Asset 14

Online boodschappen doen

Ik heb lang gezocht naar de ultieme metafoor voor de liefde. Een allesomvattende zinspeling op het geluk en het noodlot van de liefde. Vorige week vond ik het: de glasspons.

Het is niet zo vreemd dat het zo lang duurde, want de metafoor ligt niet direct voor de hand. Glassponzen leven in troggen onder de zee voor de kust van Japan. Wie had ooit kunnen bevroeden dat zich daar op kilometers diepte al duizenden jaren een meeslepend romantisch drama afspeelt?

De Victoriaanse Engelsen. Zij bevroedden dat al in de negentiende eeuw, toen glassponzen een ware rage waren in de gegoede klasse. Het was dan ook in een museum in Londen dat ik voor het eerst hoorde over de glasspons, of zoals de Engelsen het ietwat lomp noemen: de "Venus Flower Basket". Een zwaar ademende gids met een vergeelde snor leidde ons langs een verzameling Victoriaanse criminelen op sterk water en negentiende-eeuwse erotische neusklemmen, en plotseling lag hij daar, in een slecht verlichte vitrine: de glasspons.

De gids veerde op, liep voorzichtig en eerbiedig twee rondjes om de vitrine, wachtte tot we allemaal verbaasd rond dit hoopje gruis waren verzameld, en stak af.

Kort samengevat, glassponzen bieden systematisch onderdak aan twee garnalen, een mannetje en een vrouwtje, die zich daar zo vol eten dat ze er niet meer uit kunnen. Hun nageslacht glipt in een vroeg stadium tussen de kieren door naar buiten, maar de garnalen zelf blijven de rest van hun leven in de glasspons. Samen tot de dood hen scheidt.

Glasspons-540x813
Beeld: Mark Yokoyama

Dit roept zoveel vragen op: waarom heeft Midas Dekkers mij dit nooit verteld? Hoe kunnen het altijd een mannetjes- en een vrouwtjesgarnaal zijn? Hoe zit het met homo-garnalen? En leven er garnalen in Spongebob? Maar de belangrijkste vraag is natuurlijk: wat kunnen we hiervan leren? Wat probeert de natuur ons te vertellen?

Kijk, we zijn altijd maar op pad met z’n allen. Druk met werk, stedentripjes, wilde wereldreizen: met een beetje geluk ligt de wereld aan je voeten. Dat maakt ons uiteraard ongekend wereldwijs, en dat heeft wel wat. We zijn de "easyJet-generatie", zoals easyJet ons graag doet geloven (alhoewel we volgens WC-eend de "WC-eend-generatie" zijn). Maar wanneer zijn we nou nog echt thuis? Thuis als in een glasspons? En belangrijker: wanneer was je voor het laatst echt thuis met je geliefde? Thuis als twee garnalen?

Ik stel voor dat we thuisblijven, en online boodschappen doen tot we niet meer door de deur passen. We krijgen uiteraard een paar kinderen, maar die sturen we op tijd het huis uit voordat ze te dik worden. Leven als garnalen in een Japanse glasspons, dat is voor mij het toppunt van liefde.

Misha Velthuis doet een PhD over supermarkten in India en maakt muziek voor computerspelletjes.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer