De knappe stagiaire op de basisschool waar ik tijdens het speelkwartier stiekem achteraan liep. Dat kleine joch uit de C2 met zijn grote bek die de bal nooit wilde overspelen. De eigenaar van de boekwinkel met zijn grote wenkbrauwen. De ex van mijn broer met wie het uitging vlak voor kerst en die met Tipp-Ex zijn naam weghaalde op de kerstkaarten. Mijn penvriendin uit Ierland die ik in twee jaar tijd maar drie brieven stuurde omdat ze in levende lijve boeiender was dan op papier. De jongen in mijn eerste studentenhuis die van plan was een beroemd acteur te worden.
Hoeveel mensen ben ik in mijn leven tot nu toe (drieëndertig jaar en vijf maanden) tegengekomen? In de meeste gevallen was zo’n ontmoeting van korte duur. Ze zijn gekomen en gegaan en de kans dat ik ze ooit weer zal zien is nagenoeg nul. Ik weet niet hoe het ze is vergaan en ik kom daar ook nooit meer achter.
Tenminste, zo zou het zijn vóór de uitvinding van het internet. Nu hebben we Google, en ik zeg: lang leve Google!
Wat literatuur kan, kan ik ook, maar dan zonder mooi te schrijven en zonder iets te moeten verzinnen. Het googelen van mensen uit mijn verleden geeft me de macht over tijd en ruimte – iets wat alleen lijkt voorbehouden aan fictieschrijvers. Ik typ de naam in het zoekbalkje en met één druk op Enter weet ik hoe iemands leven is verlopen na die keer dat ik hem of haar twintig jaar geleden heb gezien. Is de knappe stagiaire van de basisschool mooi oud geworden? Staat de eigenaar van de boekwinkel met zijn grote wenkbrauwen nog steeds achter dezelfde toonbank? Is de jongen uit mijn eerste studentenhuis een beroemd acteur zonder dat ik het weet, of werkt hij inmiddels op de financiële afdeling van de gemeente West-Maas en Waal?
Beeld: Peter Galvin
De laatste tijd typ ik bijna elke dag een naam in. Ik heb geen behoefte aan contact, ik wil alleen maar weten hoe het iemand vergaat. Sinds ik ben begonnen met mensen googelen, komen er steeds meer namen in me op. Het werkt verslavend. Ik zie lelijke kinderen in mooie volwassenen veranderen en andersom. Ik lees over onverwacht succesvolle carrières en over mensen van wie ik ooit zeer onder de indruk was, maar die nu niet meer vooruitkomen in hun leven. De ex van mijn broer heeft een gezin gesticht in Berlijn, het kleine joch met de grote bek woont nog altijd bij zijn ouders in Beuningen.
De mooiste gevallen zijn de gevallen waarbij ik slechts één enkele aanwijzing krijg waar ik het dan mee zal moeten doen. Een reactie van zes jaar geleden op een forum over honden. Een advertentie op Marktplaats waarin een tweepersoonsbed te koop wordt aangeboden. Een uitslag van een hardloopwedstrijd (de penvriendin uit Ierland werd vijfde van de twaalf bij een lokale wedstrijd in de buurt van Calgary). Bij zo’n summier levensteken moet mijn verbeelding vol aan de bak. Literatuur maken, zonder te schrijven.
--
Willem Claassen (1982) is behalve googelaar toch ook schrijver. Hij publiceerde een roman (Park) en een verhalenbundel (De koe die de Waal over zwom) en werkt momenteel aan een nieuwe roman. Meer info: www.willemclaassen.com
