'I'm just so fucking worried about the climate,' zegt een vrouw in een dure jurk tegen een journaliste. Ze staat voor de deur bij Fabric, de glorieus heropende hipste nachtclub van London. Vivienne Westwood, koningin van de punk, organiseerde er een evenement om aandacht te vragen voor de planeet. Met apocalypsthema. Het was vreselijk exclusief, het was enorm vooruitstrevend en ik was erbij!
Soms zijn er van die technologische ontwikkelingen waarvan ik pas heel laat doorheb dat ze eigenlijk echt het allervetste ooit zijn. Ik kende het natuurlijk wel, livestreamen: vooral van de Boiler Room. Dan hangen ze een camera op een feest en kun je kijken naar dansende onbekenden die wel geld/zin/tijd/energie hadden om de deur uit te gaan of die gewoon, met hun ogen in hun hoofd gedraaid, kwijlend over de schouder van de DJ hangen. Dat is eerder pijnlijk dan leuk. En als het wél bekenden zijn, is het nog erger. Eén keer hadden mijn vrienden kaartjes voor iets en ik niet. Toen heb ik een hele avond gekeken hoe ze lamlendig in een hoekje wodka Red Bull stonden te drinken. Af en toe zwaaiden ze. Nee, daar ging de lol snel vanaf. Maar nu heb ik eindelijk ontdekt dat livestreams een perfecte mogelijkheid zijn om live getuige te zijn van belangrijke gebeurtenissen. Je ziet de werkelijkheid zoals die echt is: ongefilterd, ongepolijst en zonder tussenkomst van een redacteur. Alsof je er zelf bij bent, maar dan zonder de ongemakken.
Want hoe geweldig het ook was om Vivienne Westwood op extreem stijlvolle wijze de wereld te zien redden in Londen, ik was blij dat ik daar niet naartoe hoefde, door de Londense kou, met Londense hakken van vijftien centimeter die steeds klem kwamen te zitten tussen de Londense kinderkopjes. En dat ik niet uren op Viviennes toespraak hoefde te wachten, in opperste staat van paraatheid om te voorkomen dat iemand cocktailvlekken maakte op mijn exclusieve outfit. Ik zat gewoon in mijn onderbroek een boekje te lezen en met een half oog naar het scherm te kijken. Ik liet af en toe mijn goedkeuring blijken door op de 'like' knop te drukken. Zo droeg ik comfortabel mijn steentje bij aan het oplossen van de wereldproblemen.
Recentelijk zat ik de drie uur durende persconferentie van het CPB helemaal uit, toen het institituut de doorrekening van de verkiezingsplannen presenteerde. De vaderlandse pers had zich na de geënsceneerde toespraakjes van de gevestigde partijen zo snel mogelijk uit de zaal verwijderd, maar de livecamera deed wel zijn werk. Tot het bittere eind registreerde de camera de meest obscure clubjes, die vanwege hun lage of non-existente zetelaantal pas als laatsten mochten spreken. Ik was er getuige van hoe Norbert Klein van de Vrijzinnige Partij het basisinkomen verdedigde tegen een zaal vol lege stoelen. Achter hem op zijn Powerpoint stonden de meedogenloze statistieken die hij probeerde te weerleggen. Hij werd nogal zenuwachtig van de situatie en verhaspelde alles. Ik vind het basisinkomen een supergoed idee maar toch was ik blij dat ik niet als enige daar in Nieuwspoort zat. Ik had de plaatsvervangende schaamte niet kunnen verbergen. Toch was het fijn om te merken dat politici hun carrière in ieder geval als echte mensen beginnen, voordat ze compleet verpest zijn door mediatraining.
Er is ook van alles te livestreamen waar ik eigenlijk geen getuige van wil zijn en geen kennis van wil nemen. Moorden en verkrachtingen en zo. En de inauguratie van Trump. Maar toch is het goed dat zulke dingen door onbevooroordeelde camera's worden vastgelegd. Dan kun je lekker zelf uitmaken wat je van de realiteit vindt.
Afbeelding: Boiler Room
