Asset 14

Erken de crisis zonder crisis

TIP: Erken de crisis zonder crisis

Ik had een plan voor een gelukkig leven. Concreet werd dat een bureau in een art-deco-gebouw tussen goedaardige collega’s. Ik woonde in een appartement met houten vloeren, hoge ramen, twee balkons, het geruis van bomen in een straat waar iedereen elkaar kent, in een stad waarvan ik hou. Samenwonen met mijn lief, opwindende seks, tegelijk mijn beste vriend, al zes jaar de man van mijn leven. Vrienden. Feestjes. Katers. Passies. Vakanties.

Langzaamaan werd de binnenkant van dat alles uitgehold.

Op het werk begon ik meer uit het raam dan naar mijn computerscherm te kijken. De klok checken werd een tic nerveux, mijn loonfiche een holle troost. Na een werkdag voelde ik me kil. Ik probeerde een boek te schrijven, twee jaar lang, vierhonderd bladzijden, drie keer herschrijven. Op een avond moest ik toegeven dat het nergens heen ging en dat die langgerekte vingeroefening thuishoorde bij het oud papier.

De depressie van mijn vriend werd een karkas waar vliegen op afkomen. Vliegen die je uit je slaap halen, die je wegjaagt, maar die altijd terugkomen, die je negeert terwijl je hun poten op je huid voelt. Vliegen die eitjes leggen, in een steeds grotere zwerm binnenkomen, donkere lijven, aanhoudend gezoem tot er niets overblijft dan onrust, een zwarte, krioelende massa die jullie verjaagt uit je huis, al lang geen thuis meer.

Een crisis is een situatie waarin de gekende manier waarop je problemen oplost, niet voorhanden of niet meer toereikend is. Vrienden en kennissen hadden crisissen. Ze hadden depressies, burn-outs, deden zelfmoordpogingen. Anderen hadden plots een baby, een succesvolle carrière, een huis dat ze kochten. Nog anderen een combinatie van die dingen. Enkelen hadden geen van dat alles. Ik behoorde tot de laatste categorie.

Ik was altijd al goed in dromen en volhouden. Mijn vader had me geleerd dat opgeven voor losers is. Mijn moeder leerde me dat flexibel zijn sterk maakt.

Ik was het probleem niet, mijn eigen leven was dat wel geworden.
Zonder duidelijke crisis was het moeilijk erkennen dat ik de radicale ommezwaai van een crisis wel nodig had, anders zou ik mezelf niet meer herkennen. Opgeven is niet mislukken, ingeven wel. Soms is redelijkheid begrenst.

Uiteindelijk, in de vergaderzaal, nam ik mijn bazin apart en diende mijn ontslag in. Het duurde hooguit vijf minuten. In een roes van overwinning, vrijheid en zelfbeschikking – beter dan coke, sporten of orgasmes – fietste ik weg. Een paar weken later stapte ik uit mijn relatie. Dagenlang huilen op de bank. Wakker liggen ‘s nachts. Wanhopige berichten heen en weer sturen. Twijfel en angst voelden een stuk minder heroïsch.

Ten slotte zegde ik ons appartement op en laadde de wand vol boeken – mijn eigenlijke thuis –, designstoeltjes, handgemaakte kussens en geërfde meubels in. Bijna dertig en alles wat je hebt opgebouwd, weggestreept. Ik had alleen een vliegtuigticket op zak en wat geld op mijn rekening. Tot de laatste avond twijfelde ik of ik zou vertrekken. Een bestemming aan de andere kant van de aardbol die tot voor kort in semi-antieke uitvoering netjes op onze schouw stond.

Ik had geen plan. Ik sprak de taal niet. Ik had nog nooit een voet op het continent gezet.
Ik wist dat ik evengoed na een paar dagen weer zou willen vertrekken.
Ik ademde moed bij elkaar, diep in en uit.
Met rode ogen en een warrig ingepakte rugzak vertrok ik.

Ik kwam met een jetlag aan in een nieuwe stad. De invloed van de zwaartekracht op het vliegtuig deed iets met me. De hoofdstad, groot in alle richtingen, maakte iets in me los. Tussen een stroom voetgangers aan het stoplicht, als vee tijdens spitsuur in de metro en op een plein met om me heen lichamen en stemmen moest ik huilen. Ik heb nog nooit zo gehuild – zonder geluid, schokken of snot – uit dankbaarheid.

Als het nodig is, gooi dan verdomme de handdoek in de ring. Een echte crisis heb je daar niet voor nodig. Een goed plan of een succesrijk vervolgverhaal ook niet. Alleen een beetje moed.

Mail

Elise Luypaert heeft het hoofd in de wolken, had tot voor kort een kantoorjob en is op dit moment haar leven opnieuw aan het inrichten.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer