Asset 14

Drie oplichters

Het is nooit leuk om opgelicht te worden. Maar de twee eerdere keren dat ik het slachtoffer werd van een frauduleuze praktijk had ik tenminste de tijd. In het ene geval stond ik te wachten op een bus en in het andere geval was ik de afwas aan het doen. Nu wacht er een zaal vol mensen op mij. Ik presenteer een avond met dichters en muzikanten. Zolang ik er niet ben kan het programma niet beginnen. Ik probeer dit aan Alejandro, mijn oplichter, uit te leggen. Hij spreekt redelijk Nederlands, maar lijkt mij niet te begrijpen.
‘Luister, Alejandro,’ zeg ik, terwijl we naar de winkel van zijn vermeende neef wandelen, ‘we weten allebei dat ik naar het geld dat je zojuist uit mijn hand hebt gepakt kan fluiten, ook als je het bij je “neef” gewisseld hebt. Probeer dan toch niet langer te pretenderen dat dit avontuur nog een goede afloop kan krijgen.’
‘Jij goede mens, ik goede mens, neef goede neef,’ antwoordt Alejandro vastberaden.
‘Ja, uiteindelijk zijn goed en kwaad natuurlijk ook relatieve begrippen,’ probeer ik tot hem door te dringen, ‘maar het publiek is ook goed en het publiek heeft betaald en zit te wachten op zijn presentator, net als de dichters en muzikanten.’
‘Jij músico?’ vraagt Alejandro en hij tokkelt op een onzichtbare gitaar.

Het was voor de deur van het theater dat hij het briefje van twintig uit mijn hand griste. Ik had het alleen maar omhoog gehouden om aan te tonen dat ik werkelijk geen losse euro bij me had. Inmiddels zijn we al twee grachten verder en de winkel is nog steeds nergens te bekennen. Waarom laat ik die man er niet gewoon vandoor gaan met mijn geld en ren ik terug naar de plek waar ik verwacht wordt? Het lijkt een principekwestie te zijn. Ik wil Alejandro een kans geven, hij moet toch meer hebben voorbereid dan dit.

Mijn eerste oplichter heette Maurits, althans, dat beweerde hij. Deze boom van een rossige jongen kwam betraand naar mij toegelopen op het busstation.
‘Ik schaam me zo,’ stotterde hij, ‘ik ben nooit in de grote stad, maar ik ging gisteren een biertje drinken, want je moet toch wat, en toen moeten ze iets in mijn biertje gestopt hebben, ik werd wakker op een bankje en mijn tas is weg en mijn wanten zijn weg, godverdikkie, ik ben een mislukking, wat is dit erg....’
‘Het komt goed, het gaat allemaal goed komen,’ suste ik glunderend.
Ach, wat voelde dat heerlijk. Ik was achttien en had mezelf in de afgelopen jaren zo vaak ontredderd gevoeld. Na al die keren dat ik uit de puree geholpen was, kon ik nu eindelijk iets terugdoen voor de mensheid.

Illustratie: Erik Wallert

Ik liep met Maurits naar een pinautomaat en gaf hem vijftig gulden voor een treinkaartje naar Lelystad. Hij zei dat hij het dubbele naar mij zou overmaken, omdat ik zijn leven had gered. Ik zei dat dat echt niet hoefde. Toen er drie weken later nog steeds helemaal niets was bijgeschreven belde ik maar naar het nummer dat Maurits mij had gegeven. Er moest iets mis zijn gegaan, waarschijnlijk was hij de besnotterde tissue kwijtgeraakt waarop ik mijn rekeningnummer gekrabbeld had en voelde hij zich nu nog belabberder dan eerst. Ik kreeg de plaatselijke Free Record Shop aan de lijn. Een Maurits had er nooit gewerkt, maar er vroegen de laatste tijd wel vaker mensen naar hem.

Vijf jaar later stond Yusuf voor de deur. Druk gebarend legde de kleine man in gele regenjas zijn situatie uit.
‘Ik jouw boerman, ik huis uit gesloten,’ zei hij wijzend naar een gebouw aan de overkant dat in de steigers stond en waar ik nooit een licht had zien branden.
‘Sleutel binnen liggen, geld binnen liggen, ik boes moeten halen, eerste dag naar werk, enige kans op toekomst.’
‘Het komt goed, het gaat allemaal goed komen,’ suste ik, maar ik merkte dat ik net iets minder overtuigend klonk dan vijf jaar geleden.
Terwijl we naar de pinautomaat liepen vertelde ik Yusuf over Maurits.
‘Natuurlijk zou je er wantrouwig van kunnen worden, maar zo wil ik niet in het leven staan. Als mensen niet meer bereid zijn om elkaar een helpende hand te bieden, waar moet het dan nog naartoe met deze beschaving?’
‘Ik goede mens zijn, stommie soekel ja, maar goede soekel,’ stelde de overbuurman mij gerust.

Yusuf had geld nodig voor een strippenkaart. Hij zou die dag beginnen als bloemist in Duivendrecht. De automaat had alleen maar briefjes van vijftig. Terwijl zijn harige hand het briefje streelde zei hij: ‘Jij bloemen krijgen, heel veel bloemen, zoveel bloemen jij niet meer in huis kan lopen. Wat voor bloemen jij houden van? Of de vrouw? Hyenacint? Klapperroosjies?’
‘Hoeft allemaal echt niet Yusuf,’ lachte ik, ‘als ik mijn vijftig euro maar terugkrijg.’
Dat Yusuf niet in de richting van de bushalte was gelopen, bedacht ik pas toen ik voor mijn deur zocht naar de sleutels die ik op tafel had laten liggen.

‘Jouw voorgangers, Maurits en Yusuf, maakten er tenminste iets van,’ leg ik uit aan Alejandro die aandachtig de informatie in zich op lijkt te nemen. ‘Je kan je afvragen of zij nooit de overstap hebben overwogen naar het legale acteercircuit. Misschien vinden ze dit leuker, geeft het een bepaalde kick. Maar jij moet echt werken aan je act, man. Zo is het voor niemand leuk.’
‘Hier winkel van mijn goede en ook leuke neef,’ negeert Alejandro de feedback.
In de minuscule avondzaak staat een jongen die inderdaad wat van hem weg heeft. Mijn oplichter pakt een blikje chocomel uit het koelkastje en biedt het mij aan.
‘Nee joh, drink jij dat maar lekker op,’ zeg ik.
‘Ah, jij goede mens zijn, een echte músico,’ zegt hij en er glijdt een traan over zijn wang.
Hij legt het briefje van twintig op de toonbank en zijn neef overhandigt mij het wisselgeld.
‘Hij is zo eenzaam de laatste tijd,’ fluistert deze mij toe. ‘Ik zie het meteen aan hem wanneer hij eindelijk weer een goed gesprek heeft gevoerd. Dank daarvoor.’
‘Heel graag gedaan, maar ik had al een kwartier geleden een avond moeten openen. De dichters en muzikanten hebben zich voorbereid, het publiek heeft betaald. Nu voelt iedereen zich vast bekocht.’
De neef brult dat Alejandro op de winkel moet passen, pakt zijn scooter en scheurt met mij weg naar het theater.

Het vertrouwen in de mens mag ik dan nooit zijn kwijtgeraakt, van oplichters weet ik voorlopig niet meer wat ik kan verwachten.

 

————-
P.S. Vond u dit een goed artikel? Zou u graag willen dat hard//hoofd nog vele jaren bestaat? Steun ons dan, als een échte vriend, in keiharde euro’s.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

:Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Oproep: nieuwe Chef Illustratie en Beeldredacteur online

Hard//hoofd zoekt twee getalenteerde, assertieve, breed onderlegde beelddenker (x/v/m) die de beeldredactie willen komen versterken! Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer