Op Marktplaats handelen mensen in bijna alles. Van kant-en-klare scripties tot gearrangeerde gasten op je verjaardag; je kan het zo gek niet bedenken of er bestaat wel een advertentie voor. Tot op zekere hoogte vind ik dat begrijpelijk. Zelf ruil ik er al jaren mijn rotzooi om voor geld, en natuurlijk kocht ik er ook ooit mijn Finse 1 en 2 eurocent – wie die munten uit de omloop heeft gehaald is een absolute kinderhater. Maar van één categorie op Marktplaats heb ik het bestaan nooit begrepen: Schoenen.
Op Marktplaats moet je immers in één keer de juiste keuze maken. En dat is bij schoenen haast niet te doen. Hoewel ik iemand ben die zijn leven zo min mogelijk in winkels spendeert, ben ik met schoenen passen minstens een half uur zoet per winkel.
Maar deze keer brak nood wet. Over zeven dagen moest ik examen doen om Rijksmuseumgids te worden. De vereiste ‘professionele uitstraling’ was daarbij voor mij een probleem, want mijn enige paar fatsoenlijke schoenen was tot op de zool afgesleten. Geld voor nieuwe schoenen had ik niet. Het enige alternatief was mijn bergschoenen aantrekken.
Marktplaats had niet veel te bieden binnen mijn ingestelde criteria ("Ecco maat 43"), maar één advertentie zag er veelbelovend uit. Op de foto stond een paar nette, mokkakleurige Ecco’s van – zo op het oog – soepel leer (de foto was erg vaag). De prijs: vijftien euro. In de winkel kostten zulke ruim honderd! Bijna te mooi om waar te zijn, dus ik stuurde direct een bericht.
Twee dagen later kreeg ik het volgende bericht terug:
‘hoi luke, deze schoennen heb ik nog en de andere die bood reageert et op men mail. dus is mijn adres xxxxxx in xxxx, mail maar wanneer je ze ophaalt.groetjes roelie.’
Van deze tekst zakte de moed me een beetje in de, tsja, schoenen.
Snel erna stuurde roelie er bovendien nog een mailtje achteraan: hij wilde zijn vijftien euro graag 'voorruitbetaalt hebben'.
Normaal was ik hier natuurlijk nooit op ingegaan. Maar het was een noodsituatie. Ik besloot het erop te wagen.
Drie dagen wachtte ik af, terwijl ik er min of meer van uitging nooit meer wat van roelie te horen. Hij zat immers in een gesticht, of had een te grote voorraad Absolut Vodka. Althans, dat dacht ik allemaal met zekerheid afgeleid te hebben uit zijn mail. M’n museumexamen leek een fiasco te worden.
Twee dagen voor mijn examen werd het pakketje dan toch bezorgd. Ik trok de drielaagse verpakking eraf, daarna het bubbeltjesplastic, en, ja, daar in de doos lagen ze: de Ecco’s. Ze waren precies zoals ik ze me had voorgesteld. Ze zaten nog als gegoten ook. Ik had roelie onderschat, en daarmee de categorie Schoenen op Marktplaats. M’n (gedwongen) vertrouwen in deze twee had me het koopje van de eeuw opgeleverd.
Alhoewel: waren ze van plastic, misschien? Waren ze 'namaak' van de bazaar van Caïro? Ik bracht ze dicht naar mijn gezicht, en snoof de geur op. Warempel, ze roken naar echt leer.
