Asset 14

Invalidewagen

Als je suïcidale wensen hebt, hier alvast een tip vooraf: maak een autoritje met mij achter het stuur. De lijst van calamiteiten die ik in mijn korte autocarrière heb veroorzaakt is eindeloos. Op een haar na een Smart van de snelweg af drukken, met vijftig per uur over een zebrapad rijden, de motor laten afslaan op een tachtig-weg - ik heb het allemaal op m’n geweten. Sinds die laatste blunder rijd ik geen auto meer. Dat is drie jaar geleden.

Die verkeersovertredingen beging ik niet uit baldadigheid. Het kwam door mijn onkunde overzicht te houden over de verkeersregels, waardoor ik juist de essentie (een oud omaatje, bijvoorbeeld) over het hoofd zie. Daarom slaat ook, als ik tijdens een rit een politieman zie, de post-traumatische paniek toe. Eentje op de scooter heeft me een keer woedend achtervolgd na een van mijn verkeersblunders.

Invalidewagen

Alle hoop om ooit nog auto te rijden leek verloren. Tot drie weken geleden. Met een nieuwe collega moest ik een spel uitzetten in Amsterdam. Ik wilde al gaan lopen, maar m'n collega hield me tegen. 'Zullen we met de auto?', vroeg ze. Ik zei ja, enigszins verrast omdat ze het uiterlijk van een middelbare scholier had, waarna we naar een plek liepen midden op de stoep, waar een blikken schepsel stond dat ik in eerste instantie niet had opgemerkt tussen de voetgangers. ‘Een invalidewagen!’, zei ze trots. 'Hoe oud ben je eigenlijk?’, vroeg ik. ‘Achttien’, zei ze.

Met een ruk reden we weg. ‘Welke kant moeten we op?’, vroeg ze, terwijl we op een druk knooppunt af scheurden. ‘Eh ja, ligt eraan waar we op moeten rijden. Autoweg? Fietspad? Waar moeten we rijden met dit ding?’, vroeg ik. ‘Maakt niet uit’, zei ze. ‘Dat weet niemand!’

Het geweldige aan een invalidewagen, ontdekte ik , was dat er simpelweg geen regels voor zijn. Voetpaden, de smalste dichtstbevolkte grachtjes, steegjes; het autootje kon werkelijk overal komen, en mijn collega reed, agressief toeterend, door de zaterdagdrukte alsof we over een crossparcour scheurden. Wel acht keer reden we op een haar na een voetganger aan, nota bene op een voetpad, en de net-niet-slachtoffers bleven maar vriendelijk naar ons lachen. Hoe was dit mogelijk?

‘Je kan van de buitenkant niet goed zien wie er in de auto zit’, zei m'n chauffeuse. Dat kon kloppen, de ramen waren flink beslagen. De mensen dachten waarschijnlijk dat er een gefrustreerde alcoholistische terrorbejaarde in de auto zat, met nog maar 10 procent zicht aan één oog. Wat kan je dan als passant, na je bijna-dood-ervaring, anders doen dan de bestuurder vergeven?

Het hoogtepunt kwam op de terugweg. We sloegen een smal, overbevolkt grachtenstraatje in. Net toen we rakelings langs een oude vrouw met rollator zoefden, zagen we een politieagent achter ons. Hij keek ons via onze achteruitkijkspiegel priemend aan. Op de een of andere manier had hij het door: hier zat geen bejaarde in. En alles in zijn ogen verraadde dat hij ernaar snakte een boete van 400, 500, 80.000 euro aan ons uit te delen. Hij keek ons na, leek in actie te komen, deed een stap naar zijn mountainbike. En toen, toen... sloeg 'ie zijn blik neer. Ik lachte. Hij was machteloos! Verslagen door de mazen van de wet.

Verkeersregels zijn het probleem dus niet meer. Het is fijn om te weten dat, als ik ooit nog de weg op wil met een auto, ik niet langer bang voor de politie hoef te zijn. Maar zou ik nu zelf een invalidewagen kopen? Nee, bedacht ik me later. Roekeloos rijden laat ik toch maar liever over aan de enigen die er het recht toe hebben: de terrorbejaarden.

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers