Asset 14

Invalidewagen

Als je suïcidale wensen hebt, hier alvast een tip vooraf: maak een autoritje met mij achter het stuur. De lijst van calamiteiten die ik in mijn korte autocarrière heb veroorzaakt is eindeloos. Op een haar na een Smart van de snelweg af drukken, met vijftig per uur over een zebrapad rijden, de motor laten afslaan op een tachtig-weg - ik heb het allemaal op m’n geweten. Sinds die laatste blunder rijd ik geen auto meer. Dat is drie jaar geleden.

Die verkeersovertredingen beging ik niet uit baldadigheid. Het kwam door mijn onkunde overzicht te houden over de verkeersregels, waardoor ik juist de essentie (een oud omaatje, bijvoorbeeld) over het hoofd zie. Daarom slaat ook, als ik tijdens een rit een politieman zie, de post-traumatische paniek toe. Eentje op de scooter heeft me een keer woedend achtervolgd na een van mijn verkeersblunders.

Invalidewagen

Alle hoop om ooit nog auto te rijden leek verloren. Tot drie weken geleden. Met een nieuwe collega moest ik een spel uitzetten in Amsterdam. Ik wilde al gaan lopen, maar m'n collega hield me tegen. 'Zullen we met de auto?', vroeg ze. Ik zei ja, enigszins verrast omdat ze het uiterlijk van een middelbare scholier had, waarna we naar een plek liepen midden op de stoep, waar een blikken schepsel stond dat ik in eerste instantie niet had opgemerkt tussen de voetgangers. ‘Een invalidewagen!’, zei ze trots. 'Hoe oud ben je eigenlijk?’, vroeg ik. ‘Achttien’, zei ze.

Met een ruk reden we weg. ‘Welke kant moeten we op?’, vroeg ze, terwijl we op een druk knooppunt af scheurden. ‘Eh ja, ligt eraan waar we op moeten rijden. Autoweg? Fietspad? Waar moeten we rijden met dit ding?’, vroeg ik. ‘Maakt niet uit’, zei ze. ‘Dat weet niemand!’

Het geweldige aan een invalidewagen, ontdekte ik , was dat er simpelweg geen regels voor zijn. Voetpaden, de smalste dichtstbevolkte grachtjes, steegjes; het autootje kon werkelijk overal komen, en mijn collega reed, agressief toeterend, door de zaterdagdrukte alsof we over een crossparcour scheurden. Wel acht keer reden we op een haar na een voetganger aan, nota bene op een voetpad, en de net-niet-slachtoffers bleven maar vriendelijk naar ons lachen. Hoe was dit mogelijk?

‘Je kan van de buitenkant niet goed zien wie er in de auto zit’, zei m'n chauffeuse. Dat kon kloppen, de ramen waren flink beslagen. De mensen dachten waarschijnlijk dat er een gefrustreerde alcoholistische terrorbejaarde in de auto zat, met nog maar 10 procent zicht aan één oog. Wat kan je dan als passant, na je bijna-dood-ervaring, anders doen dan de bestuurder vergeven?

Het hoogtepunt kwam op de terugweg. We sloegen een smal, overbevolkt grachtenstraatje in. Net toen we rakelings langs een oude vrouw met rollator zoefden, zagen we een politieagent achter ons. Hij keek ons via onze achteruitkijkspiegel priemend aan. Op de een of andere manier had hij het door: hier zat geen bejaarde in. En alles in zijn ogen verraadde dat hij ernaar snakte een boete van 400, 500, 80.000 euro aan ons uit te delen. Hij keek ons na, leek in actie te komen, deed een stap naar zijn mountainbike. En toen, toen... sloeg 'ie zijn blik neer. Ik lachte. Hij was machteloos! Verslagen door de mazen van de wet.

Verkeersregels zijn het probleem dus niet meer. Het is fijn om te weten dat, als ik ooit nog de weg op wil met een auto, ik niet langer bang voor de politie hoef te zijn. Maar zou ik nu zelf een invalidewagen kopen? Nee, bedacht ik me later. Roekeloos rijden laat ik toch maar liever over aan de enigen die er het recht toe hebben: de terrorbejaarden.

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan