijk een pas op de plaats in plaats van een boycot. Bovenstaande foto van een ijsvogel wordt geflankeerd door het bijschrift: “Ik ben hier niet”. Desondanks tonen de reacties precies aan wat ik hier wil beschrijven: “Prachtig”, “Geweldig”, “Wow” – de mogelijkheid van een onbevangen waardering voor de wereld om ons heen.

Beeld: Jacco Pladet

Mail

Mark de Boorder Mark de Boorder (1991) is uitgever en redacteur bij Hard//hoofd. Hij was eerder hoofdredacteur van het studententijdschrift Sociologisch Mokum aan de UvA, studeerde hier sociologie, en verdiepte zich in filosofie en kunstgeschiedenis. Hij schrijft essays en spreekt graag met mensen die de wereld mooier maken.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer